محمدسرور وکیلي

دا ځـمــکه دا فـضـا اوټــوله کـائنات
څـښـتـن ئـې دی الله دســـاتــلــواو حــیات
وما مِنٌ دابـةٍ فی الاضِ ویـلي دي الله
ســاتي ئې ټـوله دئ او لـوی دئ د ده ذات
ورکـوې ته مرګوژوندمطلق ئې مخیر
کُلُّ شئٍ هـالِکُ بـېـله ذاته خـالقِ مـخلوقات
لوی ئې دی درشـل سلـطـان دکائناتـو
په ساتلو ستړی کیږي نه، لوړئې درجات
خوروخواب نه، مطلق دی پخپل ذات
نه سیال لري باداردی دټوله ځمکي سماوات

ای زمـادابـامـېـنـي کلـه تـالــره درځـم
د خـپـلـواو پردوجګړوله تـانه کــډه کــړم
هــیـلـه اوغـــوښـتـنـه مـي داده ای الله
چي په ژوند ئي یواربیاښادوکوکیاڼه ووینم
ډېـــرودا ارمــــان وخــاروتــه یـــووړ
ای زما ا رما نه زیارت ستـا به کلـه کـړم
بڼ مي ئې ګلبڼ مي ئې زما دابـا مېني
ته راته فردوس ئې رودونه دي کوثر وینم
په زړه کي مي ئې تل نه مي هېرېږې
ای زما (مأوا) چي درسـم تا له جـنتي سـم

زه چي تا غندم او هم دي بولم ګـرم
نـوبـولـم ځان پوه اوسیده مي ځان ستایم
ویل کول سره رښتیاداسي توپیرلري
ویـل وي ډېـرآسـانه کـول په ډېـرسـیتـم
خپل عـیـب دوږو منځ دی په رښتیا
دبل عـیب ته ژر ژرکاته سـي په هـردم
خـپل ګرېوان ته به سرکښته وګورم
لومړی سمه وم ځان، چي نوروته ګورم
دنـورو عـیبـو تـه کتل ځان هـېرول
(کـوري خـود بـیـنـأ مــردم) دا بــد ګـڼـم
هـنداره به راواخلم پکښې به کم کتل
ځـان بـه جــوړوم هـنـداره کلـه مـاته وم
هـوښـیـاران سـمه وي ځـانـونه خپل
دنــوروعـیـبـو تـه ئې ډېـر وي کاتـه کـم

محمدرسوالله ته رویباردالهي ووجبـرا ئیل
د کلیم الله سرې خبري په طورکي کړې جلیل
روح الله ته ئې ورکـړی تـوان د دعاء ګانو
د مـړګي ناروغـی بې کی جوړبې قـالــوقـیـل
ادم اوحواء دواړه بوتله جنتوته ئې خالق
ګرم ئې په شیطان کــړه نو راکښتې کړه ذلیل یونس ئې کی غوړت په غټ کب دسمندر
بیائې را ويستی له ګیډي دماهي روغوجمیـل ابـراهیم خلیل: نمرود لعین اورته واچـوه
خـالق ئې کړو ګلـزار ورته نارد خـپـل خلیل
یوسف ئې پخپل وړونوکـوهـي ته واچـاوه مـع العُـسٌـرِیُـسٌـرًا ئـې وښـوول و اسـرائـیـل
په نـوح ئې دلـرګوکـړه غـټه بېـړۍ جـوړه
وریځو تې سو امر کړه اوبه راکښته پـه دلیل
یا الله! پیداستا دي تې خالق ئې ټـوله تـه
نسته توان بل دخیروشرڅښتن ئې دکثیراودقلیل

څه سوه ملاله اوناهیده چي سرونې پروطن ورکړه
ولټه تاریخ پسې پیدا ئې زرین پاڼه کړه
څه سوه احمدشاه میرویس چي سمسورئې هېواد کۍ وګورۍ تاریخ پسې ارزښت ئې دکارو وکۍ
څه سوه خوشال خان رحمان چي اشعارئې د پښتوویل دېوانونه ئې وګورۍ شاعر به نه وي داسي بل
څه سوه شاه ځلمي زموږچي ویــل ئې وه کــول
پخپله مېړنتیا ئې هېـواد ته خپل سرونه وښندل
څه سوه دهېوادغمخورچي توغ ئې دهېواد ساته
اوس راسه وګوره! چي څــو ک ئې پاته شاته

جامه، لباس،ښکلا مه معیاروه په دین کي
الله ښوولی امـرکـړی عـورت دی په یقین کي
دیـن عـمل دی دنیکۍ وهــــرمخـلــوق ته
ښَکلاّ ئې معیارنه ده لکه ښکلی آس په زین کي
لـبـاس، ځـان جـوړول بوله دود دانسـانانـو
دیــن امــــردالله دی په کلام فــرقــان زرین کي عــاداتو، دود، جـامه د وګړو یوعمل دی
ټاکل سوی حدودسوی عورت زموږ په دین کي راســۍ پــرلـبـاس اوشـکل نه ږغیږوډېر
ږغ د دیـن دی په عـمل اود زړونو په یـقـین کي
دیـن نـه ږره نـه لـبـاس اونـه ښـکلـتیـاده
دا پنځه بناوي دي و لاړ پـرښـه کــردار رګـیـن کي

رښتیاویل ترخه اوخپل عیب د اوږومیان
بل تـــه نیوله ګوته درې ښــه یي خــپــل ځان دېوانه بـــــه ده خــنـــددوده بـه دېـــوانـه
دامـتـل ویلــی پخپل کــتاب کـي هــم رحـمان لـَريِ ویل کـول لــه یـوبـل نه تـوپیـرډېـر
کـــول کاردی اوخـــبـــري تـشـي وي آســان که نورتل دي درته ګرم نوځان بولې سینا
څنګه بـه وي پرېکـړه دټـولـني ستا پـه شان پــه هــاند ســره یــم ګـډ دلـته په ښه شان
کړه که مي هم سم وي نوخوښ رانه انسان

حاتـم طائي که هـم کـورله مـړې راوړي
وبـې نـه بامم هیڅکله مـېـړاني مـي دا غـواړي غـیـرت پسـول دی دمېـړه داعـجبه نه ده
ګــوره سـپــی لاخــپـل څـښـتن لـه پــردی داړي
مـنـت زغـمي د نـــورو کلـه هـمتـوالـي
وبه نه وینې بـازان په ښـکـار کـي کاړي واړي مېړانه د یاقوتوسرّه دانه په ځان کي پټه
ارزښـت ئې دی اوچـت پـه دغــه قـیـمت ویاړي
بې همته وي سرټیتی وغوښت ته د پردو
مـېـړه مـني داکله که پـردي هـم وي ســرتاړي

لـهـجې ئــې دي زړه وړونــکـــــي اودلـــبــري ګوره «په» او«پر» سره ګـډنه کـــې* 
هم«چي»او«کـي»بېل لــه ځـانــه ځـــای لـــري «لــه» او«د» دادوه ټــوټـــکـــي دي* 
یولــور بــل ایضافي ښيي ویینه وي کـــَرَي په لیکنه کې سم پام غواړي داټول* 
پـه لـهـجــوکــي بـیــا رازرازوي دا خــبـري واوره سمه پښتومه لیکه ناسمه* 
ئې لــوستو نکی؟ کړه پښتو لیکنه دلبري