هلته ساينسدان د لوړ تخنيک په تار ډبره تړي
دلته ګل ژبې سمندر په يوه خبره تړي



خود به د شپې پر پاسني مخ ټوله شپه رڼا وي
دنګه د لمر غوندې رڼه ټوټه له سره تړي



غرونه که هر څو لوړ شی مخه د لمر نشي نيوای
وخت څه نادان دی زولنوکې مې سندره تړي



په بنګاليو کوډو نشي دوزخ مخيه ! واوره.
پېغله زمونږ کليمه داره له ټټره تړي



د ايينې د سپين ورغوي د پړک پيڅې پسې
جلان ورک يارته د مين زړه مر غلره تړي




يادونه ! دغه غزل د ګلپاڼو اتڼ له کتاب څخه راخيستل شوى دى