پوهنمل محمد وارث

ويدې څانګې له خوب ويښې کړه سپرليه
دغوټيو کاروان جوړ کړه او څاروان شه

ټول سيندونه مو له تندې جل وهلي
وريځې راوله په منډه او باران شه

چی رښکۍ رښکۍ له ګوتو سره تللی
د پامير او د بابا د غره ګرېوان شه

د لمر وړانګې مرورې رڼا نشته
راشه، راشه د حالاتو ترجما نشه

چې سفر مو په شګلنو لارو واوخت
دافغان ولس دستړي ژوند ارمان شه

د ( وارث ) دټپي زړه چيغې خو اورې
ملهم راوړه او دردونو ته درمان شه

 
   
 له ډیره کبره هیڅ پروا دې په ما ونکړله
 لکه ماضي دې په سرو شونډو مسکا ونکړله

 تاوې کينه مې پاکه کړې د کوثر په اوبو
 زما له قبره تيريدې تا دعا ونکړله
 هغه لمبې چې دې کرلي اوس ئې تيغ وهلې
 ټولې راشنې شوې هیڅ دانو ئې خطا ونکړله
 هلته ماڼواو سپيلني لوګې کوې هر ځلې
 دلته رواج دې د بڼو تا سودا ونکړله
 لکه سپوږمۍ دې ځان د ورېځو په حجاب کې پټ کړ
 زمونږ د کلي په اسمان دې رڼا ونکړله
 چې بې موسمه خزان تاندې څانګې ورېبلې
 بيا له هيبته ځکه پاڼو رپا ونکړله
 ورک شوې پل مې ستا پيدا کړ، پرې زېارت جوړوم
 وائي ( وارث ) چې پخپل اند مې ګناه ونکړله

 
   
 چې الوتلې پرې زه نه شم دا وزر ماتوم
 ساقي خمونه تش پراته دي ستا ساغر ماتوم
 رښکۍ رښکۍ ګرېوان به لاړشم د سلګو کلي ته
 داوښکو څلې به ضرور نن مازيګر ماتوم
 زه ئې په زوره له ډغرو سره روږدی کړمه
 لکه فرهاد لیلا لپاره غر په سر ماتوم
 نن په ګودر باندې لوړقدې پيغلې ټولې ښکاري
 د سپيلنيو لو ګډ شوی دی نظر ماتوم
 چې مې خيالونه برمته دي د اغيار په لمسون
 لکه څپې له ساحل وځم دا سنګر ماتوم
 وائي ( وارث ) مونږ ترې تر اوسه هيڅ کوم خير ونه ليد
 نن مې تکل کړې ورځم وړانګې د لمر ماتوم

   
 نری نری باران ورېږي ځه چې کلي ته ځو
 دنګ چنارونه مې يادیږي ځه چې کلي ته ځو

 اوس دګورګرو موسم راغی څانګې ډکې شولې
 دلوړو غرو شمال لګيږي ځه چې کلي ته ځو
 په تصور کې مې انځور شوې هغه خړې کوڅې
 احساس مې نن داسې بوګنیږي ځه چې کلي ته ځو
 ځان ښايسته د نارنج ګلو نه اميل جوړوم
 په منډه دا موسم تيريږي ځه چې کلي ته ځو
 خوب مې لیدلې لوپټې د نجونو سر نه باد وړي
 ځما له زړه لمبې تاوېږي ځه چې کلي ته ځو
 دلته خو مېنه بازاري ده پرې غوليږي خلک
 هلته صادق خلک اوسيږي ځه چې کلي ته ځو
 ما ته ښکارېږي ډلې ډلې اوس چناق ماتوي
 په ګودر بيا نجونې ټولېږي ځه چې کلي ته ځو
 چې مې تکل کړې ( وارثه ) ته هم مه ستنيږه
 د سحر پرخې مې خوښیږي ځه چې کلي ته ځو

  
 له باده نه ویریږمه ډیوې به بلوم
 پاڅېږمه که لوېږمه ډیوې به بلوم
 وګورۍ ای خلکو چی وزرو مې اور اخيستی
 پتنګ غوندې سوځیږمه ډيوې به بلوم
 چا زمونږ د کلي نه د ستورو رڼا يووړه
 که ګل غوندې رژیږمه ډیوې به بلوم
 شوګېر مې تورو شپو کی د همدې لپاره دی
 څپه یمه خپريږمه ډیوې به بلوم
 اجله ته مې شمیره قدمونه وار په وار
 د شپو زړه ته کوزېږمه ډیوې به بلوم
 اور او په سکروټو باندې شپې شم تيرولی
 رقیب له تور وېرېږمه ډیوې به بلوم

  

 وږمې چی یاغي شويدي اسمان څه ملامت دی
 د ورېځو کډې لاړې نو باران څه ملامت دی
 زمونږله بد قسمته پانوسو کی شمعې مړې شوې
 سيلۍ د اسوېلو وه نو توپان څه ملامت دی
 ماښامه تر سحره د سوچونو لاروي وو
 خوبونه تښتيدلي نو اذان څه ملامت دی
 محفل کی ئی د مېنې پیمانې اوچتولې
 اغېار سره جلا کړل نو میزبان څه ملامت دی
 زاهد په میکده کی له جوماته توبه ګار شو
 ده هر څه په ځان کړیدي يزدان څه ملامت دی
 دهیلو بڼ کی څانګې په سجدو او په توبو وې
 ګزمه وه د ږليو نو خزان څه ملامت دی
 هوښیار شه ای ( وارثه ) چی سفر ډک له خطر دی
 څپو زړه کی غصه ده جالوان څه ملامت دی

 
   

 څومره چی خپل زړه ډاډه کومه خندا نه راځي
 کله خپل احساس بيا تښنومه خندا نه راځي
 ګوره دسپوږمۍ سترګو موسکا ته لار نیولی ده
 زه ئی پخپل خیال انځورومه خندا نه راځي
 دوی خو کرۍ شپه په پاڼو د ګل تیره کړه
 زه هم ژوند په څانګو تېرومه خندا نه راځي
 کرښی د لاسو او د تندي مي سمی پاکی کړې
 څلي د ژړ ا چی ورانومه خندا نه راځي
 کله د ساقي په خوم کی ولامبم خمار شمه
 ټولې انديښنې ليرې کومه خندا نه راځي

 
   زمونږ ازغیوسره شپی دي , ګلان نه پیژنو
 لا د پخوانه دی شلیدلی, ګریوان نه پیژنو
 دلمرپه څانګوکی دمینی غوټۍ وزیږیدی
 د رڼائي قدر کوو خو اسمان نه پیژنو
 تیارو سره میشته یو لمر په غشو باندی ولو
 لیوني یو خپله ګټه او تاوان نه پیژنو
 دبادپه کلي کی اوسیږو اور په لپو کی وړو
 تندی د وریځو مچوو خو باران نه پیژنو
 څوک نوک او ورۍ په اسانۍ جلا کولی نشي
 په خپل لباس کی دخپل کور دښمنان نه پیژنو

له چمنه بلبلانو کډی وکړی
بيا له بڼه هم ګلانو کډی وکړی
کلی څه کړی لمر له دښتو نه غچ اخلي
کيږدۍ ټولی او کوچيانو کډی وکړی
چی ئی قتلې کړی غوټۍ په سپين سحر کی
بيا له ويری قاتلانو کډی وکړی
مېکدو کی دي جامونه جل وهلي
ځکه اوس تری هم شیخانو کډی وکړی
هم شناختو هم قبرونو تير خوړلی
هدیرو نه شهیدانو کډی وکړی
له وزرونو د کوترو بڼې وتی
وار خطاوو صیادانو کډی وکړی
د ټوپک په ځای قلم (وارث) راواخيست
رسوا شوو شیطانانو کډی وکړی

    ته په ګناه کی ثوابونه ګوری
 که په رڼو سترګو خوبونه ګوری
 د زړه هنداری دی غبار نیولې
 ستړي ستومانه تصويرونه ګوری
 دلته د هيلو څانګی وچی شولی
 دسپرلي څنګ کی توپانونه ګوری
 چی مو په حال باندی غمجنه ښکاري
 د سپوږمۍ مخ باندی داغونه ګوی
 خزان رنګونه له چمنه ټول کړل
 د غوټۍ زړه کی پرهرونه ګوری
 لاری اغزنی او کوڅی ورانی شوی
 شاړی حجرې او ګودرونه ګوری
 چی مو بورا ته د زړه راز ووایه
 له غره پریوتي نصيبونه ګورې
 وارث به چاته خپل ګریوان څيري کړي
 دلته هر ورځی عذابونه ګوری