تڼاک ځيګر مې حسن په سپرغيو سولوي
د آه اوښکه مې عشق په مايوسيو سولوي

د عقل د احساس سترګو ونه ليده پرهر
د وخت د اور په زور يې په اغزيو سولوي

خندا يې سمندر شي زما درد ته په هوس
د مينې د بڼ ګل مې په سيليو سولوي

د عشق د خوږ مکر ته نظر کړئ اوښکو نن!
په شونډو باندې آه د لېونيو سولوي

د درد په کړايي کې په زړګي شي خود لوګى
خوږې زلفې چې يار په اننګيو سولوي

د سور مستقبل ټال کې به عشق وزانګي اخر
خندا که نن اميد په اسوېليو سولوي.