د افغان کرکټ د مینه‌والو کورEnglish ↗
افغان اتلان

پښتو ادب · شاعران

صفيه صديقي

د د اغلۍ صفيه صديقي پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.

د شاعر پېژندنه او ادبي اثار

 صفيه صديقي د پښتو ژبي تکړه شاعره د ښاغلي عبدالرزاق صديقي لور د ننګرهار ولايت د سره رود اولسوالۍ د نظر اباد د کلي په يوې روشنفکري کورنۍ کي پر ١٣٤٢ ل کال زېږېدلې ده .

پر ١٣٦٢ ل کال له خصوصي زده کړي وروسته د کابل ښار د زرغونې لېسې په لسم ټولګي کښي شامله شوه او پر ١٣٦٣ ل کال له نوموړي لېسې څخه فارغه شوه . پر ١٣٦٤ کال د کابل پوهنتون د حقوقو او سياسي علومو په پوهنځي کي شامله او پر ١٣٦٧ ل 
کال کښي ترې فارغه شوه . 
له هغه وروسته يې د پېښور پوهنتون څخه د پښتو ادبياتو په څانګه کي ماسټري تر لاسه کړه . صفيه صديقي له ١٣٥٨ راهيسي شعرونه ليکي او تر اوسه يې له شعرونو پرته ګڼ شمېر علمي او تحليلي مقالې د هيواد په خپرونو او له هيواده بهر په نورو خپرونو کي خپرې شوي دي .
صفيه صديقي په پښتو ، دري ، انګليسي او اوردو ژبو پوهيږي ، خو ليکوالي زياتره په پښتو ژبه ده .
مستقل آثار يې لکه :
١ـ لوپټه ( د شعرونو مجموعه ) ، د افغانستان د ليکوالو انجمن ١٣٦٧ ل کال ، کابل چاپ .
٢ ـ نا لوستی کتاب ( د شعرونو مجموعه ) خوشال فرهنګي ټولنه ، ١٣٧٥ ل کال ، لاهور چاپ .
٣ ـ د لنډو کيسو يوه مجموعه 
٤ ـ ټوکي او ټکالي ....

سرچینه: په افغان اتلان کې د شاعر شعري ټولګه

شعرونه

11 خپاره شوي شعرونه

د حيا په اوربشپړ شعر ولولئ

د حيا په اور

د اغلۍ صفيه صديقي

 د يو اختر په ورځې

له انتظاره لرې
سترګه په سترګه شولو
ما خو هم ستا په سترګو
خواږه، خواږه خيالي خوبونه ليدل
په دواړو سترګو کې مو
د زړه درزا جوته
خو!
زما له بده بخته
دونه حيا په پښتنه غېږه کې
بېواکه ونغښتله
هله مې سترګې د حيا له اوره
لکه د شمعې ويلې شوې اوښکې
پر ځمکه پرېوتلې
پرهر په زړه پاتې شو
ځکه مې تاته د اختر د ورځې
مبارکي ونه ويل!.
د مينې دنياګۍبشپړ شعر ولولئ

د مينې دنياګۍ

د اغلۍ صفيه صديقي

 همدا چې په سينه کې مې غمونه نه ځايېږي

د سترګو په کاسو کې مې اورونه نه ځايېږي

ګرېوان اختيار بايللى مې سيلو ته دى د اوښکو
ماشوم زړه کې مې خدايږو دا رنځونه نه ځايېږي

رېباره يار ته وايه چې د خداى لپاره راشه
محل کې مې د مينې پېغورونه نه ځايېږي

تصوير د چا د عشق مې تصور کې ځاى پر ځاى دى
دا ځکه مې په سر کې نور فکرونه نه ځايېږي

که سل راته عالم د لېونو په سترګه ګوري
د مينې لېونتوب کې مې عقلونه نه ځايېږي

دا ولې ما په مينه کې ملګرو ګرمه بولئ
رښتينې دنياګۍ کې مې رسمونه نه ځايېږي

پرون چې مې اشنا راته وعده د ديدن راکړه
د زلفو په کمڅو کې مې ګلونه نه ځايېږي

چې ماتې هتکړۍ مې کړې د مينې پروا نه شته
خاطر د لېونو کې مې جېلونه نه ځايېږي

سرخي وينم شفق کې دا يې زړه په ما سېزلى
په شعر د صفيې کې نور غمونه نه ځايېږي.

د خزان غېږبشپړ شعر ولولئ

د خزان غېږ

د اغلۍ صفيه صديقي

 تا چې يادومه نو ګرېوان په اوښکو ولامبي

ياره انتظا کې دې هجران په اوښکو ولامبي

واخله ژونده واخله ستا خوښي شه مبارک درته
پرېږده چې سينه کې مې خپګان په اوښکو ولامبي

دې زاړه ګوګل کې دي زړې زړې کيسې پرتې
ځوانې شئ اى هيلو چې حيران په اوښکو ولامبي

تا به په ګرېوان يا د وربل له پاسه وساتم
پټ په زړه کې ښه يې چې ګلان په اوښکو ولامبي

پرېږده چې مې مينه د هر چا په زړه کې وغورځي
پرېږده حسرتو کې مې اسمان په اوښکو ولامبي

پرېږده چې دا څيرې ګرېوان نور هم پسې څيرې کړم
څو سوي ګوګل کې مې ارمان په اوښکو ولامبي

ګل د پسرلي وم د خزان په غېږ کې مړاوى شوم
پرخه د سهار شه چې خزان په اوښکو ولامبي.

کله نا کلهبشپړ شعر ولولئ

کله نا کله

د اغلۍ صفيه صديقي

 په زړه کې د ليمو چې اوسېدې کله نا کله

د اوښکو په باران به لمبېدې کله نا کله

که هلته به ځاى نه و د زړه کور کې به مېشته وې
توپان کې د اهونو ورکېدې کله نا کله
 
ارمان چې دې د هجر تورو شپو ته تنها پرېښوم
که نه زما ترڅنګ به سوځېدې کله نا کله
 
شي شپه په سودا تېره او سپېدو ته مې نظر وي
په سترګو کې چې هلته خندېدې کله نا کله

اشنا چې مې منلې جفا ګانې خپه نه وم
له هجره به مې اوښکې بهېدې کله نا کله.
 
د محبت ګلونهبشپړ شعر ولولئ

د محبت ګلونه

د اغلۍ صفيه صديقي

 مالي ګلونه کره

په هغو زړونو کې چې
د شاړو دښتو په شان، وچې سپېرې پرتې دي
په څېر د کاڼو دي، دوى چې الفت نه پېژني
د دغو کلکو زړونو، ددې سپېرو ډاګونو
هوا بدله کړه ته، فضا بدله کړه ته
ورته رڼا وبښه د رنګارنګ ګلونو
بيا به يو لاس شو سره
کاڼي به وچوو موږ
د هغو زړونو شاړو دښتو ته به
د محبت له ويالې، اوبه په لپو راوړو
بيا به خړوب شي هغه
په کې به وټوکېږي
د محبت ګلونه.
تپوسبشپړ شعر ولولئ

تپوس

د اغلۍ صفيه صديقي

 سترګو نه دې وپوښته دا کتل کتل څه دي؟

غشي په ګوګل زما سر په سر ويشتل څه دي؟

ستا د محبت په تور ښه شوه چې تورنه شوم
سترګه د سبا ښه يم اوس نو پټېدل څه دي

چا ويلې چې ستا د عشق، ګل راشوکوى نه شم
سر په سر ګلونه مې ياره په وربل څه دي؟

رنځ د خوږې مينې دې پټ په زړه کې ساتمه
اوښکو ته حيرانه يم داسې وير کول څه دي؟

پرخه شومه پرېوتم پښو ته دې اشنا پرون
خاورې شوم ايرې شومه اوس دې نو ژړل څه دي؟

زړه د صفيې درته پټې دعاګانې کړي
لوړ همت مې لوړ ښه دى جار باندې ويل څه دي؟
 
د سولې لمر تهبشپړ شعر ولولئ

د سولې لمر ته

د اغلۍ صفيه صديقي

 ته راته خاندې خاندې

شونډې موسکۍ دې وينم
دا ستا په سترګو کې يو زېرى د خوښۍ وينمه
ښايي چې ماته يې پيغام راوړى
ښايي چې ماته يې د اوږد وير انجام راوړى
که نه خو دا سترګې غمجنې وي تل
که نه خو دا زړګى غمجن و مدام
که نه خو جنګ و تل جګړه وه
د ګوليو ډارونکى غږ و
که نه خو وير و تل ماتم و او ژړاوې به وې
تل به ځوانان په وينو رنګ و دلته
تل به وې بورې او وير جنې ميندې
دلته وې کونډې يتيمان بې شمېره
دلته خوښي
دلته خندا
هېڅ نه وه
اوس چې ته خاندې، خاندې
شونډې موسکۍ دې وينم
دلته د جنګ ورځې ختمېږي نورې
ځکه ددې وطن د مور په غېږ کې
هر څوک چې وينمه په شونډو يې
د سولې نغمه
خوره، خوره ښکاري.
اباسين تهبشپړ شعر ولولئ

اباسين ته

د اغلۍ صفيه صديقي

 څپې څپې څپې شه اباسينه که مې وړې

زما د ژوند لمحې شه اباسينه که مې وړې

خواره واره دامونه د وصال په هره لور کړه
لمنه د ليلې شه اباسينه که مې وړې

له برې راته راوړه ټول غمونه د جانان
په ورو، ورو رانږدې شه اباسينه که مې وړې

د ژوند د پرېشانيو رانه مه کوه پوښتنه
د اوښکو قافلې  شه اباسينه که مې وړې

سلګيو کړم ستومانه ماڼيجنه يم له ژونده
راپورته شه لمبې  شه اباسينه که مې وړې

بې کوره بې وطنه يم چې تانه پنا غواړم
اسره د بې اسرې  شه اباسينه که مې وړې

په اوښکو لوند ګرېوان مې راته ستا لمنه ښکاري
بې ځانه وسوسې  شه اباسينه که مې وړې

حرام مې کړه خوبونه او څپې واخله بې شانه
غزل د (صفيې)  شه اباسينه که مې وړې
وطنهبشپړ شعر ولولئ

وطنه

د اغلۍ صفيه صديقي

 مونږه په سر مونږه په زړه مونږ په لېمو درغلو

مونږ ستا په لوري عبادت کړو په سجدو درغلو

د ښار قاضي مونږ ته سزا د تښتېدو راکړله
په زغرده نه شو درکتی لکه د، غلو درغلو

مونږ له اغيارو ځنې تا ژغورو د سر په بيه
مونږ په درنو درنو پټکو هسکو شملو درغلو

مونږ دې په دښتو، په سيندونو او په غرو ميين يو
چې په لمنه د سپرلي لکه وږمو درغلو

مونږه زخمونو ته پټۍ او مونږه زړه ته تسل
غواړو چې نن زخمي زخمي په وينو سرو درغلو
ط§ط¨ط§ط³ظٹظ† طھظ‡بشپړ شعر ولولئ

ط§ط¨ط§ط³ظٹظ† طھظ‡

د اغلۍ صفيه صديقي

څظ¾ې څظ¾ې څظ¾ې ط´ظ‡
ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې
ط²ظ…ط§ ط¯ عکظˆظ†ط¯ ظ„ظ…ط­ې ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې

ط®ظˆط§ط±ظ‡ ظˆط§ط±ظ‡
ط¯ط§ظ…ظˆظ†ظ‡ ط¯ ظˆطµط§ظ„ ظ¾ظ‡ ظ‡ط±ظ‡ ظ„ظˆط± ع©ړظ‡
ظ„ظ…ظ†ظ‡ ط¯ ظ„ظٹظ„ې ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې

ظ„ظ‡ ط¨ط±ې ط±ط§طھظ‡
ط±ط§ظˆړظ‡ ټظˆظ„ ط؛ظ…ظˆظ†ظ‡ ط¯ ط¬ط§ظ†ط§ظ†
ظ¾ظ‡ ظˆط±ظˆطŒ ظˆط±ظˆ ط±ط§ظ†ږط¯ې ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې

ط¯ عکظˆظ†ط¯ ط¯
ظ¾ط±ېط´ط§ظ†ظٹظˆ ط±ط§ظ†ظ‡ ظ…ظ‡ ع©ظˆظ‡ ظ¾ظˆښطھظ†ظ‡
ط¯ ط§ظˆښع©ظˆ ظ‚ط§ظپظ„ې  ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې

ط³ظ„ګظٹظˆ ع©ړظ…
ط³طھظˆظ…ط§ظ†ظ‡ ظ…ط§ڼظٹط¬ظ†ظ‡ ظٹظ… ظ„ظ‡ عکظˆظ†ط¯ظ‡
ط±ط§ظ¾ظˆط±طھظ‡ ط´ظ‡ ظ„ظ…ط¨ې  ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې

ط¨ې ع©ظˆط±ظ‡ ط¨ې ظˆط·ظ†ظ‡
ظٹظ… ع†ې طھط§ظ†ظ‡ ظ¾ظ†ط§ ط؛ظˆط§ړظ…
ط§ط³ط±ظ‡ ط¯ ط¨ې ط§ط³ط±ې  ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې

ظ¾ظ‡ ط§ظˆښع©ظˆ ظ„ظˆظ†ط¯
ګط±ېظˆط§ظ† ظ…ې ط±ط§طھظ‡ ط³طھط§ ظ„ظ…ظ†ظ‡ ښع©ط§ط±ظٹ
ط¨ې ځط§ظ†ظ‡ ظˆط³ظˆط³ې  ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې

ط­ط±ط§ظ… ظ…ې ع©ړظ‡
ط®ظˆط¨ظˆظ†ظ‡ ط§ظˆ څظ¾ې ظˆط§ط®ظ„ظ‡ ط¨ې ط´ط§ظ†ظ‡
ط؛ط²ظ„ ط¯ (طµظپظٹې)  ط´ظ‡ ط§ط¨ط§ط³ظٹظ†ظ‡ ع©ظ‡ ظ…ې ظˆړې