پښتو ادب · شاعران
عصمت باچا رسولي
د عصمت باچا رسولي پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.
له شعري ټولګې سره مل متن
شعرونه
12 خپاره شوي شعرونه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
د وخت دا تاریکې به مې ارمان راڅخه اخلي
ما نه ګڼله داسې، چې جانان راڅخه اخلي
د مینې، هر داستان خو له رازونو څخه ډک وي
د سات د ستنې هر ټک، امتحان راڅخه اخلي
نرګسه! له انځور دې شبنمي وږمې خورې شي
آرام شم پرې، لږ څه غم د هجران راڅخه اخلي
یاران مې ملامت نه دي چې ما لېونی بولي
خودي رانه تل ستا د یاد پیریان راڅخه اخلي
یقین به مې دا نه وي چې به رانه شي عصمته!
خبرو کې خندا یې، دا ګمان راڅخه اخلي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
د وخت دا تاریکې به مې ارمان راڅخه اخلي
ما نه ګڼله داسې، چې جانان راڅخه اخلي
د مینې، هر داستان خو له رازونو څخه ډک وي
د سات د ستنې هر ټک، امتحان راڅخه اخلي
نرګسه! له انځور دې شبنمي وږمې خورې شي
آرام شم پرې، لږ څه غم د هجران راڅخه اخلي
یاران مې ملامت نه دي چې ما لېونی بولي
خودي رانه تل ستا د یاد پیریان راڅخه اخلي
یقین به مې دا نه وي چې به رانه شي عصمته!
خبرو کې خندا یې، دا ګمان راڅخه اخلي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
موږ به په اوښکو لانده ګرځول باڼۀ له غمه
هجر ځپلیو خالي نکړ، هېڅ خپل زړۀ له غمه
ناکام د مینې به تنها کړه، په ژړا به شوله
په سترګو نه پورې کول هغې رانجۀ له غمه
یا یې تقدیر بیخي بېخونده و، یا دوی ملامت
په ژوندون خوښ نه شول یو وخت هم، پښتانۀ له غمه
د سره انګار، مستو لمبو به لیونی وریاد کړ
دې به ساړه اسویلي کړل، په تنارۀ له غمه
وېل یې، فراق دې داسې زه! ژېړه زبېښلې یمه
سوچو کې غرقه شم، شکوم د سر وېښتۀ له غمه
دغه کمال ته یې عصمته! دوه لاسي سلام کړم
چې په آرامه ترې ویده نه شومه زۀ له غمه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
چې څومره ولیکم, نو لاشمه خمار د غزل
له کرشمو دې ځار، لګیا یم، کړمه کار د غزل
د محبت منزل ته نه رسي ناکام شي سړی
بیا ډېر معصوم شي او راګیر یې کړي غبار د غزل
لکه یو ورک لاروی اخلم له هر ستوري رڼا
خو یوې سپوږمۍ ده پرانیستلې راته لار د غزل
کوم بې تهذیبه به یې وپاشي دانې پر ځمکه
توبه! توبه! ما روغ ساتلی دی انار د غزل
ستا له ښکلا څخه نقشونه پکې وباسمه
ستا له شین خال څخه بیا وکړمه سینګار د غزل
نه مې له بوټي سره کار شته، نه له شمس متاثِر
لکه پتنګ غوندې ورغورځم په انګار د غزل
د عندلیبو مشام اخلي ترې نایابه خوشبو
ما رنګارنګ ګلان زرغون کړل په بهار د غزل
عصمته! څرنګه به زړه ښه کړي سیالان، سیالۍ ته
چې له نرګسه دې راوړی رنګین ښار د غزل
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
ډکې پیالې جمله یاران او بیا ستا وار، ماښامه!
صقيل کړه زړونه ترېنه وتوږه غبار، ماښامه!
زموږ نصیب خو د بیلتون تورې وهلی داسې
یار خو پرېږده چې رانه ورک یې کلی، ښار ماښامه!
که راولې له تاریکې سره کوم بله بلا
له دې ځای نه خوځم، یم چاته انتظار ماښامه!
په ځان به نه پوهېدم زه یې له لیدو چې راتلم
په رڼا ورځ به مې کړه ورکه د کور لار، ماښامه!
له یاده وباسم د هغه چا یادونه څنګه!!!؟
چا چې په جاره راته تل ویلي یار، ماښامه!
هغه نرګس به اوس په کوم محفل خوشبو خوروي
عصمت تکیه کړې د کلي په چنار، ماښامه!
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
ډکې پیالې جمله یاران او بیا ستا وار، ماښامه!
صیقل کړه زړونه ترېنه وتوږه غبار، ماښامه!
زموږ نصیب خو د بیلتون تورې وهلی داسې
یار خو پرېږده چې رانه ورک یې کلی، ښار ماښامه!
که راولې له تاریکې سره کوم بله بلا
له دې ځای نه خوځم، یم چاته انتظار ماښامه!
په ځان به نه پوهېدم زه یې له لیدو چې راتلم
په رڼا ورځ به مې کړه ورکه د کور لار، ماښامه!
له یاده وباسم د هغه چا یادونه څنګه!!!؟
چا چې په جاره راته تل ویلي یار، ماښامه!
هغه نرګس به اوس په کوم محفل خوشبو خوروي
عصمت تکیه کړې د کلي په چنار، ماښامه!
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
کیسه د زنده ګۍ دې کړله ورانه، سړی نه ځي
راغاړې وتې، وېل دې، له بارانه سړی نه ځي
د سر د درد ګولۍ مې په لاسونو کې نیولې
شبګیر دی، سلسله دغه روانه، سړی نه ځي
اکثره وخت چې چېرته په خپل تګ باندې پښېمان شم
دا خپل ځان مې رانیسم له ګرېوانه، سړی نه ځي
د ستورو د شمار کیف، اُوف! سپوږمۍ، بېمار کاته اخ!
شېبه، شېبه به ووایي، له مانه سړی نه ځي
د زړه درد، نېمه شپه، د حمل میاشت او زورور یاد!
سلګیو کې ګیله وکړم له تانه، سړی نه ځي
نه! ته او خدای نو ما مجبورولې چې ځه لاړ شه!
نه! ولې شي خفه دومره آسانه، سړی نه ځي
الفاظ نه، ملغلرې په ورېښمو کې پېیودې
نو خود د عندلیبو له کاروانه سړی نه ځي
ښکاریږي درنه هېره شوم، انځور مې دې سېځلی
عصمته! دومره لرې خو له چانه سړی نه ځي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
کعبې ته تللی و خو سوال یې د ایمان ونکړ
خان یو کس مړ کړ چې یې غږ ورته د خان ونکړ
د تلو په شپه دې تر سهاره کونګی ناست ومه خو
حیران یم دېته چې د اوښکو مې باران ونکړ
دغه حالت مې ژړوي چې پسې ژاړمه تل
هېڅکله هغې لېونۍ زموږ ارمان ونکړ
موږ محبت وکړ، بلها ډېرې کیسې تېرې شوې
اخلاص پکې و چې هېچا هم بد ګومان ونکړ
د وخت ګذار او د هېندارې دروغ دغسې وي
ځان ته مې وکتل پر ځان مې شک د ځان ونکړ
په سپین کاغذ داسې لیکلي او خودکُش یې کړی
د یار فراق و، انتظار کې مو ګذران ونکړ
د چا د لاسه مې چې خوب تښی هغه سړي خو
عصمته! ټول ژوند کې یو غږ هم د جانان ونکړ
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
د مینې، د وصال او د پیوند په ارمان ژوند کړي
زموږ د وطن خلک خو د ژوند په ارمان ژوند کړي
د جنګ په معما خوب ورشي سهار هم دغه سوال وي
د دې ځواب به نو څوک کړي را څرګند؟ په ارمان ژوند کړي
باروت او پرمختګ خو لکه اور، اوبه بدمرغ دي
زموږ خلک دعا کړي د اوربند په ارمان ژوند کړي
نو دا څه زنده ګي ده په هر کور کې بوره ناسته
که سوله راغله وبه کړي ډېر خوند په ارمان ژوند کړي
وعده راسره نه کړي او دروغ نه راته وایي
عصمت دی لېونی، ستا د سوګند په ارمان ژوند کړي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
عصمت باچا رسولي
تا یادوي راته، باران ته سړی څه ووایي؟
قصور مې خپل دی، ګله! ځان ته سړی څه ووایي؟
بس!. یو تصویر ته تر سهاره پورې سرې سترګې ناست
د نېمې شپې ړانده خفګان ته سړی څه ووايي؟
عجیبه نه ده؟ په ژوندون یو، له یو بل څخه ورک
که مخامخ شو دې امکان ته سړی څه ووایي؟
هر وار د خپل زړه ومني، زموږ خبر ماته کړي
ښا! چې یې نه مني, نو ګران ته سړی څه ووایي؟
په آرمانونو او سرونو باندې لوبې کوي
داسې ایمان او دې حیوان ته سړی څه ووایي؟
تر ملائیکو شي بالا چې د پاک رب ومني
شیطان پیرو چې وي انسان ته سړی څه ووایي؟
عصمته نوم به د یو ګل ورباندې کېږدي سړی
زه یې نرګس بولم جانان ته سړی څه ووایي؟