اسدالله زمری

رندانو زیري دخوښـــــــیــــــوزیـــــــــــــري             شیــــــخ لـــه لولۍ سره بدنامـــه شـــونن

چي دښامار په څیر به تل غــــــــوریـــــــده             له خوار کربوړي هم ناکامــــــــه شــــــونن

دپاچ پټګې ئي ده په غاړه کي پـــــــ-روت             له ستغو سپورو نه ستومانــه شــــــــونن

چي ئي ټیکه وه دجومات نــــــیـــــــولـــــې            خـــــــــړ په کو څه کي سرګردانه شــــو نن

اوس دجـــــنــــــت لــــه شـــــوقــه نه نڅیږي            خـــــــــــپـــل آخرت ته بد ګوماخه شونن

دریائي تــــــقـــــــــوا نــــــفــــــــس ئي ووت             پـــــټ لــــــه محراب او له آذانه شــونن

سر ئي شونــــښــــــه دوړو تــــیـــــــږو تــــــه            له سنګسارونو پښــیمانــه شـــــــــونن

پرون  ئي لافي کړي دعقل او پـــــــــــــوهې            لــــه لیــــونـــو نه هم نــادانه شــــــــو نن

درسوائي ډنــډوره ئي جـــــــــګه شـــــولـــه             سر چي ئي ځوړندتر ګریوانه شـــــــــونن

تاسو ته ئي مخ خو له پخــوا نــــه درلـــــود            لـــــه خپــــل ټــــولګي هم ګریزانه شونن

مخ ئي ورتور کړۍ او په خره ئي کړي سپور          چـــــي لــــه الله نـــــه روي ګـــردانه شونن

دپوهني ځلاند لمر دئ دښکلا دملک اسمان دئ

دجنت یوه ټوټه ده ، نوم پري ایښي چا لغمان دئ

له شیدو او شاتو جوړي ئئ ویالې دي که رودونه

پیغلي ښکلي لکه حورئ هر ځلمط لکه غلمان دئ

یا پري شین شنیلئ غوړیږي یا غاټول پکي نڅیږي

یاوي فرش په زیړو ګلو هره دښتــه ګلســــتــان دئ

هریو بوټي ئي لونګ دئ هره ونه ئـــي شمــشــــادده

په فضاکي ئي مستي ده په هوا کي ئي بوســتان دئ

هرلښتئ ئي لکه رګ دئ ددي ښکلي ملک وجودکي

هر پټئ ئي ته به وائي چي دسرو زرو یــــــو کان دئ

دتوتانو هــره ونـــه ئــي عجــیــبــــه مــعــــجـــــــزه ده

پاڼي ئي ښکاري لکه زړونه اودانه ئي لکه ځان دئ

سرلوړې کي په سیالۍ دئ دچنار ،سپیدار ونـــــي

له ویالو سره ملګري تل دولو لــــــوی کاروان دئ

چي فصلونه پکي شنه وي ښکاري جوړ له زمردو

چي پاخه شي ته به وائي چیدسرو زرو لوڅ کان دئ

که دشولو ښه راغلۍ ته شالیزار لکه شـیــــشــــه شو

شپه که هر څومره تیاره وي دغه ملک لا څراغان دئ

تور لوګې،زیړ مازیګر کي چي له خړو کورو خیږي

جوړد شنه آسمان په زړه کي درنګونوتري توفان دئ

الیشنګ اوالینګار ئي لکه هار په غاړه ښــــــکاري

هریو څاڅکې داوبو ته ئي صدف هک او حیران دئ

چي تندئ دلمر ښکاره شي نوکاوون ته ئي سجده شي

له غرور اوعظمت نه دلته جوړ هریو انــســــــــان دئ

د درو تل ته ئي نشي غځیدلئ دلمر وړانـــــــګـــــــــې

ځکه ،مخ ته دپردیو،سره  لمبـــــه او تور زندان دئ

هره تیږه ئي سنګر دئ،هره پــــرښـــــــه ئي ده تــــــوره

هرسړئ ئي په غیرت کي له رستمه پــهــــلــــوان دئ

ولسونه لکه ورونه، یودبل خواکي میشتـــــــــه دي

دتو پیر نوم پکي نشته هریوګران زوي دافغان دئ

چي پیدا دي شومه غیږ کي، کړي تاکي می خاپوړې

دزمرئ دسترګو تور دئ له ایمانه زیات پری ګران دئ

ته دي نه شی له نظره، تل دي واوســـي ښـــــیــــــــــرازه

دافــــغــــان دزړګي سره،څو ودان دغه جـــهـــــــان دئ

چې د خپل کور نامنلې مېلمنه ده

نه ځګېرویوآرام راکړنهسلګیو

دایو ته خو راسره کـــــار پــــه اخلاص کړه

غمه راشه دا نېم زړه نه مې هم خلاص کړه

بیامی ورکړه د مرګي د نـــهنګ خولې ته

د فنا په سمندر کې مې غــــواص کـــــــړه

ژونده  ! لوګی شې چې لوګي  دې  کړمه

( مات ) ئـــې چـــې د یـــــو نظر کتونه شم

دود دې لـــــه دې ستــــرګو پښتنو نه شم

تا ته چې د بدو سترګو سپـــــــرګــــرځـي

کــــاش ددې مـــجــمــر لـه سپیلنو نه شم

و بـــــــه بــــولــــم هغه وخــت خنـداځانته

خــــــلاص چې له ژړا اولـــه سلګو نه شم

خــپـلـو د یوسف کــــــانـــــې راوکـــړلـــې

څــنــګـــه ګیــلـــه مـــن زه لـــه پردونه شم

مـــاتـــه چــې کـڼــګل لـکه سکروټه شي

پـــــټ زه لــــه لـــمــبــو که له اوبونه شم؟

تـه وې د زمري په خوله کې شپه او ورځ

ځـــــاردې دنـــــامـــــه لــــــه تــرانـونـه شم