شبانه همدرد

چه تراژدی باشکوهی‌ست

خندیدنِ من،

خندیدن تو،

خندیدن ما

در صحنه‌ای به نامِ زندگی

میانِ انبوه نگاه‌های قضاوت‌گر…

چه نمایشِ جذاب و دیدنی

با دیالوگی ساده:

“من دختــــــرم!”

سزاوارِ بازی‌کردن این صحنه‌ام.

فقط بگذار

نقشم را خوب بازی کنم،

حتی اگر روبه‌رو شوم

با تماشاچیانِ بی‌احساس

و کف‌زدن‌های قلابی!

فقط بگذار

در سکوت صحنه هم

با شرافت بایستم…

بگذار

حتی اگر روایت من

از نمایش‌نامه حذف شود،

دست‌کم

در ذهنم

زنده بماند.

بـاز مـی‌رویــد غـزل از فـکـر نــا آرامِ مـن

بغض پنهان شعر شد در واژه‌های خامِ من
بـا قـوافی می کـنـم آبــاد سقــف خانه را

خانـه‌ام رنگی گـرفت از آجری بی‌نـام من
دخـتـر افـغـان زمـیـنم مـی‌سرایـم درد دل

واژه‌ها تـفـسیـر شد از شـعلـه‌ی ناکام من
گل شمردند دخـتران را لیک ما پژمرده‌ایم

خوب دقت کن نارنین بر شعر پُر ابهام من
خاک ما آغشته با اندوه و درد دختر است

حافظا فـالـی بگـیـر بـر بخت نـافرجام من
می‌نویسم بی‌صدا فـریـاد دل در عصر کور

تـا شـود روشن چراغی در فضـای شام من
لاله‌هـا پژمـرده شـد در باغ مـلـک بـی‌کسی

ریخت زهر بی کسی بـاری دگر در کـام من
دوخته‌ام چشم امید در سایه‌های تاریکی

ای فلک، چـرخی بـزن بـر گـردش ایـام من
نیست تابی تا بگردم در پی مقصود خویش
تا کجا یاری کند بخت با من و این گام من

ته مې

د پښتو لیکنې سوژه وې،

نه پوهېږم څه وشول.

له تا وروسته

پښتو هم رانه هېره شوه

ته ما پرېښودې

خو پښتو له مانه زړه واخیست

لکه رڼا چې د کور له پنجرې څخه

بهر ووځي.

او کوټه په تیارو کې پرېږدي

ته لاړې،

خو ما نوره پښتو ونه ویله.

زما توري یتیم شول،

لکه مرغان چې له ځالې څخه

وغورځیږي

اوس د پښتو هره کلمه

زما د زړه ټپ تازه کوي،

او هره لیکنه مې

د ژورو احساساتو سرچینه ده

پښتو مې اوس

د مینې او کرکې ګډه ده،

لکه شپه او ورځ چې نږدې وي،

خو نه شي یو ځای کېدای.

زه هڅه کوم

له هغې لرې شم،

خو یوازې د هغې په خیال کې

ژوند تېروم،

لکه سیوری چې د ماښام له لمره بېلېږي.

زما ژبه،

زما فکر،

زما یادونه

ټول د پښتو په نغمو کې ورک دي.

هره کلمه چې لیکم،

لکه د باران څاڅکي په وچه خاوره،

زما زړه خړوبوي،

خو بیا هم سمسورتیا

زما په برخه نه شي کېدای.

پښتو مې اوس

د تیارو او رڼا تر منځ

یوه ورکه نغمه ده،

د لرغوني ساز وروستی غږ،

چې په نشتوالي کې یې

زما روح ژوندی ساتلی دی.
نارې وهم غږ راته نه کړې

بیا به دنیا راپسې ګورې نه به یمه