بـاز مـی‌رویــد غـزل از فـکـر نــا آرامِ مـن

بغض پنهان شعر شد در واژه‌های خامِ من
بـا قـوافی می کـنـم آبــاد سقــف خانه را

خانـه‌ام رنگی گـرفت از آجری بی‌نـام من
دخـتـر افـغـان زمـیـنم مـی‌سرایـم درد دل

واژه‌ها تـفـسیـر شد از شـعلـه‌ی ناکام من
گل شمردند دخـتران را لیک ما پژمرده‌ایم

خوب دقت کن نارنین بر شعر پُر ابهام من
خاک ما آغشته با اندوه و درد دختر است

حافظا فـالـی بگـیـر بـر بخت نـافرجام من
می‌نویسم بی‌صدا فـریـاد دل در عصر کور

تـا شـود روشن چراغی در فضـای شام من
لاله‌هـا پژمـرده شـد در باغ مـلـک بـی‌کسی

ریخت زهر بی کسی بـاری دگر در کـام من
دوخته‌ام چشم امید در سایه‌های تاریکی

ای فلک، چـرخی بـزن بـر گـردش ایـام من
نیست تابی تا بگردم در پی مقصود خویش
تا کجا یاری کند بخت با من و این گام من