پرخه پرګل وه پرتـــــــــــه لــــــــمر لا ختلی نه وو

 هغه تنکئ ګل لا غوټــــــــــــې وه غوړيدلی نه وو

بلبل به هر سهار چيـــــــــــــغار کړلوپه ډيره مينه

لائې سوروالی دګـــــــــلاب سترګو ليدلی نه وو

بورا به راغله په طـــــــــــواف به شوه غوټيو ځينی

ارمان د زړه ئـــــــــــــــــې وو نيم پاته لاختلی نه وو

 سيمه نيــــــــــم فرش وه نيمه خړه دبهار په طمعه

پر ټوله ځمکی لازرغون فرش غوړيدلی نه وو

مينو زړونوکې هـــــــــــــوس لاپه ټوپونو نه وو

منګی پراته وو بر ګــــــــودر ئې  لا کتلی نه وو

سيلۍ پر راغله د بهار په هيله ټول تباه شول

حليم ويده وو لا ګلـــــشن ته خوځيدلی نه وو