چه تراژدی باشکوهی‌ست

خندیدنِ من،

خندیدن تو،

خندیدن ما

در صحنه‌ای به نامِ زندگی

میانِ انبوه نگاه‌های قضاوت‌گر…

چه نمایشِ جذاب و دیدنی

با دیالوگی ساده:

“من دختــــــرم!”

سزاوارِ بازی‌کردن این صحنه‌ام.

فقط بگذار

نقشم را خوب بازی کنم،

حتی اگر روبه‌رو شوم

با تماشاچیانِ بی‌احساس

و کف‌زدن‌های قلابی!

فقط بگذار

در سکوت صحنه هم

با شرافت بایستم…

بگذار

حتی اگر روایت من

از نمایش‌نامه حذف شود،

دست‌کم

در ذهنم

زنده بماند.