سفي الله “باران”

نه ډېر ښـکلى يې جانانه، نه ډېر سپين يې
دا چې زړه کې مې اوسېږې نمکين يې
 
د قران له تورو جوړ د جانان نومه
کليمې غوندې مې ژبه باندې شين يې

مخامخ دې مخ ته نشمه کتلى
زه له خاورو نه پيدا او ته لمرين يې

هر قران دې ځانته خپل ياسين پيداکړي
زما د زړه قران کې ته لکه ياسين يې

لا د مينې په مذهب کې کبر نشته
کبرجنه خداى خبرته په کوم دين يې

خداى مه کړه و اوري پر مونږه له سحابه دوړې
په اننګو په کاکلونو بې حسابه دوړې

بچي يې داسې لکه موږ شه چې يې خړ وګورم
چاچې دې مخ باندې شيندلي دي ګلابه دوړې

ادمه لاس دې نور له مستې درخو ووينځه چې
لادې تر اوسه لرې نه کړې له ربابه دوړې

منم خفه به يې خو پام چې مورې ښکل مې نه کړې
په اننګو کې مې راوړي له پنجابه دوړې

په نذرانه کې به څلور دانې روزې ونيسم
که واورم پورته شوې له خونې د اربابه دوړې
 
زموږه چم چې آن يوه ورځ ارام نشي ليدى
خدايه! نازلې کړې پرې ته له خپل عذابه دوړې

تمامه شپه کړم ويښه تر سهاره ستا تصوير ته
ايله يو څو خبرې وکړم ياره ستا تصوير ته

وخت ښه درنه څپېړه په مخ راکړي او ته نه يې
په کريغو، کريغو وژاړم نا چاره ستا تصوير ته

کوچنيانو چې په ښه لمنه کاڼو بدرګه کړم
نري، نري خندل مې ټوله لاره ستا تصويرته

نور ټول ليوني لاړ شي خپل ميالي بابا ته پنډ شي
زه څيرې ګريوان راوړم،زړه پرهاره ستا تصوير ته

زړه مې روان و په يو لوري خو را ومې ګرځو
نور لګېدل يې سره ستوري خو را ومې ګرځو

خوښه يې نه وه چې لحاظ مې د شخصيت وساتي
اوس هم لا شاته _ شاته ګوري خو را ومې ګرځو

څانګو چک چک وهه او باد به رپوله سپوږمۍ
د چينې منځ کې مې چې نيمه شپه کتله سپوږمۍ

ستوري به پاتې شوه يواځې لکه زه بې ياره
ګېډۍ ګېډۍ ورېځو په غېږه کې نيوله سپوږمۍ

اوس يې نه ورټکوم نه يې کور ته کاڼي ولم
د چا سره چې به مې نښه ايښودله سپوږمۍ