بختيار تلاش

 تاچې خفه کړمه يارانو مې هم پرېښودمه

په لپه کې مې واورې دي په لپه کې ګلان

 اوس به د زړه کله په زړه باندې باور را نه شي

په طلايي پاڼې مې داسې ليکل نه غواړمه

نه د ارمان په لټه يم، نه د جانان په لټه
له ځانه ورک يمه،لګيا يمه د ځان په لټه

نن دې يوه خبره کړې، دومره وګرځېدم
لکه کوم ستورى،چې وي تل د کهکشان په لټه

موږ هم د شعر نيلۍ نيولې ده روان يو پسې
نړۍ خوځښت کوي، ورځي د لامکان په لټه

څومره توپير شو، راشه ويې ګاله تاته وايم
زه ستا غمونه ژاړم ته مې د خفګان په لټه
 
ازميښتونه يې اوس ان د غره په سرکې نه دي
ستوري، سپوږمۍ څه کوې،خېژي داسمان په لټه

اوبو ته ولوېده، د ناز نارې يې ډېرې وکړې
تلاشه! ما درنه اوبه وړي،د پېزوان په لټه
 
١٣٩٠- عقرب - لومړۍ

غزل چې ليکم ستا له مخه رياضــــــــــــــــت کومه
پير مې يې، مير مې يې جانانه ستا خدمت کومه

د زړه قاتله زه دې دومره مـــــــينه وال يمــــــــه چې
هره شېبه دې، په کتاب کې تــــــلاوت کـــــــــــومه

رقيبه ! ته مې د قلم له زوره څـــــــــه خــــــــبر يې
د شعر په زور په ډېرو زړونو حکـــــومت کــــــــومه

تاچې خفه ووينم خوب کې،شم ناڅاپه راويـــــــښ
په خداى چې ټوله شپه بيا خداى ته عبادت کومه

ته خفه کېږې،زه پوهېږم جنګ دې نه خوښېږي
دا ستا لپاره د ټول کلي محــــــــــبت کــــــومــــه
 
نن د اشنا په لورې څو قدمه وړاندې اخـــــــلم
تلاشه نن له رواجــــــونــــــو بغـــــــاوت کـــــومه

١٣٩٠-١٠-٩  دشپې لس نيمې بجې
خپله مېنه

نوم به وي ستا هره سلګۍ کې، ته به نه يې خـــبر
زه به يم ستړى زنده ګۍ کې ، ته به نــه يې خـــــبر

قسم يې وکړ راته ويې ويــــل، نــــه هــــــېرېـــــــــږې
مړه به شمه مړه ستا جدايۍ کې،ته به نه يې خبر

زه، محبت او مينه بيا دا ستا کاليزه نمـــانځـــــو
ټول به راټول يو خوشالۍ کې، ته به نه يـــــم خــبر

ويل يې داځل دې پوره په مينه موړ ســـــــــــاتمـــه
خولګۍ به درکړمه خولګۍ کې،ته به نه يې خبر

دا حيرانتيا به زه ضرور درکوم ګـــــــــــرانـــــه ياره
نوم د تلاش ليکم ګوتمۍ کې، ته به نه يم خــــبر

١٣٩٠- ١٠-١٥   د شپې يوولس بجې
خپله مېنه

په شومه دم کې ، خو دعا دعا کوه راپسې
له خلکو پټه ،د مزار ډېوه راوړه راپسې

زه به قدم ته ستا د مینې په نوم قلف واچوم
ستا دې قسم وي، کله ، کله خو راځه راپسې

زه مسافر د جل وهلو مزلونو یمه
لږې اوبه ؛خو دې د لپې نه شینده راپسې

یوه ساده پېغله مې د زړه په زلمیتوب کې لیده
چې به د لرې منزلونو نه راتله راپسې

بختیاره! ستا په دې تلاش باندې درغرقه یمه
بختیاره ! مړ شې، ګله وتړه نامه راپسې

جلال اباد
د شپې یوولس بجې د چنګاښ ۱، ۱۳۹۱لمريز

یار چی اوس له لپې نه هر څه راغورځوي
زړه داسې ګومان کوي، چې زړه راغورځوي

که هر څومره په قار شمه، که هر څومره خپه
دښمن دې راته مخې ته ځان نه راغورځوي

زما د ګاونډي لور بلا دومره ده هوښیاره
کوټې ته مې ګلان په لمر خاته راغورځوي

د ژوند له ګړندیو شېبو دومره یم خوښمن
له دې نه پس به نور د دیدن ښه راغورځوي

ای ترورې ! دا تلاش به اوس د ډېرو زړونو خپل شي
له شونډو، چې ګلان په پېغلو سره راغورځوي
 
۱۳۹۱/۳/۵ تاریخ صفا راډیو

يو څوک مې هر وخت د زړګي په حاشيه کې راځي
نوم يې رديف کې راځي، نوم يې قافيه کې راځي

((مينه کوم )) خو نو څه تېره زمانه، نه شوله؟
((مينه کوم )) خو په زمان جاريه کې راځي

که پر ما پام کوې،نو غم دې په اوده کې ساته
غم دې په غره کې راځي،غم دې ښاريه کې راځي

که ته نوي درجې هم له ما ځان لرې ساتې
خو زما زړه به ستا په ټوله زاويه کې راځي

که ثريا غوندې د بل زړګي په چت ځوړند وې
تته رڼا به دې تلاش ته په ثانيه کې راځ

١٣٩٠-١٢ – ٢٣
خپله مېنه د شپې يوه نيمه بجه