ته مې

د پښتو لیکنې سوژه وې،

نه پوهېږم څه وشول.

له تا وروسته

پښتو هم رانه هېره شوه

ته ما پرېښودې

خو پښتو له مانه زړه واخیست

لکه رڼا چې د کور له پنجرې څخه

بهر ووځي.

او کوټه په تیارو کې پرېږدي

ته لاړې،

خو ما نوره پښتو ونه ویله.

زما توري یتیم شول،

لکه مرغان چې له ځالې څخه

وغورځیږي

اوس د پښتو هره کلمه

زما د زړه ټپ تازه کوي،

او هره لیکنه مې

د ژورو احساساتو سرچینه ده

پښتو مې اوس

د مینې او کرکې ګډه ده،

لکه شپه او ورځ چې نږدې وي،

خو نه شي یو ځای کېدای.

زه هڅه کوم

له هغې لرې شم،

خو یوازې د هغې په خیال کې

ژوند تېروم،

لکه سیوری چې د ماښام له لمره بېلېږي.

زما ژبه،

زما فکر،

زما یادونه

ټول د پښتو په نغمو کې ورک دي.

هره کلمه چې لیکم،

لکه د باران څاڅکي په وچه خاوره،

زما زړه خړوبوي،

خو بیا هم سمسورتیا

زما په برخه نه شي کېدای.

پښتو مې اوس

د تیارو او رڼا تر منځ

یوه ورکه نغمه ده،

د لرغوني ساز وروستی غږ،

چې په نشتوالي کې یې

زما روح ژوندی ساتلی دی.
نارې وهم غږ راته نه کړې

بیا به دنیا راپسې ګورې نه به یمه