ستاکه غرونه اند ېښنې زړه کي ځاییږي
ما در نیسه ! چي له تنه مي ساه خیږي



توره شپه ده مزل ستړی منزل ورک دی
کله ؟ څنگه ؟ چیري دا کاروان رسیږي؟



د مینو زړونه څاڅکي د سرو وینو
خیال یې ساته چي نازک دي ژرماتیږي



عمرخپله یوالهام د تاوده لمر دی
دا واورین اننگي ژر زبېښه ویلیږي



د ژوندي گلاب خاصیت استقامت دی
چي خزان شي بیا د باد پراوږو لویږي



که هارون له دغه اوره ژوندی ووت
دغه اوربه دهارون په لاس مړکیږي.




10-12-15
کابل