پير محمد کاروان

ښكليه څاروان مې شه كاروان به دې شم
لـــــه ځانه ستړى يمه ځان به دې شم
سپينه كوتره شه پرواز را وكړه
غيږ راكوه شينكى اسمان به دې شم
لوله مې تل په ترنم ،ترنم
غزل،غزل يمه ديوان به دې شم
يو تږۍ ګل شه انتظار مې وكړه
زه راوريږمه باران په دې شمه
رخش داروامې درته زين ولاړ دى
راشه رستم مې شه داستان به دې شم
ښكاري خونه يم هوسۍ څله تښتې؟
چېرته به درومې بيابان به دې شم
راشه جنت مې شه جنت به دې شم
راشه ايمان مې شه ايمان به دې شم
راشه مېلمه مې شه مېلمه به دې شم
راشه مېزبان مې شه مېزبان به دې شم
د زړه له غوټو مې غمي جوړه وه
راشه د سرو غميو كان به دې شم

ته د چړو په ګوتو
 زما د زړه په جېب کې څه لټوې؟
 پام کوه، ويښ يمه چې غلا ونه کړې!
.دلته د درد يو څو سکې پرتې دي
د عشق ټاپه ده لګېدلې په دې هره سکه
دا مې د زړه د خز انې پانګه ده
 خزانه مې لوټوې !؟
 هسې هم دا سکه په دې بازار کې نه چليږي

دلته په دي خاوروکي دستورو ډک أسمـــــــــــــــان ويده

دلته مو (ساهو) جانان دي دلته مو ((امـــــــــــان)) ويده

مـــــــــونــــــــــــــــږ د بـــي تصويره  يــــــــــــــو ،بي لمر د يو

دلته دهندارو غونـــــــــــــدي ځلــــــــــــــــنده انسان ويده

مروله تندي مرو،سترګي پرکوم ښکلي خـــوږي کاندو

دلته د (( ياقوتو چينه)) لال دبـــــــــدخشــــــــــان ويـــده

دلته دوطن دغرونو شين طوطي دمـــــــــــــه کـــــــــوي

دلته دچندڼوونه دلتــــــــــــــــه ارغـــــــــــــــوان ويـــــــده

اوښکي د ليلا يې دسندرو تـــــــــــــوري تــــــــوري دي

دلته مينه مينه د مجنون څيري ګريــــــــــوان ويـــــــــده

دلته به په زړه ګورئ دانوري سترګي کـــــــــارنــــــــه کا

دلته درمزونو درازونو يو جــــــهـــــــــــــان ويـــــــــــــــده

ښکاري مرور دی هغه ورور هغه شـــــــــــــــاعــــــــر زما

دلته دوطن د((پسرلي)) ښــــــــــــــکلي ارمــــــان ويده

ډک زمونږ دزړونه دي تشيږي نه رودونـــــــــــــــــــه دي

دلته ټپه ټپه ده غزل ويــــــــده رمـــــــــــــــــان ويـــــــــده

پام کوه سلام کوه نيســــــــــمه چــــــــي ګستاخ نه شي

دلته يو عيار ويده يو ځوان مرد ميـــــــــــــدان ويــــــده

ده هم پنجه نر مه کړه دوخت له بل مــــــــــــــغل ســــــــره

دلته يو سر تيری سپا هي دخوشال خـــــــــــــان ويـــــــده

ستړي ستړي راغي درحمان غيږ کي يې سر کيښــــــود

دلته دکندز دسرو غا ټول بيـــــــــا بـــــــــــــان ويــــــــــــده

ســـاقـــی راشــــه ســـــور اور مـې به توبي ولګوه

مـــخـــمــــور یـــمــــه مـــنــګـولي په پیالې ولګوه

يــه ســپـــیـــن ســـبـــــا وروغــــزوه لاس د پـلو شو

دژونـــــــد تــیـــــاره مـــاښـام کې مې ډیوې ولګوه

مـــــــجـــنـــونه که لیلا غواړي را ځه، راځه،راځه

دخـــــوږزړګــــي پـــــه دښــــتـــه کې خیمی ولګوه

ګــــــــریوان دي راته څیري کړو،خویوسه داډالۍ

د چـــــــا ګـــمـــنـــــام مـــــزار بـــانـدي جنډي ولګو

مــــضــراب د خـــوږ مــیـني شه زړګیه دکاروان

پـــــه چــــــوپــــــو ربــــا بـــــونـــو کې نغمي ولګوه

د زاهد په کا ڼو ژوبــــل ، دسا قې په غیږ کې پروت وای

یا دسرو وینو یو خال وای ، دتندې په غیږ کې پروت وای

ګرم عشق وای ویــــلې کړې ، دګودر اوبو کــې حـــل وای

پښتنی لپو کی جګ وای ، دمنګې په غیږ کې پروت وای

چـــا پــــه څـــڼــو کــــې ټـــمبلی ، چــا پـټـکو کـې لـګـولـې

لوغړن سوی ببری وای ، دکودې په غیږ کې پروت وای

ســـوی لــوی سـپـیـلـنی وای ، دیـار حسن ته لوګی وای

دپښتو دسرو سکر وټو ، دنغرې په غیږ کې پروت وای

چی دمینی مړاوی ګل مې،په سرو وینو را ژوندی وای

خیردی زه دی ځوانیمرګ هم،دمرګې په غیږکې پروت وای

دکاروان یو خوږ غزل وای ،دځګیروې په غیږکښی پروت وای

دمــــو دو تـــــږی درته راغــــلــــم تا ســــخــــا ونه کـړه

سا قې مستا نــــــه هیڅ پیر زو دی په ګــــــدا ونه کـړه

ستا په درشل کې مې تندی ډ یرو سجد وکړو ستـړې

ما ســـــــتا دحسن پرســـــتش کړ تا پـــــــروا ونـه کـړه

زمــــــــا دســـــتر ګو په زیارت کـــــې بلید لې ډیـــوې

مــــغروره تا خــــو تش په شونډ و کې دعـــا ونه کـــړه

تـــه دخـــپل حســـن لــــه نشو نه را وزګـاره نه شـــوی

هــیـــڅ دی زمــا څیری ګریوان پوری خندا ونـه کړه

دزړه ســــا حـــل می ستـــا دمینې سمـندر ته ایښـې

خـــــو تـــا دوچ کــــکړ سا حـــل په لور ګډا ونه کړه

یــتــیــمــې هیلی به یتیمی وړم دګور غیږی تـــــه

مـــهـــربانې خــو په یــتـــیــمـــو هیلو تا ونـــه کړه

لکه دشمعی سره او شنه شې له لمبو دی زار شم

کـــا رون دی وریت لکه پتنګ کړ تا ژړا ونه کړه

تــــنــــده د د یــــــد ن مې په لــــیـــمـو لیمو کې ونغاړه

راشــه دا د ژونـــــد مــــا ښـام په د وو ډ یووکې ونغاړه

سوې کرونده بـه بیا راشــــیـــــن دشمعو فـــصــل کړې

روح د پتنګا نــو پـــــه لـــمـــدو ایــــرو کـــې ونـــغـــاړه

غوڅ زړګې مــــــــــــې وګنډه سرخې ستا دښکلا یمه

پټ می د موسکا غـوندی په سرو بارخوکې ونغاړه

ښکلی پســــرلی راتــــه اشـــنا پــــه جــــر ګه راولــــه

ما خزان ځپلی په تنکو غو ټــــــــو کـــی ونـــــغـــاړه

راشه دارام دښا پیرو قاصـــــــده یــــــــــــــو ئــې سه

غو ټه دشو ګیر می په پستو وږمو کښې ونــــغاړه

وړه مې چې سا حل د پیغلتو ب په غیږ کې ونـیسم

عشقه دریا بې ما په یا غې څـــپــو کــې ونــــــغــاړه

بیا د را بعی په وینو سرو غـــنـچو تــه کــړې سلام

دا منجا ور خیال مې د سخې جنډو کـــې ونغــاړه

ستا کاروان ، دوینو په زعفرانــو غـــزل ولـیـکه

دا تـــاویــــز دمـــیـــنې په ځنډو ځندو کې ونغاړه

د جـــنــــګـــــونـــــو پــــه دوزخ کــې، جنتي افغانان وسول

د بــــاروتــــو سـرولمبو کې،سپین د سولې مرغان وسول

خـــزان او ر پــــه بـــهـــار بــل کړ،د ژوندون ګلونه وچ شول

اواره نــــغـــمــــې ایــــرې شـــــوې،مـــهـــاجر بلبلان وسول

د بــــاروتـــــو ښـــــامــــارانــــــو،اسو ېلوکې لمبې پوکړې

د جـــــونــــــګـــړو ډیــوې مړې شوې، د رڼا بتنګان وسول

قـــــافـــلــــې ســتـړې ستومانه،د ژوندون په پېج وخم کې

لأري پــټــــې پــــه ســــکـــروټـــــــــو،د وفا قاصدان وسول

هــــر ارمـــان شــــو ژوبـل  ژوبل،ډیرې هیلې هدیرې شوې

د رڼــو اوښکو ډیــــوو کــــې د ســـرو ویـــنــــو ګلان وسول

شـــــــو ګیرې اوږ دې اوږدې شوې، شپه دغم په تیارو پټه

د ســـبـا ستورې برېښ نه کړي ، دسپیدو په ګریوان وسول

په نغمو کي کړیکې کړیکې ،ویر په زیرو بم کې خپور دی

پــــر دیـــســیــــان لـــه ډیـرې مینی ،دوطن په ارمان وسول

دمـــــــــو دو مـــــــــودو یـــــــارانــــــو ، یودبل دیدن ونه کړ

دوصـــــال پـــــه تــــمــــه تــــمــــــه ،په لمبو د هجران وسول

د زړه کـــــب پـــــه وچــه پروت دی ،دوصال سمندر څه شو

دســـــرو ویـــنــو سره ګو هریې ، بس په یاد د جانان وسول

د ګــــــــو لـــیــــو بـــــــارن اوری ، لالـــــه تــــرمي پروت دی

خـــــپـلې پاڼي یې سپر غۍ شوي ،هغه سره ارغوان وسول

هــــسیـــې نه چي سر یې لوڅ شي ، دایشیا د ښکلې ناوې

ویـــنــــم خـوب او که په اوریې ، سره ټکري دالوان وسول

زمـــــانــــــي لــــــه خـــــوابــــه پا څه ،دوجدان غږونه واوره

دغــــه کــــوم عـدل انصاف دی ، چې حقوق دانسان وسول

افــــغــــانـــــي جـــرس فریاد کړي ،ځي کاروان دشهیدانو

نــــــور څـــوک نه دي دلته هاته ، دیوې مور بچیان وسول    

کږې وږی چې په اغزو کې ویالې وبهیدې

دګل تصویر پسې رڼې آئېنې وبهیدې

 

سر خې دی مسته اننګو کی شوه چه اور وانخلم

زما له زړه نه دسکروټو چینې وبهیدې

 

ساقې راځه چه له خمار نه می زاره وچاوده

ژوند مې درجارکه دې سخې میخانی وبهیدې

 

شپه به په نن سبا کې ښکلې سبا وزیږوې

لکه شدی دشپې له تیو سپیدې وبهیدې

 

دپتنګانو دکاروان تنده یې ماته کړله

دموم لښتیو کې چې پیغلې لمبـې وبهیدې

مـــــه ولـــه ښــیــښــه پــه کــاڼو مه وله

دا پــاکــه کــعــبــه پــه کــاڼـو مـه ولـــه

تـــږې پــاتـــی تـــږې دې زاهــده پــــام

ډکــه مــیـــکـــده پـــه کـــاڼـــو مـه ولـه

څــلــه یـــې یـــزدان تــه په سلګو لیږې

ښکلی پرښــــــتـه پــه کــاڼــو مــه ولـه

جام کې دې دوینو رنګ ګډ کړی دې

ای ســـاقـې ! تـوبـه پـه کـاڼـو مــه وله

خــدای پــه غــزلـــیـو ګـوتو جـوړه ده

پوه شــــه دردانه پــه کاڼو مـــه ولـــه

پریږده چه دژوند بورا پری ونــاڅې

دادګـــل غـنـچــه پـــه کـاڼـو مـه وله

چیر ته به کاروان دپتـنـګانـوځې?

مــــــړه به شې ډیوه په کاڼو مه وله