بلینډې بدرۍ

خرپا ېې وي د پلونو په
تنګي کې څوک راخېژي
په شان شي د هوسيو ور
ببرې جينکۍ

ما پام خو ډېر غلط کړ په
ګودر چې تېرېدې نن
د مخ رنګ مې په خپله کړې
خبرې جېنکۍ

په زړو لاسونه کېږدي چې د
چېغې ډول شروع شي
منګي په ګودر هېر کړي شي
اوترې جېنکۍ

ای خدايه پښتنې دي ته دې
خپل نظر پرې وکه
په خېځو پسې تللي ډېرې
لرې جينکۍ

ظ„ږ طµط¨ط± ط´ظ‡ ظٹظˆ څظ‡ ځظˆط§ظ†ظٹ ېې
ظ¾ط§طھې ظ„ظ‡ ط؛ط±ط¨طھظ‡
ط¨ظٹط§ ط®ظٹط± ط¯ی ط¯ ظ‡ط± ظ„ظˆط±ظٹ ظ…ې
ظ…ط¬ط§ظ„ظ‡ ع©ظ‡ ظˆط±ط§ظ†ظٹږې

ط§ظ†ع©ط§ط± ط¯ې ېې ځظˆط§ط¨ ظˆظٹ ط®ظٹط±
ځظˆط§ظ†ظٹ ظ…ې ط¯ې ظ‡ظ… ظٹظˆط³ظٹ
ط®ظˆ ظٹظˆ ځظ„ ظ¾ط±ې ط²ړظ‡ ظˆع©ړظ‡
ط¨ظٹط§ ظ…ې ط³ظˆط§ظ„ظ‡ ع©ظ‡ ظˆط±ط§ظ†ظٹږې

ظ„ط§ ط±ظ†ګ ط¨ظ‡ ط±ط§ظˆړې ط³ظˆط± ع†ې
ېې ظ¾ظ‡ ظˆظٹظ†ظˆ ط´ې ظ†ظٹع© ط¨ط®طھظ‡
ط¨ظٹط§ ط¨ط±ظٹط¯ظ‡ ط¯ ښع©ظ„ط§ ظ…ې ط®ظٹط±
ط¯ی ط®ط§ظ„ظ‡ ع©ظ‡ ظˆط±ط§ظ†یږې

ظ¾ظ‡ طھط§ ظ¾ظˆط±ې ط®ظˆ عکظˆظ†ط¯ ظ…ې ط¯ی
طھړظ„ی ظ†ظˆط± ط¯ې ط®ظˆښظ‡
ط²ط±ې ط²ط±ې ط¨ظ‡ طھظˆظٹظ‡ ط´ظ… ط§ی
ط®ظٹط§ظ„ظ‡ ع©ظ‡ ظˆط±ط§ظ†ظٹږې

ع†ې ط³ط§ط² ط¯ې ظ¾ع©ې ظ†ظ‡ ع©ړظ‡ ط¯ط§
ط²ظ…ظˆظ†ږ ط؛ط±ظٹط¨ظ‡ ظ…ظٹظ†ظ‡
ظ¾ط±ظˆط§ ظ…ې ط¯ط±طھظ‡ ظ†ېط´طھظ‡ ط³ظˆط±
ط§ظˆ طھط§ظ„ظ‡ ع©ظ‡ ظˆط±ط§ظ†ظٹږې

زما په وس چې نه وي نور د
ناز دا غلامي ېې
نو واړه ها راکړې ځل
ځولکه رانه واخلي

هغه ښکلی ماشوم راشي ، چې
غوږ کې دې څه وايم
زه غوږ چې ورنيزدې کړم دئ
مچکه رانه واخلي

لينده ېې وي پخپله
خدايزده چرته ورکه کړي ؟
څپېړه ماته راکړي ,او
لانځکه رانه واخلي

ګونګۍ مې شي سندرې واړه
توري مې تربت شي
يو څوک چې د نغمو ښکلې
ملکه رانه واخلي

ګودره، جینکۍ
به نن څه ووایم چې
درشي
نن بیا چې لېوني دي
شوکولي ځنځیرونه

بري پسې څوک لاړ دي که له
وېرې تښتېدلي؟
په لار چې ترې د کلي
غورځېدلي ځنځیرونه

اظهار مې خدای خبر چې د
زړګي له ښاره درشي
حیا ېې دي د دړو ټینګ
تړلي ځنځیرونه

له لر کلي به را ولي
سرزوری لاس تړلی
د کلي څڼیورو پسې وړي
ځنځیرونه

***   
***   
***

ته راغلی وې ژڼکیه
زموږ کلي ته په ورا کې
عالمونه تماشې ته
د اتڼ دې در ولاړ وو
ستا د کلي زړو ښځو
سپېلني درته لوګي کړل
ستا د کلي دنګو جونو
درته خپل پاسته لاسونه
په وهلو کړل تڼاکې
هم زموږ د کلي جونو
ټولو سترګې وې در پاتې
ساه نیولي زموږ ژڼي
هک حیران دې وو مستۍ ته
هکې پکې وې در پاتې
د وړو او زاړو سترګې
ما وې ، نه چې ستا د کلي
ټولو جونو زړو کې تېر شي
چې دا کلی څه سپېره دی
ما وې هسې نه ووایي
چې ددې کلي دا پېغلې
څه بدنیتې، څومره شومې
نو مې ځکه ای ژڼکیه
ددې ټولو خلکو وړاندې
د اتڼ په لوی ډګر کې
لونګین درته لوګي کړل
....