سيد کريم خوستى

وطن مو ښكلى دجهان دى نور يې مه ورانوئ
د هر افغان د زړه ارمان دى نور  يې مه ورانوئ
 
پدې وطن كې زموږ پت زموږ عزت خوندي دى
وطن ناموس وطن مو ځان دی نور يې مه ورانوئ
 
دا د بيرو  بيرو ميراث مو د پلارو او نيكـــــــو
دا امانت جنت نشان دى نور يې مــــــه ورانوى
 
دټول جهان ښايست چمن ورته سركوف دي كوري
وطن مو  دغسې بوستان دى نور يې مه ورانوئ
 
چې كوه قاف نه ښاپيريان به يې تماشو ته راتلل
دا خو همغه كابل جان دى نور يې مـــــــه وانوئ
 
دژړا ډك  ږغ دخوستي اورې كــــــه نــــــه افغانـــــــه
ډير مې ارمان سي وطن وران دى نور يې مه ورانوئ

 دا مې د ورور ده جنازه که مې د ځان جــــــــــــــنازه

 دا چې هر سړی مغرور دی زمـــــــوږ کــــور دی۰

 ګــل د ښـکـلا روح دی خــو خــــزان تری نه روح اوباسی

 ژونــدون لــــکـه جــانــان دی مـسافــر دی رانــه ځی

 په کـی دلۍ دلۍ بــی شــماره ســــــتا غــمــونــه پاتې 

 هــــجـر لــــمـبو وسـوم لــوغـــړن شومه 

 چی امــن نـه وی نـو ژونـــــدون به څه وی

 څوګ چی مـري په دغه خاوره کی افغان مري