په زړه مــــــــــې ولـــــې راورېږې څه باران خــــو نه يې
 هسې مې درد راويښوې زمــــــــا درمـــــــان خو نه يې

 د مــــــــخ په پاڼـه بــــه دې څـــــــه خوږه غزله ليک وي
 سپينه کــــتابه يـــــادوم دې دومره ګــــــــران خو نه يې

 د خيال هُد هُد دې راته ډېر ډېر پــيغامـــــــونه راوړي
 دا مـــــې خــطا وه چــــــې ويل مـــې سليمان خو نه يې

 ستــــا د ستـم د انــتــها به درتــــه څـــــــــــــــه وايـــــمـه
 د کــــــوم ظــــالم مــذهــب پيرو يې مسلمان خو نه يې

 مـــــــا به بې وخــــته لېونی کـــــړې په اغــــزو به ګرځم
 غېږ به رانه کـــــــړې ښکليه باغــــــــه بيابان خو نه يې

 د ژوندد وچ ساحل په مخ مې لمدې شونډې نه ږدې
 شــنه سـمــندره زه دې څــــــه کــړمه توپان خو نه يـــــې

 د نور پـه غشو مــــــې له هسک نه په لېمو کې ولــــې
 نه راځـــې ستـــوری د اسـمان شوې مهربان خو نه يې

 ښکليه ســــالار کـــــــه مې د عشق د منزلونو نه کړلې
 بيا راته وايه چې درواغ وايې کــــــــاروان خــــو نه يې