پير محمد کاروان

دا ګناه مي وه چي تاته سپيلنی شوم

اوس مي په کاټووله ليوني شوم

غرڅنۍ غوندې په کومه رانه لاړي

ببر سری په غرو ګرذم غر څنۍ شوم

چې پيرزو دې ياره ولي په ما نه د ي

ستا ديدن ته سترګي سترګي اوزړړګی شوم

کوه ناز خو بيا به ډير ګلونه راوړي

پس له مر ګه چيرته زه که راژوندی شوم

راشه مه وېريږه ګل مي د اور بل کړه

دا خو هسي رقيبانو ته اغزی شوم

وينم خوب وايم چي زيری مي درباندي

په سينه به دي زنګېږمه ځونډی شوم

د ځيګر کباب مي و خوره ديار غمه

زه په مينه کې سخي او ميړني شوم

هغه ورځ به د جنت وي چي ته وايې

خانده خانده ستاد هيلو پسرلي شوم

چي يې خوله غواړمه وايې لري لري

دشيدودسر پيروی يم تنکی شوم

عاشقان به مې غزل دکاروهن بولي

زه له زړه نه راوتلی اسوېلی شوم

سپرليه لږ خوراشه ستايادونه رانه هيرشول

زخمونه مې ډيروليدل ګلونه رانه هير شول

دحسن د ګلونوسترګې ډکي دي له اوښکو

د عشق د بلبلانو أوازونه رانه  هير شول

دژوبل زړه په وينو کې مې تږی ارمان لامبي

اغزورانه احيستي دی په باج کي لال دوينو

راځه  د زړه طبيبه مر همونه رانه  هير شول

تيارې راته خوري دي د هجران په تورماښام کي

دو صل هغه ښکلي سهار ونه رانه هير شول

دژوند په باغ او بڼ کي دباروتو بوی خور شوي

دګلودعطرونو کاروانونه رانه هير شول

دوريت احساس په غيږکي مي کاروان د سلګو پروت دي

أ شنا يه دخنده ډک غزلونه رانه هير شول

راشـــــه يو وار راشه چـــــې وختونه درنه ځار کړم
 سپين سحــــر به تورې تورې شپې د انتظار کــــړم

 دا ويجــاړ کـــــــورونه ــ دا خامــــــــــوشه ګودرونه
 مســـت به په ټپو په يه قـــــــربان او يکزار کـــــــړم

 دا پرې شــــــوې ژبې به ټکور کـــــــــــړم په سندرو
 جـــــــــوړ به په دې چــــــم کې د ګلمخو غزلزار کړم

دا ســـــوی دامان به د سپرلـــــي په نبا شين کــــړم
 بيا به په پيکي کـــــــــې د سحر ګلان کتار کــــــړم

 بيــــــا به د نرګس او د نــــــــــارنج ګلونه وا شـــــــي
 سيل به په سپرلي کې د ښايست د ننګرهار کړم

په زړه مــــــــــې ولـــــې راورېږې څه باران خــــو نه يې
 هسې مې درد راويښوې زمــــــــا درمـــــــان خو نه يې

 د مــــــــخ په پاڼـه بــــه دې څـــــــه خوږه غزله ليک وي
 سپينه کــــتابه يـــــادوم دې دومره ګــــــــران خو نه يې

 د خيال هُد هُد دې راته ډېر ډېر پــيغامـــــــونه راوړي
 دا مـــــې خــطا وه چــــــې ويل مـــې سليمان خو نه يې

 ستــــا د ستـم د انــتــها به درتــــه څـــــــــــــــه وايـــــمـه
 د کــــــوم ظــــالم مــذهــب پيرو يې مسلمان خو نه يې

 مـــــــا به بې وخــــته لېونی کـــــړې په اغــــزو به ګرځم
 غېږ به رانه کـــــــړې ښکليه باغــــــــه بيابان خو نه يې

 د ژوندد وچ ساحل په مخ مې لمدې شونډې نه ږدې
 شــنه سـمــندره زه دې څــــــه کــړمه توپان خو نه يـــــې

 د نور پـه غشو مــــــې له هسک نه په لېمو کې ولــــې
 نه راځـــې ستـــوری د اسـمان شوې مهربان خو نه يې

 ښکليه ســــالار کـــــــه مې د عشق د منزلونو نه کړلې
 بيا راته وايه چې درواغ وايې کــــــــاروان خــــو نه يې

چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبــــــــــــــــــــــــه
 خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبــــــــــــــــــــــــــــــه

 ستا د تصوير تنکيو پښو ته شيشې مه شه لــــــــــــشې
 په کاڼو چېرې ماتې مه شه د جوهرواوبـــــــــــــــــــــــــــــه

 زما د زړه د مينې زور پاس په لېـــــــــــمو کــــــــې ګوره
 په بره خېــــــــــــژې اشنــــــــــــا تـــــــــــــل د زورورو اوبه

 خدايه ! باران د مينې راوله پــــــــــر وچـــــــــو للـــــــمو
 غواړي ګلان لکـــــــــه د تــــــــــــــــــــــــږو مساپرواوبه

 ګودرې شاړې منګي مات دي په کې څاڅکی نه شته
 ستا د لاسونو د جوړه شپينو کــــــــــــوتــــــــــــرو اوبه

 پرګلو څاڅي کـــــــــوم د ميـــــــــنې پېغمبر ژړلـــــې ؟
 د شعر د شاتو د مچـــــــــــــــيو لــــــــــه وزرو اوبــــــــه

 کله چې ليکي خپل صنم ته صوفـــــــــــــيانـــــــه غزله
 قلم ته واچوي کاروان د نــــــــــــيلوفـــــــــــــر اوبــــــــه

شاعران يو په نغمو يــــــــــــــادوو خدای
 ښکلي ګورو ، په لېمو يــــــــادوو خدای

 خدای بلد کړو د تـــــــــــــــــوبو په ماتولو
 غړپ کوو له پېـــــــــــــمانو يادوو خدای

شېخ د کاڼو پـــــــــــه تسپو يادوي خدای
 موږ د اوښــــــــکو په تسپو يادوو خدای

 د ژونــــــــدون په ګوتو برګی تسپې وايو
 هــــــــــم په ورځو هم په شپو يادوو خدای

 يم هــيرجن چې هير مې نه شي راته خانده
 ستا لـــــه شـــــــونډو اننګو يادوو خدای

 ايا تونه دې پـــه سترګو کې موسکي دي
 ستا له ستـــــرګـــــــو پښتنو يادوو خدای

 موږ کاروان د لـــــېونــــــــــو ازادي غواړو
 په کړۍ د زولــــــــــنو يــــــــــــــادوو خدای

ژوند مې د سپين ستوري په څېر خوښيږي
 او، له سپوږمۍ مې لاس چـــاپېر خوښيږي

 شــــــــاعــــر ســـړی يــمه، رښــــتـيا به وايـــــم
 دا ښکلــي نـــه دي، دا مـــــې ډېــر خوښيږي

منم په هـــر څه کې احــتياط مـنمه
خو يو په مينه کــــــې افــراط مـنمه

 ځم له مجنون سـره مسلات کــومه
 نه د ســــقراط نــه د بُـــقـــراط منمه

 تا ســــره هره جــــامه ښه ښکاريږي
 دا هــــــــنر کـلــه د خــــــياط مــنــمــه

 کاروان که ومري سکې هم نه لري
 خوږې سندرې يې په سقاط مــنمه

يمه کاڼی ته راګوره چـــــــــــــې اوبـــــه شم
 غوټۍ ګل شه چې د پاڼو رنګ دې زه شم

 چې ستا اوښکې کړمه تورې مـــــــلغلرې
د رنجو ډبـــــــره يــــــم زه به رانجــــــــــه شم

جار نطر دې راته جـــــــــام ډيــــوه ډيـوه کړ
 دغه جام به څښم چې زه د نور مارغــه شم

 يو دشپې ځلنده ستوری مې ريـــــبار دی
 ډېرې شپې به له سپوږمۍ سره ويده شم

 اجازه ده چې جارو درنـــــــــه غبـــــار کړم
 اجازه ده چې د سترګو دې بـــــــاڼـــــه شم

ښکلوم دې نه ،څه دومره ګستاخ نـــــه يم
بس يوه خوږه مو سکابه دې په خوله شم

 يو ملنګ د زمـــــــانې يــمه کـــــــــاروانه
 خدای خبر دی چې پاچا ته ور په زړه شم

 ته معشوقه هم لرې!؟
 ووايه نوم يې څه دی!؟
 ما وې زما معشوقه شعر نوميږي
 د مور له مينې ان د خدای تر پولې
 ورسره مينه کوم
 اسمانه ته ووايه
 داسې عاشق او معشوقه به هم وي؟
چې لکه شعر خوږه وي
 دمور له مينې ان د خدای تر پولې
 راسره مينه وکړي!؟