صديق الله بدر

په دې زه نپوهېږم
دا ظلم ولې كوي
دغسې ولې وايي
چې زه يوازې يمه
خير!
ورته به څه ووايم
هغه خبره نه ده
ښايي ما نه پېژني
ښايي هغې زړګيه
چا سره هم
هيڅكله سترګې جنګولې نه وي
او دا ورته ښكاري نه هيڅ
چې زه يوازې نه يم
زما په زړه
زما په ذهن
او په خيال كې يوه دنګه اوسي
چې په هر دم او قدم
هميش وي مله راسره
راسره خاندې او خبرې كوي
خو هغه ظلم كوي
او بس همدا
يوه خبره يې ده
چې زه يوازې يمه
خو زه يوازې نه يم
ما سره مينه مې ده
۱۳۸۸،۶،۱۸

پېژنم يــــــــې ښـــــــــه جانانه ما ته معلومېږي، زړه

وايې خلــــــه نور ستا دې وي له تا سره جوړېږي زړه

دا منـــــــــــــم زمـــــــــا دى خو له ما سره رغېږي نه

عشـــــــــقه دا خو ته يې چې په ژبه دې پوهېږي زړه

تا پســـــــــې اوبه اوبه، اوبــــــــه شولو كه ګورې يې

راشه اوښكـې اوښكې مې له سترګو نه توېېږي زړه

ها چې ماشــــــــــــومان وو لا او لاس نيولي ګرځېدو

پوه به شوم، چې هر نظر سترګې سترګې كېږي زړه

بدره ښـــــــــــــــــــــــه يې پېژنم يو عمر مو ژوند كړى

تېر به شـــــــــي له ما نه خو له عشقه نه تېرېږي زړه

۵، ۶، ۱۳۸۸

اوښكې مې په سترګو كې ډنډېږي ژوند

دا خــــو ستا له مخه مې خوښېږي ژوند

هـــــــــــــره لاره ستا منزل ته رسي خو

لار پــــــــــــه لاره ما سره سوځېږي ژوند

څومره، چې ترخه شې لا خوښېږې مې

چا ويـــــــــــل، چې نه به لا خوږېږي ژوند

راشه يـــــــــــوه خبره مې په زړه كې ده

راشه، چــــــــــــې خبره پاتې كېږي ژوند

یار شته دى خو زړه كې چې دا هم نه وي

ځاى پـــــــــه ځاى ولاړ دى كه تېرېږي ژوند

زړه ته بدر كـــــــــــم دى خو چې راشې ته

دا لېـــــــــونى خوښ دى، چې ډېرېږي ژوند

 ځان را ته بد ښکارېږي

بېګاه مې زړه سره وم
بېګاه مې ډېر وژړل
څومره دي سخت
دا اوسېدل زړه سره
 
۱۳۸۹/۴/۱۴ ماسخوتن نهه بجې

زړه ته مې ډېرې دي راوړاندې سترګې
سترګې دي ستا په ټولو باندې سترګې
خود به له زړه درته اوبه اوبه يم
داسې چې سترګې سترګې خاندې سترګې
ښکلې له ډاره سترګې نه اړوي
څنګه دې نورې کړې رالاندې سترګې
ښه ده ساته ته د خبرو روژه
دي اخترونه دې وياندې سترګې
جانانه داسې لږه سخته نه ده
چې دې همېش مې بولي ساندې سترګې
د بد نظر سيورى پرې خپور چې نه شي
کړم به دې سترګو لره سپاندې سترګې
د وچکالۍ غم به  ګرېوان په څه کړي 
مينې راکړې دي بهاندې سترګې
بدره لورېږي د جانان راباندې
داسې چې ګرځمه ژړاندې سترګې
۱۳۸۹ د روژې لومړۍ ورځ

زه دا منم، زه به يوازې ښکارم
خو زه يوازې نه يم
ما سره زړه دی زما
چې ډېر په تنګ شم کله
زړه ته مې وژاړمه
ښه، چې دا زړه خو مې شته
که نه يوازې به نو ډېر تنها وم
۱۳۸۹/۴/۳۱

مينه په وينه کې وي
ته مې په وينه کې يې
***
زه په همدې مينه کې
کومه شېبه کې، چې راياده مې شې
چې تا احساس کړمه او ودې ګورم
د خپل وجود مې پرې کوم يو يو رګ.

۱۳۸۹/۴/۱۵ ماسخوتن نهه بجې

ته يو کتاب يې
ته يو د مينې کتاب
زه چې د دغه کتاب هره پاڼه
سوکه سوکه ګورمه
وېرېږم هسې نه، چې ژر تمام شي.
۱۳۸۹/۶/۹ د شپې اووه نيمې بجې