جلال امرخېل

مه راوړه ماته زولنې ګوره
بدنامه به شې
د وخت منصور يم زمانې
ګوره بدنامه به شې
ګلونه مه رالېږه کلی ټول
شکمن دی ګرانې
زما او ستا په يارانې
ګوره بدنامه به شې
د پښتو چم دی دوی د پېغلو
اوښکې کفر ګڼې
زړه دې قابو کړه پښتنې
ګوره بدنامه به شې
مور ته دې مه وايه چې ما
درته بنګړي مات کړي
ور ته کړه جوړې بهانې
ګوره بدنامه به شې
زه او دا مخامخ انسان يو
ځای کېدل غواړو نور
له منځه اوځه ائېنې ګوره
بدنامه به شې
 

نـه د مــشرق په لــوري
لــمر پـرېوځي
نه مې تندی دا ستــا په
در پــرېوځي
د کــابل جــان ګــلونــو
رنـګ وبايـلــه
جــوړ کـــوم افـــت په
پېښور پرېوځي
دا خــــو مـې ړنګه کــړه
مــاڼۍ د غاور
دا چــې هــر کاڼی مــې
په سر پرېوځي
ښه ده چې ته خو بې وعدې
شوې راته
ښه ده چــــې ستــوری د
سحر پرېوځي
ځار دې لــه ســترګو
اوښکې مه توېوه
بې قــدره خــاورو تــــه
ګــوهر پرېوځي
نـــه د حـــالاتـــو
غــــــلامــــي
کـــوومــه
او نـــه پـــر مــــــا
د چـــا اثــر پــرېـوځي

ذره ذره مــــې کـــــړه
راټـــولـــه صـــحــرا

ذره ذره رانـــــــه
نـــظــر
پــــــرېــــــوځــــي

 

مور مې هم نشته چې مې زړه
ونيسي
بــې خـــويــندو ورونو
پېشنمی کومه
 

راځه چې لاړ شو د الفت
زړې دنــــيا تـــه واپس

لـــه ابتـــدا څـــخـــه
زړګـــيه انـــتــــها
تــــه واپس
د ژوند طوفـــان په يوه
داسـې موړ کې ودرولم
چې نه خو مخکې تګ کولی شم
نه شا ته واپس
د زمانې ګردش په هرګوټ
پـــېر ټکرې راکړې
اخر هــم راغلــمه په
پـــښو پــــرېوتم تا ته
واپس
د تور تـــهمت له توره
تورې هديرې سپينې دي
راځئ چې بېرته شو د سرو
تورو خرپا ته واپس
راغــــاړه وتــــی درد د
ايســــته غورځولو نه دی

دا ډکې، ډکې سترګې څنګه
کړم خندا ته واپس
خدای به مې لنډې کړي د
اوښکو تويولو شېبې
په نـــنــــنــو
پــلونـــو بـــه نـــه
راځــم ســـبــا ته واپس

ســــتا امــرخېـــل پـه
داسې تکو تورو لارو سر شو

امــېـــد مــې نـه شته
که به چېرته شي رڼا ته
واپس
 

جـــــلاله ! نـــــــه ,
د محبت سـپکه کولی نه شم

د زړګي درد مې ، د درمان
، پر اوږو نه شمه وړی
 

هــــسې نه د
شــــرنګېدلي شــعر له
غـمه
ملګــــرتيا د خــوږ هنر
، شــي رانه هېره
 

څه لويې خوارۍ ته غاړه
وتی يم
بس خو زندګۍ ته غاړه وتی
يم
اوس ستا د مړوند خوبونه
چرته دي
اوس خو تنهايۍ ته غاړه
وتی يم
دا څه په لانجه باندې
اووښتی يم
دا څه لېونۍ ته غاړه وتی
يم
ستا د قدرت راز مې کشف
کړی دی
حسن پرستۍ ته غاړه وتی يم

مينه دې جانانه عبادت ګڼم

ځکه بندګۍ ته غاړه وتی يم

 

په خپل وجود باندې ځان
بار وګڼي
جلال چې کله په يارۍ کې
مات شي
 

پړمخې پروت په ميکده کې
نه يم
جانانه لا خو په نشه کې
نه يم
څه وايې تا به راته نه
راکوي ؟
ورته پنځه وخته سجده کې
نه يم ؟
نصيبه ووايه ګناه مې څه
ده ؟
چې تل په ځه کې يم راځه
کې نه يم
نن مې په خپل نظر شکمن
غوندې يم
نن دې د سترګو ائېنه کې
نه يم
له دې نه پس درپسې نه
ژاړمه
له دې نه پس دې په کيسه
کې نه يم
د اسرافيل يوه شپېلۍ مو
ترمنځ
درنه په لرې فاصله کې نه
يم
زه درنه غواړمه پرېکړی
ځواب
زه دې منطق او فلسفه کې
نه يم