ارمان “لېوني”

دې وړېِ مُریدې ته مې تل د زړه
لاس په نا مه پیر دی چې دا ولې دی ؟

ما او تا، په زړونو، ارمانونو کې
څومره لوی توپیر دی چې دا ولې دی؟

لر او بر (خو دواړه د یوې مور بچي.... )
مینځ کې ېې ځنځیر دی چې دا ولې دی؟

نور مې په هر ښکلي ستوری بره دی
یو له تا زهیر دی چې دا ولې دی ؟

څه چې د هغې برخه ...... زما برخه
یو شان مو تقدیر دی چې دا ولې دی؟

د خیال په بام ستوري ته لاره نیسم
ستا د الهام ستوري ته لاره نیسم

ځمه د غره په څوکه غلی کېنم
نن د ما ښام ستوري ته لاره نیسم

شیندم سرې وینې د شفق په غرونو
اچوم دام ستوري ته لاره نیسم

وړه خولګۍ ترېنه په زوره اخلم
نن یو ګلفام ستوري ته لاره نیسم

کالونه وشوو د (آریوب) له ټکه
مست د (آګام) ستوري ته لاره نیسم

که ېې په سترګو کې تصویر کړم بدرۍ
پدې مرام ستوري ته لاره نیسم

نن پرې ( هدفه) ښه اتڼ زده کوم
ډک د خیام ستوري ته لاره نیسم

***   ***
په اوږو د څڼیورو ژڼو بار وه
په نرګسو ،په ګل پاڼو کې وه پټه
سپین کفن ېې نیم په مخ وداسې پروت و
لکه وریځې چې راټولې په سپوږمۍ وي
زیړۍ زولفې ېې بادونو رپولې
د هر چا له مخ ېې ورو ورو تیروله
دونیاګۍ د ارمانونو ړنګیدلې
کړنګیدل را غورځیدل په ما تم غرونه
پرې همزولو دنګو پیغلو له هر خوا نه
له پیڅکو سرې ګل پاڼې راشیندلې
د اتڼو په ډګر ورپسې ژڼي
قطارونه وپه داشانې ولاړ شول
لکه جنګ ېې وي بایللی
یا په زړو ېې وي خوړلي
د تیرو غشو دلې وي
پسې بره په اسمان کې هر یو ستوري
هر نښتر ،هرې وابښتې( منډهیر) کې
له راغو نه هرې زرکې او بلبلې
پسې تتو ډیوګو وو نیت تړلې
له هر ځای له هرې لارې او بلۍ نه
هرې پیغلې په سلګووو نیت تړلې
جنازه وه د ځوانمرګې ،جونو میرې؟
که ډولې وه تله د حورو لوی وطن ته

لیونیه په ما ګرانه
چرته لار کړه را غلطه
بیا د کلي په مینځ راشه
زړه د خلاصه ټپې وکړه
زه تړلې مجبورۍ یم
بند په بند په زنځیرونو

****

ته له خلکو مه ویریږه
بیا تا نه ولي په کاڼو
چاچې ته به تل ویشتلې
هغوئ اوس هم درته څاري
واړه لارې د خپل کلي
له سهره په غر مو کې
ستا په طمه طمه ناست وي
چې ماښام کور ته ستنیږي
درستو ښکته وي سرونه
په افسوس واېې یو بل ته
لیونی د کلي لرې
هسې نه چې چرته مړ وي

****
لیونیه په ما ګرانه
چې ېې تاته وي سا تلي
له سهره سره ګلونه
هغه ټول و ماته راوړي
خو وي واړه مړاوې شوي
زه ګلونه غیږ کې واخلم
له ګودره شم روانه
تر خپل کوره په ژړا وم

****
لیونیه په ما ګرانه
چې ګلونه کور ته راوړم
راته وایي د کور غړي
دا ګلونه به ضرور وي
لیوني درته راوړي
هغه شپه په ما صبا شي
په وهلو ټکولو....
ته خو ښه ېې ولله ښه ېې
په آرامه خو به خوب کړې
ورځ د ستا په یاد کې ژاړم
شپه مې هم واړه په اور کې
نه مې خوب نه مې آرام شته
تل وهل خورم...تل وهل خورم

****
لیونیه په ما ګرانه
تا خو دا هم پیرزو نه وه
چې څوک برند هم راوګوري
اوس خو راشه حال مې ګوره
په سیخونو داغل کیږم
سر د لاندې را ځوړنده
شپې تیریږي مې نهرې
نه ډوډۍ نه مې اوبه شته
کله کله وړه خور مې
ډوډۍ راوړي پټه پټه
وي ددې ماشومې سترګې
له رڼو اوښکو نه ډکې
په واړو واړو لاسونو
چې له ډیرې ویرې ریږدي
هغه ټوله په ما وخوري
****

لیونیه په ما ګرانه
وړه خور هم راته وایي
خدای دپاره خدای د پاره
بس دې نور لیونی هیر کړه
ای زما ګلرنګې خورې
په تا دا مې پیرزو نه ده
چې تود باد هم په تا راشي
نن په دې ډیرو وهنو
ستا سرکوټې شونډې شنې دي
زه به مړه شم له خفګانه
خدای دپاره خدای دې پاره
بس دی نور لیونی هیر کړه
زه قسم کوم خور جانې
ستا په شان که لیوني ته
څوک وهل ټکول ورکړي
یا پرې ستا په شان دا سختې
چرته راشي نو وختي به
تا د زړه له کوره باسي
که په زور که په سالا وي!

****
لیونیه په ما ګرانه
هغه وغواړي چې وکړي
څو ماشومې بد دوعاوې
ستا په هکله ستا و شان ته
زه ېې زر په شونډو کیږدم
خپل زخمي زخمي لاسونه
هم ېې اوښکې کړمه پاکې
که زه ډیر ورته بیان کړم
ستا دردونه، تکلیفونه
خو هغه وړه ماشومه
ستا له حاله ناخبره
دې ته دومره پته نیشته
چې ګټلی تا به څه شي
دا لقب د لیوني دی؟
داسې ډیر دي ما لیدلي
ستا د درد له فلسفې نه
چې بند کړي ېې په ګوتو
له ډیر درده خپل غوږونه
ډیر تکړه تکړه ځوانانو
ښکته کړي خپل سرونه
ډیر باتور باتور ځلمیانو
مې په خوله ایښي لاسونه
نو زه ځکه درته وایم
یو ځل راشه ...یو ځل راشه
چې ېې ته به تل ویشتلې
کومو خلکو په ډبرو
هغوئ اوس هم درته ناست وي
د مالت ټولو کوڅو کې
ستا راتلو لارو ته ګوري
په لاسو کې ېې ګیډۍ وي
د رامبیل چامبیل ګلونو

****
لیونیه په ما ګرانه
چرته لار کړه را غلطه
بیا د کلي په مینځ راشه
زړه د خلاصه ټپې وکړه
له ما مات کړه ځنځیرونه
کړه مې خلاصه له سیتمه
ځان سره مې لرې بوځه
دومره لرې..... دومره لرې
چې له ستورو هم پنا وو
او نه لمر په سترګو وینو
نه اسمآن سره نیزدې وو
او نه ځمکه چیرته ګورو
چې نه ورځ وي او نه شپه وي
ډیر په چیغو چیغو دواړه
هلته وژاړو یو بل ته
بې حسابه غاړې ور کړو
نه به غم وي نه دردونه
چې ښه ډېره مینه وکړو
بیا یو بل نه غاړې تاؤ کړو
سره دواړه غاړې غاړه
به تر بل ژونده اوده شوو.....

ته په دې سپینو پاڼو څه ولیکې؟
چې بیا يې شنه لمبه کړې؟
ته لویو لارو کې د کلي ناست وې
سهر ماښام دې وینم شګې شیندې
کله د کلي چینارو کې بره...
سرې شنې ټوکرې تړې.
په نیمه شپه کې دې هم کله کله
اورم د پلونو ګړندیو خرپا
چې له ګودره راتاویږې پلیتې سوځوې
سهر وختي مې هم تر سترګو سترګو ډېر تېریږې
کوز هدیره کې د زړو قبرونو خوا کې ناست وې
څه عجیبه شان زمزمه دې راځي،
لکه کوترې چې غومبرې وهي
کله شپېلۍ وهې په پوله باندې غلی پروت وې
کله په سره ټکه غرمه کې اخوا دیخوا ګرځې
په هره لار کې د ګلرنګو لار کې،
زه دې ښه وینم ډکې سترګې ناست وې
ای لېونیه ،جادوګره، ای کوډګر عاشقه
راشه چې کوډې درته زه وښایم...
که د ګودر د جونو زړونه غواړې...
که د ما لت د هر ګلرنګ په زړه کې کور جوړوې
که دې خیالونه تر اسمان رسوې،
او له سپوږمۍ سره تر غاړه کېنې
او له رڼو ستورو مچکې اخلې
ای لېونیه جادوګره، ای کوډګر عاشقه
بیا به سندرې له ګودره جونه
درته په شنو او سرو بنګړیو وايي
بیا به دې هر ګلرنګ د کلي د چینار په بشره
ستا د نامې دا یا غي توري لیکي
په دغه لار چې یو سوالګر هم پرې لا نه تېریږي
پرې ښاپېرۍ به د غزلو راځي
درته به ستوري ستوري توري په ځولو کې راوړي
ته نولوې به يې غزل کې ترې به هار جوړوې
درباندې شیندي به ګلونه د خیالو وراڅوالې
د سپوږمۍ غاړه کې به اچوې دا ها ر د ګلو
سپینه سپوږمۍ به شي په تا میَنه
ترې نه به لاس کړې را چاپېر ور سره به ورو ورو به ځې
په هر قدم به ترې مچکې اخلې
ورسره غبرګې به سندرې واېې

ټکور به شي اوده به شي بيا نه به کوي څړيکې
ديار د نامه توري مې زخمونو کې کرم

چې هر مازيګر وکړي دنګ نښتر دې اتڼونه
سندرې ، (منډهېره) ستا سرونو کې کرم

چې مست شي په ټپو شي واړه غاړې سره ورکړي
لږ رنګ د اننګو دې په ګلونو کې کرم

ستا د انکار د عالمګیر لښکر ته
په جنګ در ووتلې واړې اوښکې

یو ګلرنګ راز يې و، د لاس نیولې
ټولو لیدې تا پسې لاړې اوښکې

ستا تصویر جوړ کړي بیا يې ورژوي
دا لېونۍ، او دا کاړ کاړې اوښکې