محمدالله آرین احمدزی

هیره دې نه وي چې یادې شوې لنډۍ یو چاته راته را لیږلي دي خو زه یې له خپل لوري یو بل چاته ډآلۍ کوم چې تل مې سترګو سترګو ته کیږي، خو د دنیا چارې داسې دي چې سړۍ هیڅ نه شي ویلای.

زه کلیواله پښتنه یم

ته رانه غواړې په بلۍ اشارتونه

د بدماشانو وروڼو خور یم

ته غواړي سل ځله په ورځ کې دیدونه

مینې دې څه کانې را وکړې

خپله کوڅه کې د کوروال غلطومه

چې زه او ته به د یو بل شو

په دې خبره مې هیڅ فکر نه راځینه

چې مړوندونو کې مې تنګ و

هغه بنګړي مې اوس څنګلو ته راځینه

خپلې جامې را نه غټیږي

غم د جانان مې رانه غوښه غوڅوینه

تاله ماښام نه چې خوب در شي

په ما سهر شي راته نه راځي خوبونه

د مخ هډوکي مې ښکاره شو

نا ترسه تا خو مې ونکړل تپوسونه

سترګې مې ډکې ډکې کیږي

خلک پوهیږي چې په تا مینه یمه

ژړاندې سترګې

دا ژړاندې ښکلې سترګې

ولې دي له اوښکو ډکې

څه یې غم دې لویه خدایه

چې راګوري هکې پکې

تل خورې چې یې وي زلفې

هیڅ یې نه سموي خدایه

زه حیران یم زه حیران یم

زما زړه دا ستا له غمه

جنګ ځپلی کابل جان شو

ته پرې رحم وکړې خدایه

څنکه وران شو څنګه وران شو

څومر زما وو امیدونه

یادول مې شنه خالونه

ستا د سروشونډوسرونه

ستا پر زنه شنه خالونه

ستا په غیږه کې خوبونه

داڅه وشول څه به کیږي

ستا خبرې مې یادیږي

زړه مې هیڅ ترې نه صبریږي

بس را یاده ها ټپه شوه

چې ویلې غم ځپلي

که دې خندلي راته نه وای

غریب سړی ووم خپل وزګار به مې کاوونه

                                                                            محمدالله آرین احمدزی

سوګند

ډير تیر شول اخترونه او تیریږي

بس جانان ده په ما ګران نه مې هیریږي

کله کله چې رایادې یې وعدې شي

بس ماشوم زړګی زما پسې ژړیږي

خدایه ته یې زړه کې واچوي رحمونه

د جانان زړګی شو کاڼې لا سختیږي

ما خو ډير ډیر ورته وکړل سوګندونه

چې هر وخت کې د خبرې را یادیږي

زما جانان څنګه یاغي څنګه خفه شو

د اختر په ورځ هم مانه مرو ریږي

د آرین جانان هم دومره نازولې

تل خفه وي خدایه هیڅ نه پخلا کیږي

محمدالله ارین احمدزی

د طلوع تلویزون خبري  تالار

میــــــــــــــــــــــنه

مینــــــــــه پيل د هرڅه ده انتــــــــــهایې نا مالومـــــه

مینه غم د سوي زړه ده بس ژړا یې نامـــــــــالومـــــه

زړه د مینې ځای ځای ګی ده پکې اوسې تر تــــــــرتله

کله وو چې وځي د زړه نه بیا راتلا یې نامــــــــــــالومه

دا چې څوک په چا مین شي او اخته په دغه رنـځ شي

هیڅ درمل د مینې نــــــــــــــــــشته او دوایې نامالومه

چې خفه درنه جانان شي او بیـــــــاپيل کړې ښیـراوې

بس روانې وي داچارې او دعایـــــــــــــــــې نامالومه

د سپن مخ په تماشه شي د هرڅه نه لاس په ســــر شي

هیڅ یې نه لږیږي پته ښـــکلیـــدایې نامالومـــــــــــــــه

دا د مینې داســــــــــــــتانونه دي روان په دې دنیا کې

خدای خبر چې دوی د چــــــــا دي خپلیدا یې نامالومه

چې میــــن په ښکلي مخ وي او یا غواړي دا پي مخي

چې ګناه ده که ثواب ده او جـــــــــــــــزا یې نامالومه

بس آرین ویلي دا دي چې میـــــــــن په خپل جانان یـم

نن جانان رانه خفه ده او پــــــــــــــــخلا یې نامالومـه

محمدالله آرین احمـــــــــدزی

د طلوع تلویزون خبري تالار

۱۳۸۸ کال د لیندۍ ۲ نــیټه

زه اوس جوړ نه یم اختره ستا راتلو ته
ته د څه لپاره راغلې زما میـــــــــروته
زما ګریوان ده څيرې څيرې په فغان یم
ته د څه لپاره راغې زما لیـــــــــــدو ته
زه تر اوسه د باروتو اورکې ســــــوځم
بیا تــــــه راغللې زماد ټپ لیـــــــــدو ته
ای اختره در ته سوال درتـه زاري کـړم
پیوند راوړه زما شلیدلو ګریوانــــــــوته
زما لاسونه په نکریزو کله ســـــره دي
ته راګورې څه له زما سپينو لاســـو ته
زما څيرې ګریوان ګورې بوړې بــوړې
تانه غواړم تار اوستن د دې ګنـډ و ته
د آرین دعا قبوله کې خالقـــــــــــــــــه
اتفاق اتحاد ورکړې پښتـــــــــــــــنو ته

کابل د طلول ټلویزون
دفتر
نیټه:د روژي ۲۹نیټه ۱۳۸۸ کال