طالب منګل

  تېريږي مې په هوش کې د خيالاتو زنده ګي
په عشق کې ښکلوم د مخلوقاتو زنده ګي

خپله اراده مې پرې مضبوطه کړه خاونده
له زهرو سره څښلي مې د شاتو زنده ګي

ښار کې د رنګونو منارې راغورځيدلي
په خاورو کې شلېدلي د جذباتو زنده ګي

سا په هديره کې به له لاسه سره نيسو 
که لاړه د وجود لـــه امکاناتو زنده ګي

طالبه انسانيت تر دغه حده پورې راغى
راټوله ده په اوښکو کې د زياتو زنده ګي

 د تخيل په رنګينيو کې پناه شوې له ما

په غزليزو تنهاييو کې پناه شوې له ما

 

دفلسفو ټول کتابونه دې په سترګو کې وو

د دغه ښار په ليونيو کې پناه شوې له ما

 

د ستا څيره که له ګلونو سره پېغله نه شوه

خو وړاندې لاړې په سپرليو کې پناه شوې له ما

 

په لوپټه دې څاڅکي وشيندل راودې کتل

دومره مې ولېدې سلګيو کې پناه شوې له ما

 

طالبه! ماسره دې ډېره ګوزاره وکړله

د خپل وجود په اسويليو کې پنا شوې له ما

  بې نښانه و صورت په کې پيدا شو

 چې د سترګو پټولو امکان نه و

 راوپس شوه حادثه ، کلي ته راغله

 د شرابي سترګو سلام ، لکه د بنګو پيالې

 په ماښام کې د رنګونو غزا راغله

 په څادر کې مو راټولې کړې ساګانې

 راوپس شول ارمانونه ، دريابونه

 سلام،سلام تاته به ياد وي کنه