د افغان کرکټ د مینه‌والو کورEnglish ↗
افغان اتلان

پښتو ادب · شاعران

علامه عبدالحۍ حبيبي

د علامه عبدالحۍ حبيبي پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.

د شاعر پېژندنه او ادبي اثار

نام من عبدالحى ولد ملا عبدالحق اخوند زاده و از دودمان عالم معروف و جامع منقول و معقول مولوى حبيب اللّه مشهور به محقق قندهارى ام که داراى تاليفات فروان اند و در معقول و منقول از علوم دينى تا رياضى و فلسفه و منطق و اخلاق و هيئت و هندسه و نجوم کتب نافعى را با تحقيقات بکر به سه زبان عربى، فارسى و پشتو نوشته اند.
 تولد من در محلۀ باميزايى شهر قندهار بتاريخ پنحشنبه ١٧ ربيع الثانى سنه ١٣٢٨ قمرى (مى ١٩١٠م، ثور ١٢٨٩ش) است. در سن طفوليت از سايۀ پدرى محروم شدم دروس ابتدائى را در مساجد شهر قندهار فرا گرفتم و بعد ازان در سنۀ ١٢٩٩ شمسى در مکتب ابتدائى شالمار قندهار داخل شدم و در سنه ١٣٠٤ ش شهادت نامه مکتب ابتدائى را گرفتم و به عمر ١٥ سالگى در يکى از مکاتب ابتدائى آن شهر بحيث معلم مرا پذيرفتند.
 خانوادۀ ما از روزگار قديم محيط کتاب و سواد و دانش بود، از پدر جز چند کتاب و کلکسيونهاى جرايد سراج الاخبار افغانيه (کابل) و حبل المتين (کلکته) و کتب مرحوم  محمود طرزى مدير (سراج الاخبار) که در کابل طبع شده بود چيزى ديگر بارث نبردم، مثنوى مولوى بلخى و ديوان خواجه حافظ شيرازى و گلستان و بوستان شيخ سعدى از کتابهائى بود که در همان سن طفوليت چشم من بآن آشنا شده بود، هنگاميکه در مکتب ابتدائى درس ميخواندم کتب ابتدائى صرف و نحو عربى و رياضى و هيئت و فقه و اصول فقه و منطق و مسير و مبادى بلاغت و عروض و قافيه را از عمزاده خود مرحوم عبدالواسع شهيد فرا گرفتم،وى فرزند مولوى عبدالرؤف قندهارى مؤسس اولين سراج الاخبار در كابل ١٣٢٣ق و از محبوسين مشروطيت اول ١٣٢٦ ق بود، که در عصر امانى رئيس پښتو مرکه و مؤسس مکتب حکام و قضات و بعد از آن رئيس ادارۀ تقنين و محاکمات شد - مؤلف تمسک القضات و حکمت اسلامى. اين دانشمند بصير و عاليمقام مرد نقاد و خطيب آتش زبان فداکارى بود، در ترتيب قوانين دولت که در همان اوقات نظام نامه ميگفتند آنقدر رشادت و فداکارى کرد، که بلآخر چون در سنه ١٣٠٨ ش قواى ارتجاع بمدد اجانب غالب آمدند او را بدهان توپ بستند، وى در تدريس راى خاص و اسلوب مستقيم و کوتاهى داشت و مرا در يکسال به مبادى آشنا ساخت.
 استاد ديگر من علامه مرحوم مولوى ابوالوفأ قندهارى بود که در هند جنوبى در مدرسۀ نظاميه دکن مقام استادى فقه و قرائت کلام الهى را داشت و در انوقت در قندهار در مسجد خانوادگى ما سکونت ميکرد، وى مردى دانشمند و صاحب نظر بود، از درس اين استاد نيز در ادبيات و علم قرائت و کتبى که منتهيان ميخواندند فوائد فراوان بردم و دروس علم احاديث را از هر دو استاد سماع کردم.
 در همين هنگام که در پيچ و خم صغرىٰ و کبرىٰ منطق و اشکال اقليدس و جازولايجوز در حجرات مساجد و مدارس قديم سر گردان بودم جغرافيا و طبيعيات و حساب مکاتب جديد کابل را هم مطالعه کردم و سراج الاخبار و حبل المتين را ميخواندم و بلآخر از کاوه و ايرانشهر و ارمغان و الهلال سودها بردمى و حظها اندوختمى، تا که در سنه ١٣٠٦ ش معاون مدير جريدۀ طلوع افغان قندهار شدم و در سنه ١٣١٠ ش به مديرى آن جريده رسيدم و تا سال ١٣١٩ش مدت نه سال اين جريده هفتگى را بزبانهاى فارسى و پشتو نشر کردم و چندين کتاب ادبى و درسى را در چاپخانه سنگى همين جريده طبع ساختم.
 در همين اوقات زبان انگليسى و اردو را هم تا جائى فرا گرفتم که کتب اين دو زبان را نيز مطالعه کردمى. روش جستجو و تحقيق تاريخى را از کيمبرج هسترى آف انديا و نوشته هاى فضلاى مصرى و هندى مانند جرجى زيدان و شبلى نعمانى و سيد سليمان ندوى و مقالات جريدۀ کاوۀ برلين و آثار گرانبهاى علامه محمد قزوينى آموختم و در رشته هاى ذيل مطالعات خود را تا کنون دوام داده ام:
تاريخ ادبيات فارسى و پشتو و اردو و تاريخ زبان شناسى و کتب شناسى مخصوصاً مربوط به خراسان قديم و افغانستان کنونى و هند و فلات ايران شناسائى مشاهير همين سر زمين و مطالعه در جغرافياى تاريخي آن.

سرچینه: په افغان اتلان کې د شاعر شعري ټولګه

شعرونه

21 خپاره شوي شعرونه

د شعر هنگامهبشپړ شعر ولولئ

د شعر هنگامه

علامه عبدالحۍ حبيبي

چيزاهدپهميولږشونډهلنــــــــدهکړه
پهتيندکوکييېجوړهعربـــــــــــدهکړه
 
تندهنهسولهپهماتهدرنــــــــدانـــــو
پهاندو،ايندويېتشهميــــــــکدهکړه
 
ساقينهوهسيمستاوغــرقپهميو
دارندياومينوشييېلهمازدهکړه
 
خلکواييدپردېترشااســــــراردي
څهخونهووچييېپورتهداپردهکړه
 
سيلداوښويېلهسترگوراايلهسو
شرمندهيېهمآموهمنـــــــربــــدهکړه
 
پسلهډيرهميداښکليشعــرووې
هنگامهدساړهشعرميتـــــودهکړه
د دردمندانو فتوابشپړ شعر ولولئ

د دردمندانو فتوا

علامه عبدالحۍ حبيبي

په فتوا د دردمنــــــــدانــــــو به تل پړ وي

که عاشق نه د غـــــربت په خاورو خړ وي

 

د لوړي سيــــــــلاب به بيا په کي بهيږي

که هر څـــــــو اوبو خوړلي لکه خوړ وي

 

په سپين زره به سر ښندي د عشق لپاره

د غمـــــــاز له خوا به تل په تور ککړ وي

پسرلىبشپړ شعر ولولئ

پسرلى

علامه عبدالحۍ حبيبي

بيا له بڼه پورته کيږي ښه ږغـــــــــــــــــــــونــــه

ته وا راغـــــــــــله د بــــــــلبــــــــــــلو بهــــــيرونه

 

بڼ زرغون سو، غر زرغون له پسرلي سو

ونو ځان کړ آراسته په پــــــــــسولــــــــونـــــو

 

دا د غرونو په لمنو کـــــــــــــي لالـــــــــه دي؟

که پراته دي شهيدان ســـــــــــــره کـــفـــونه

 

د ختن کاروان پر دې بيديا تيـــــــريـــږي

"که راغلي دي د مښکو کاروانــــــــونه"

 

زلمو جونو توري څڼي خپرې کــــــــړې

که پراته دي، د لونگو درمنـــــــــــدونه

خپل زړه تهبشپړ شعر ولولئ

خپل زړه ته

علامه عبدالحۍ حبيبي

زړه راځه چي سره مله سو

څه تپيږې يک تنها ته؟

زه تنها يمه مل غواړم

بوزه ما و پښتونخوا ته

 

راځه ځو به جگو غرو ته

د نسيم به خواله گر سو

له "تيراهه" به ور تير سو

سيلاني به د سپين غر سو

 

راکه لاس چه سره څو به

مخ کي اوږد او گران سفر دي

د پرديسو مل سې خدايه!

دا سفر نه دي سقر دي!

 

زړه راځه چي ځو روان سو

د ليلي و ښکلي ښار ته

ته ځې؟ ما درسره بوزه!

د بيټن نيکه مزار ته

 

ته خو ښه يې زړه! چي تلى سې

زه محروم يم له وطنه

بلبل پروت يم په قفس کي

ورک له باغه له چمنه

 

زړه ورځه! خو يوسه اوښکي

ملغرې ارمغان زما

ښايي دا چي ياد به کړينه

زما دوستان پر دې نښان زما

زړه ورځه اللّٰه دي مل سه!

د وطن زيارت له ورسه!

زما سجدې نيازونه يوسه

جبين سا په هغه ورسه

 

که زه تلې نه سمه ته ځه!

تندي ږده د ليلي در ته

زما اوښکي، د زړه وينې

کړه تحفه د يار محضر ته!

د زړه سرهبشپړ شعر ولولئ

د زړه سره

علامه عبدالحۍ حبيبي

راسه زړگيه ما ته وايه د پښتو خبري
د پښتانه د تير تاريخ او د ژوندون وينا
د لوي لودي او د غلجي سوري گډون وينا
د لوي پښتون د عظمت بيا د بيلتون وينا
راسه چي گښينو سره
د چا په ياد داسي زړگيه تا پريشان وينم
په څه کړاو دي هسي شاني ځلبلان وينم
دا ستا له منځه د سرو وينو رود روان وينم
څه ده در پيښه
زړگيه هيښه
راته ووايه لږ څه
له درده سوزه وينا
زړه راته خپور کړ له درده د خپل گروم داستان
د پښتانه د تير عظمت جلال او نوم داستان
د پښين، بنو، د پيښور او د سدوم داستان
ده ويل: اټک چيري ولاړ؟
خوشحال خټک چيري ولاړ؟
بولان، کوږک چيري ولاړ؟
زما نه هيريږي د مابڼ او د سوات سيمي
د اباسين، د شال، د ژوب او د کوهاټ سيمي
هغه د تورو د بريښناوو او د پاټ سيمي
څنگه به هير کړم زه
د هغو غرونو ښکلا
دا پيښور، دا تيرا
ټوټې ټوټې کړ زمانې عظيم هيواد د پښتون
لږ نه دي پاته هغه بزم چي مو درلودي پرون
اباسين ژاړي پر دې حال باندي په څنگه تاخون
زموږ پر ذلت ژاړي
پر تير عظمت ژاړي
څنگه په ورټ ژاړي؟
سپين پښتانه هلته په څنگه سوزند اور سوځي
د ناپاکانو په ظلمو کي خور او ورور سوځي
بيا مي زړگى د غليمانو په پيغور سوځي
آسمان کړې به جفا؟
څوني تر کومه په ما؟
اروې که نه دا وينا؟
لاس که مي بر سي، کړم به ا آسمان دړي وړي
وينم له تا نه په کلو کلو جفا ناوړې
تر څو به اورم د غليم خبري بړي بړي
زه به ذليل نه يم تل
وخت به مي راسي يو بل
لاس به مي بر سي يو ځل
زه به پښتون ته پر دنيا يو ښکلي کور جوړ کړم
بيا به خپل باغ په ښو گلونو ښه سمسور جوړ کرم
د لوي پښتون په لوي نامه به لوي انځور جوړ کړم
د څپله وروه سره
به سمه غاړه غړي
د محبت په کړي
بيا به نو وايمه دنيا ته چي زه سيال يمه
د حق مرستيال يمه
زه مينه پال يمه
کړمه به جوړه يوه ښکلي د پښتون دنيا
وي به روښانه د پوهني د وړانگو په رڼا
سي به زانگو د انسانتوب دغه سپيره پښتونخوا
د پوهي روغي سيمه
د برم او جوړي سيمه
د پښتونوالي د لوړتيا د عظمت زانگو
د لوړ همت، د عالي فکر، د نهضت زانگو
د انسانتوب، د فضيلت،د محبت زانگو
وننگياليو پلرو ته ږغبشپړ شعر ولولئ

وننگياليو پلرو ته ږغ

علامه عبدالحۍ حبيبي

ابو الفتحه! سر که پورته

ميوندي! قلم را واخله

اې محموده! را ولاړ سه

د بري علم را واخله

احمد شاه! سترگي که روڼي

ذوالفقار دي سم را واخله

ميرويس خانه! زموږ خوا ته

په الطاف قدم را واخله

مگر ستاسي روح په موږ کي، د ژوندون احساس پيدا کړي

بيا د علم جنډې لوړي، پښتون قام نشو و نما کړي

اې شير شاهه! يوار گوره

له سهسرامه و دې خوا ته

اې خوشحاله ! نظر وکړه

پښتون پروت دي خوا و شا ته

د مهمند و نام ورو

چي مو علم کي را زياته

د پښتون قام مشرانو

تاسي لاړاست موږ يو پاته

نن خو ستاسي کار نامې دي، چي به زموږ د ژوند اساس وي

که مو دا لاره کړه ټينگه، نو پښتون به ضرور پاس وي

سره وبابشپړ شعر ولولئ

سره وبا

علامه عبدالحۍ حبيبي

چي گـــــــــــــــــډه پــــــــــــــــــه وطـــــــــــن شوه سره وبا کلي په کلي
د خداي مسلمانان ئې کړل تبــــــــــــــا کــــــــــلي پـــــــــــه کـــــــــلي
مــــــــــــــــــــرگــــــــــــــــــــــو ده را بللې، دې ددانـــــــــــــو مـــرتدانو
سړه کړه نامراديو د مـــــــــــــــــــرگ خــــــــــــــــوا کــــــلي پـــه کلي
اجل دي چي راوزي له توپو، له مشيــــــــــــــــــــــــــن گــــــــــــــڼو
ځوانۍ دي رژولې دې بلا کـــــــــــــــــلي پــــــــــــــــه کــــــــــــــــلي
سپيره کړل بمباريو ودان کلي، شنه کښــــــــــــــــــتونــــــــــــــه
ټانکونو بورجلونه کړل بېديا کــــــــــــــلي پــــــــــــه کــــــــــــــلي
بمونه شپه او ورځ اوري د روس له جــــــــــــــهــــــــــــــــازونــو
سړې ويني دي بهاندي شا و خــــــــــــوا کـــــــلي په کــــــــــــلي
ځنگلونه د دې پاکو غرو طعمه شوه د نـــــــــــــــاپـــــــــــــــالمو
ور تيږي په دې اور کي پښتونخوا کـــــــــــــلي پـــــــــــــه کلي
صرفه نه پر وړو، نــــــــــــه پـــــــــــــــــــــــــه زړو شته، نه په ښځو
کشتار دي، قتل عام دي برملا کلي پـــــــــــــــــه کــــــــــــــــــــلي
پراته دي گام په گام د شهيدانو په ســـــــــــــــــــرو ويــــــــــــــــنو
لو گډ د ژوندانه دي نــــــــــــــــــن سبــــــــــــــا کلي پـــــــــــــــه کلي
د غوښو په خـــــــــــــــــوراک ئــــــــــــــــــې ځناور رسېداي نشي
هوا شوه له لاښونو څــــــــــــــــه خـــــــــــــــــوســــــــــا کلي په کلي
وطن شو سره بتۍ پکښي نېنې دي د ســـــــــــــــــــرونــــــــــــــــو
ځوانان د پښتنو شوه نيــــــــــــــــمه خــــــــــوا کلي پــــــــــه کلي
سرونه شول بې بيئ، ژونـــــــــــــدونــــــــــونه بې ارزښـــــــــــته
اوس ويني د ســـــــــــړو شــــــــــــــــولې وړيــــــــــــا کلي په کلي
سپکتيا وهل کوټل، بند و زندان، ژوبلي مــــــــــــرگـــــونه
نصيب د خان، بډاي، شيخ و ملا کلي پـــــــــــــــه کــــــــــــــلي
واړه يتيم يسير، ميرمني، کونډي، بـــــــــــــــوري وراري
کمبلي دي هواري، د پـــــــــــــــاتــــــــــــــــا کـــــــــلي په کــــــــلي
ښراوي دي، ژړاوي دي، چيغاري دي، کـــــــــــــوکـــــاري
سړې ساندي دي د بورو هــــــــــــــــره خـــــــــــوا کلي په کلي
تاړاک د چنگيزيانو مو اوس هېر شو، چي رالويـــــــــږي
دا ټکي د خلقيانو له تنا کــــــــــــــــــلي پــــــــــــــــــــــه کـــــــــــلي
په سيله به سلا او په وســـــــــــــلو ئـــــــــــــې وژل کــــــــــــيږو
پر روس مو ځکه پور ده خون بها کـــــــــــلي پـــــــــــــه کلي
موږ هم آخر بشر يو، د کريملين صــــــــــــوبــــــــــه دارانو!
پر څه مو پخپل ملک کي کړو تـــــــــــبا کـــــــــــلي په کلي
د زوي زړه مو  تر خوله شه موږ مو تپ په سره وبا کړو
پخپل وطــــــــــن مو گـــــــــــــډه شـــــــــــــــه وبا کلي په کلي
کاڼــــــه مـــدعيان دي، د بشر د حــــــــــــق غــــــــــــــوښتلو
هيڅ نه اروي، دا زموږ د غم غوغا کلي په کــــــــــــــلي
اې لويه قدير خدايه! دغه خواست مو ته قبول کـړې
خلقيان د دې وطن کړې پو پنــــــــا کـــــــــلي پــــــه کلي
د کور قاصدبشپړ شعر ولولئ

د کور قاصد

علامه عبدالحۍ حبيبي

راته ووايه

حال د يارانو

د وطن خپل

و ما پرديس ته

حال را ښکاره که

د دلدارانو،

د وطن څپل

د کور قاصده!

د کور قاصده!

راته ووايه

حال د يارانو

په شنو باغو کي

په شنو دښتو کي

د وطن به

نسيم چليږي

توري وريځي

گرځي دور ځي

بيا به اوريږي

پاكه فضا كي

د آسمانو بي

لمرونه گرځي

ستوري ځليږي

د كور قاصده!

د کور قاصده!

راته ووايه

حال د يارانو

هلته به اوس

بيا پسرلي وي

ښه به هوا

د گل خندا وي

د مستي لوبي

چه مو کولې

هغه به ټوله

بيا مهيا وي

لمر به ځليږي

بلبل چغيږي

غنچې غوړيږي

روڼ به سما وي

د کور قاصده!

د کور قاصده!

راته ووايه

حال د يارانو

سپوږميبشپړ شعر ولولئ

سپوږمي

علامه عبدالحۍ حبيبي

د آسمان سپيني سپوږميه!
مخ دي روڼ، تندي دي ورين دي
شا و خوا دي پلوشې ځي
په رڼا دي تور بڼ سپين دي
د ويرجنو خواله گري
راسسه زره مي ډير غمگين دي
راسه زما گراني پي مخي!
چي يو دم د زړه خواله کړو
سره کښينو لاس تر غاړه
خوا په خوا سره پاله کړو
ښکلۍ پيغلۍ مه شرميږه
پټ دي ولي تر غره مخ کي؟
ته يې زما د زړه ملگرې
تل به نورو پر موږ رخ کي
په کوچيني هم ته زما وې
ما به تا ته تل اخ اخ کي
چه کوچني وم ما بللې
ته "الا کوکو" سپوږمۍ!
له هيواده ليري گرځم
زما په زړه پوري ملگري!
د وطن بل څوک خو نسته                   
دلته يم يوازي ليري
نه خواږه ياران خپلوان سته
نه د دوي خوږې خبري
يوه ته يې زما ملگرې!                         
راسره يې له هيواده
هم هورې يې هم دلې يې
خداي دي تل ولره ښاده
چي زه درومم، ته هم درومې
چي زه ناست يم، ناسته ته يي
په ځغستا را سره ځغلې
چي بيده يم ته بيده يې
وفاداره ښکلې پيغله
ته سپوږمۍ، که پښتنه يي؟
ستا وفا د پښتنو ده
د آسمان پيغلۍ نجلۍ!
په خوي ښکلې پښتنه يې
د غمجن مين شهي!
د خوشحال روح ته خطاب
د پښتون بهار له تاو
اي ميړه نره سرداره
تا پښتو ده ژوندۍ کړې
له خټک تر کندهاره
پښتانه دي يادوينه
ننگيالي ښاغلي پلاره!
چي پر مرگ دي هيره نه وه
د پښتو د ننگي لاره
تا ويل: پسله مرگه هلته تاسي ښخ کئ مړ خوشحال
د مغلو د پښو گرز ئې چيري نکي بيا پايمال
نه ىې مړ ته خو ژوندي يې
اې اديبه ننگياليه!
دا ښه نوم دي دايمي دي                                                                 
په ابد ژوندون ژونديه
ته زموږ ملي پيشوا يې
د پښتون پلار تورياليه!
پښتونواله دي ژوندۍ کړه
د پښتون لوي برياليه
تا و موږ ته وښودله د پښتو دا سمه لاره
ستا په توره به نازيږو د پښتون پښتونه پلاره
د پښتون بيړۍ چپه وه
د غزني دوران و تللي
د غوري لوئي وه ورکه
د سوري قام و نتلي
د لودين جنډۍ نسکوره                      
قطب الدين په زړه داغلي
د مغولو طالع لوړ و
د اورنگ توغ رپيدلي
يو څو ستا د سوز نارې وې، چي پښتون ئې راولاړ کئ
که نه ژر وو، چه خپل کور يې د مغل په لاس ويجاړ کئ
ستا نغمه وه څه دلسوزه
څه توده له خونده ډکه
د غوري، سوري افکار وو
خپروله دي پر ځمکه
د خپل دور فلاطون وې
تا مني هر سړى ځکه
قندهار تر ننگرهاره
له مهمندو تر خټکه
پښتنو ته تا ورکړي، په ښه شان درس د حيات دي
ستا ميراث و دوي ته عزم، ننگه توره او ثبات دي
زمانه ده بدله شوې
شلم قرن څه بيباک دي
د ضعيف غوښي قوي خوري
چه غښتلي دي سفاک دي
تمدن په وينو سور دي
د هغه چا چي بې واک دي
د شلمي پيړۍ دود دي
چي ضعيف باندي تاړاک دي
په دې عصر دې جنجال کي، ستا سبق موږ ته کافي دي
ستا د توري تورې پاته، زموږ هر رنځ لره شافي دي
سر را پورته که سرداره
د شلم قرن تماشې دي
شا و خوا پر گردۍ مځکه
د ملت "نيشن" نارې دي
ذرې وصل دي و لمر ته
څه عجيبي نندارې دي
ستا د ږغ هم کښته پورته
په دې غرو کي ږغږغې دي
ستا خو ږغ ؤ، پښتنو ته د پښتون نجيب ملت ته
قبائل ورک کئ له منځه، ځان کړي وصل مليت ته
غزلبشپړ شعر ولولئ

غزل

علامه عبدالحۍ حبيبي

دلا منال که  دور  سخن  نخواهد  ماند
سرود دشمن و اندوه من نخواهد  ماند
چنانکه جلوه مرغ چمن به جاى نماند
سياه  چادر زاغ  و  زغن نخواهد ماند
بهار  آيد  و  گل  خندد  و  بگريد   ابر
غبار  غم  به  عذار  چمن نمواهد ماند
مدار غم که  حقيقت نمي  شود مغلوب
نگين جم  به کف اهريمن نخواهد ماند
رود  ز   کشور  ما جيش  ديردون   پليد
سپاه  ظلم  بخاک  وطن  نخواهد  ماند