چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبــــــــــــــــــــــــه
 خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبــــــــــــــــــــــــــــــه

 ستا د تصوير تنکيو پښو ته شيشې مه شه لــــــــــــشې
 په کاڼو چېرې ماتې مه شه د جوهرواوبـــــــــــــــــــــــــــــه

 زما د زړه د مينې زور پاس په لېـــــــــــمو کــــــــې ګوره
 په بره خېــــــــــــژې اشنــــــــــــا تـــــــــــــل د زورورو اوبه

 خدايه ! باران د مينې راوله پــــــــــر وچـــــــــو للـــــــمو
 غواړي ګلان لکـــــــــه د تــــــــــــــــــــــــږو مساپرواوبه

 ګودرې شاړې منګي مات دي په کې څاڅکی نه شته
 ستا د لاسونو د جوړه شپينو کــــــــــــوتــــــــــــرو اوبه

 پرګلو څاڅي کـــــــــوم د ميـــــــــنې پېغمبر ژړلـــــې ؟
 د شعر د شاتو د مچـــــــــــــــيو لــــــــــه وزرو اوبــــــــه

 کله چې ليکي خپل صنم ته صوفـــــــــــــيانـــــــه غزله
 قلم ته واچوي کاروان د نــــــــــــيلوفـــــــــــــر اوبــــــــه