يو اشنا درپېژنمه

چې له خپله ځانه ورك دى

سخته ډېر نه شي زغملاى

په خوى كروړ په زړه نازك دى

***

 هره ساه يې مينه مينه

ژوند يې مينه كې اغإلى

چا له مينې دى پوښتلى

زړه يې لاسو كې نېولى

***

نه په ژوند نه يې په خوند دى

د ښكلا په يوه شرنګ دى

 مينه مينه مينه غواړي

له بې مينې ژونده تنګ دى

***

كمزوري يې بله نشته

بس يو دا چې خالي لاس دى

كوم قوت چې ځان كې ويني

هغه مينه او احساس دى

***

د جانان په تصور كې

كړي د مينې ماڼۍ جوړه

غلى غلى ځانته ژاړي

شي اوبه له سينې كروړه

***

ملګري او مينه پالي

ورته ګرانه يارانه ده

چې كوم يار خوشاله ويني

وايي مينه همدغه ده

***

پرون وسو نن سوځېږي

د ده برخه سوځېده دي

ازادي ازادي وايي

خو لاسونه يې په خوله دي

***

د چا اوښكې راشي غم نه

ځانته ګوښې بې وسۍ نه

د ده سترګې شې را ډكې

اشنا ډېرې خوشالۍ نه

***

چې دا خپل زړګى تسل كړي

كله كله توري نغاړي

د شعر پېغله كړي راخپله

مينه مينه ورنه غواړي

***

بدر ژر د پېژندو دى

نه غږېږي نه د كار دى

طبيعت كې نازك رنجه

زېړ په رنګ په وجود خوار دى

1380-11-3