عبدالرحمن پژواک

د پردو د غلامانو وطندار نه یمه زه!

نور له ځان او له جهانه خبردار نه یمه زه
دومره پوه یم چې مجنون یم او هوښیار نه یمه زه
د وطن لیلا بهر کړم د وصال له کجاوې نه
خوب د مرګ وینم هرکله چې بیدار نه یمه زه
مور مې لور وه د سپین غر، پلار مې زوی و د تور غر
زه یم زوی د افغانستان، د مور او پلار نه یمه زه
د څښتن فضلونه ډېر دي، خو دا لوی فضل د خدای دی
چې د خلکو خدمتګار یم او بادار نه یمه زه
وطندار د هر افغان یم چې د روس سره جنګېږي
د پردو د غلامانو وطن دار نه یمه زه
نه شم عرش ته زه ختلی د راکي د غرو له څوکو
که ویښتلی په پېچومو د اسمار نه یمه زه
که کشمیر او په مري کې ځان ته جوړې زه بنګلې کړم
نو سپېڅلی اتل زوی د ننګرهار نه یمه زه
اوس چې زوړ یې ته پژواکه د ګناه طاقت دې نشته
لاپې مه کوه چټي چې ګنهګار نه یمه زه.

از من بجز یکی دل پر از هوس مخواه
خواهی هوس، بجز دلم از هیچکس مخواه
آن نغمه ها که دوش شنیدی ز من بباغ
ای باغبان کنون تو ز مرغ قفس مخواه
فریاد دردناک نخواهی اگر شنید
تعبیر خواب قافله را از جرس مخواه
بر خود ستم مکن ز قبول ستم ز غیر
چون خود ستم بخود کنی فریاد رس مخواه
گر باز بگزرد همه ز انسانکه در گزشت
عمر گذشته را ز خدا باز پس مخواه
پژواک زندگی اگر این است زینهار
از خضر آب یا ز مسیحا نفس مخواه

نه پوهېږم پکتيا يا ننګرهار کې
ارغنداو يا د هري رود په کنار کې
په بخدي کې نېسايا يا زرنکا کې
کاپيسا کې په واخان يا لمپاکا کې
آريانا کې د سوما تر څنګ يو ګل و
چې آشنا نِه د بورا نِه د بلبل و
پسرلي ته يې خوله وازه په خندا کړه
چې دا زه يم چې ښايسته مې دا دنيا کړه
پښتون قام ته دا زما يو خبر يوسه
چې له راز د ژوندانه نه خبر اوسه
چې ګل نه وي پسرلي کې ژوندون نشته
هماغسې چې نن نه وي پرون نشته
که ژوندی وي تل بهار دی دا جهان
د ژوندي دپاره نشته دی خزان
لږ ژوندی شه سر د کاڼو نه بهر کړه
د دنيا په غوړېدلي باغ نظر کړه
پسرلي کې هغه ګل چې بېدار نه دی
پسرلي کې هم خزان دی بهار نه دی
کوم يو ګل چې ګلخانه کې پرېوتلی
په هر فصل کې تازه دی غوړېدلی
له دنيا نه ګلخانه جوړه کړه ځانته
نظر مکوه بهار ته او خزان ته
*

په ظاهر کې ډېر خیالي دي دا وګړي

په باطن کې زښت خالي دي دا وګړي

په عمل کې یې بری موندلی نه دی

په وینا کې بریالي دي دا وګړي

نه یې نوم شته نه یې نښه خپل وطن کې

امریکا کې نومیالي دي دا وګړي

د پردي په غلامۍ کې رقابت کړي

ټينګ ولاړ په خپل سیالي دي دا وګړي

تبعه د امریکې شول دا بې ننګه

ګوره هسې ننګیالي دي دا وګړي

په دنیا کې خو شتمن او مستان ګرځي

خو محشر کې دېوالي دي دا وګړي

واړه واک یې دئ پردی خو په وطن کې

مدعي د واکوالي دي دا وګړي

لکه لنګ دي د حمام واړه پژواکه

د هر تن د ځان کالي دي دا وګړي