بختيار “ځدراڼ”

هتکړۍ مو په لاســــونو کـــــې شرنــــــــګیږي
خوندترې اخلي ز وروروکـــــــــــــې راوان دی

مولاجـان پرې له ممبره نــــــــــارې
وکـــــــــــړي
جنتــــي دی بختــــــــورو کـــــــــــــــې
راوان دی

روښان فـــکره لا تراوسه پــــــــــــــدې انددي
هوساکیږي په ډالــــــروکــــــــــــــې راوان دی

بختیار بیاله جانان بیل شه خدایه خیرکړې
څوری واخیست مســــــــاپرو کې راوان دی

دا شپـــــــــــــــه پلــــــوي به اخر
ماتـــــــي منـــــــــي له خیره
اوس مو هیـواد له مدرســـــــو او
مکتبـــــــــونو ډک دی

راځئ ګنډونکي شو له تار او ستن نه کار واخــــلو
نور
هېواد مو ډیرله څیرو،څیرو
ګریــــــــوانونـــــــو ډک دی

که له هنر علمــــــــه غنــي زمونږ
ذهنـــــــــــــــونه شــــــولو
داغرونه ،غـرونه وطن ټول له سرو لعـــــــلونو ډک
دی

له ړنګوکلیو نه آواز رادرومــــــــــــــــي

ښکاري کوم کلي کې لاسرپاتــــې دی

یووروریې ستړی دی له جنګ جــدله
دبل په لاس کې یې خنجرپاتــــــې دی

دیوه اوږده سفره وروستـــــــــــــه لا هم
لاتر منزله اوږد سفرپاتــــــــــــــــې دی

همسیاء ځکه دی حیران بختیــــــــاره
دهمسیاء یې روغ ټبرپاتـــــــــــــــې دی

دسر له پاســــــــــه اسمان مو
خپــــــــــــــــل دی
لمرمو هم خپل دی وطان مو خپـــــــــــــــل دی

دبل په لمســـــــــــــــه وژنو
خپــــــــــــــــل وروڼه
وینه مو خپله اوځـــــــــــان مو
خپـــــــــــــــل دی

ښادي مو خپله ارمــــــــان مو خپـــــــــــــــل
دی
اوښکې مو خپلې ګریوان مو خپـــــــــــــل دی

اغیار ګاونډ دی خـــــــــــــــــــواخوګي
نشتـــــه
دردمو هم خپل دی فغان مو خپـــــــــــــــــل دی

راځئ لاس واخـــــــــــــلو نور له
نفاقــــــــــــــه !
داښــــــــکلی افغانستــــان موخپـــــــــــــل
دی