د افغان کرکټ د مینه‌والو کورEnglish ↗
افغان اتلان

پښتو ادب · شاعران

علامه عبدالحۍ حبيبي

د علامه عبدالحۍ حبيبي پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.

د شاعر پېژندنه او ادبي اثار

نام من عبدالحى ولد ملا عبدالحق اخوند زاده و از دودمان عالم معروف و جامع منقول و معقول مولوى حبيب اللّه مشهور به محقق قندهارى ام که داراى تاليفات فروان اند و در معقول و منقول از علوم دينى تا رياضى و فلسفه و منطق و اخلاق و هيئت و هندسه و نجوم کتب نافعى را با تحقيقات بکر به سه زبان عربى، فارسى و پشتو نوشته اند.
 تولد من در محلۀ باميزايى شهر قندهار بتاريخ پنحشنبه ١٧ ربيع الثانى سنه ١٣٢٨ قمرى (مى ١٩١٠م، ثور ١٢٨٩ش) است. در سن طفوليت از سايۀ پدرى محروم شدم دروس ابتدائى را در مساجد شهر قندهار فرا گرفتم و بعد ازان در سنۀ ١٢٩٩ شمسى در مکتب ابتدائى شالمار قندهار داخل شدم و در سنه ١٣٠٤ ش شهادت نامه مکتب ابتدائى را گرفتم و به عمر ١٥ سالگى در يکى از مکاتب ابتدائى آن شهر بحيث معلم مرا پذيرفتند.
 خانوادۀ ما از روزگار قديم محيط کتاب و سواد و دانش بود، از پدر جز چند کتاب و کلکسيونهاى جرايد سراج الاخبار افغانيه (کابل) و حبل المتين (کلکته) و کتب مرحوم  محمود طرزى مدير (سراج الاخبار) که در کابل طبع شده بود چيزى ديگر بارث نبردم، مثنوى مولوى بلخى و ديوان خواجه حافظ شيرازى و گلستان و بوستان شيخ سعدى از کتابهائى بود که در همان سن طفوليت چشم من بآن آشنا شده بود، هنگاميکه در مکتب ابتدائى درس ميخواندم کتب ابتدائى صرف و نحو عربى و رياضى و هيئت و فقه و اصول فقه و منطق و مسير و مبادى بلاغت و عروض و قافيه را از عمزاده خود مرحوم عبدالواسع شهيد فرا گرفتم،وى فرزند مولوى عبدالرؤف قندهارى مؤسس اولين سراج الاخبار در كابل ١٣٢٣ق و از محبوسين مشروطيت اول ١٣٢٦ ق بود، که در عصر امانى رئيس پښتو مرکه و مؤسس مکتب حکام و قضات و بعد از آن رئيس ادارۀ تقنين و محاکمات شد - مؤلف تمسک القضات و حکمت اسلامى. اين دانشمند بصير و عاليمقام مرد نقاد و خطيب آتش زبان فداکارى بود، در ترتيب قوانين دولت که در همان اوقات نظام نامه ميگفتند آنقدر رشادت و فداکارى کرد، که بلآخر چون در سنه ١٣٠٨ ش قواى ارتجاع بمدد اجانب غالب آمدند او را بدهان توپ بستند، وى در تدريس راى خاص و اسلوب مستقيم و کوتاهى داشت و مرا در يکسال به مبادى آشنا ساخت.
 استاد ديگر من علامه مرحوم مولوى ابوالوفأ قندهارى بود که در هند جنوبى در مدرسۀ نظاميه دکن مقام استادى فقه و قرائت کلام الهى را داشت و در انوقت در قندهار در مسجد خانوادگى ما سکونت ميکرد، وى مردى دانشمند و صاحب نظر بود، از درس اين استاد نيز در ادبيات و علم قرائت و کتبى که منتهيان ميخواندند فوائد فراوان بردم و دروس علم احاديث را از هر دو استاد سماع کردم.
 در همين هنگام که در پيچ و خم صغرىٰ و کبرىٰ منطق و اشکال اقليدس و جازولايجوز در حجرات مساجد و مدارس قديم سر گردان بودم جغرافيا و طبيعيات و حساب مکاتب جديد کابل را هم مطالعه کردم و سراج الاخبار و حبل المتين را ميخواندم و بلآخر از کاوه و ايرانشهر و ارمغان و الهلال سودها بردمى و حظها اندوختمى، تا که در سنه ١٣٠٦ ش معاون مدير جريدۀ طلوع افغان قندهار شدم و در سنه ١٣١٠ ش به مديرى آن جريده رسيدم و تا سال ١٣١٩ش مدت نه سال اين جريده هفتگى را بزبانهاى فارسى و پشتو نشر کردم و چندين کتاب ادبى و درسى را در چاپخانه سنگى همين جريده طبع ساختم.
 در همين اوقات زبان انگليسى و اردو را هم تا جائى فرا گرفتم که کتب اين دو زبان را نيز مطالعه کردمى. روش جستجو و تحقيق تاريخى را از کيمبرج هسترى آف انديا و نوشته هاى فضلاى مصرى و هندى مانند جرجى زيدان و شبلى نعمانى و سيد سليمان ندوى و مقالات جريدۀ کاوۀ برلين و آثار گرانبهاى علامه محمد قزوينى آموختم و در رشته هاى ذيل مطالعات خود را تا کنون دوام داده ام:
تاريخ ادبيات فارسى و پشتو و اردو و تاريخ زبان شناسى و کتب شناسى مخصوصاً مربوط به خراسان قديم و افغانستان کنونى و هند و فلات ايران شناسائى مشاهير همين سر زمين و مطالعه در جغرافياى تاريخي آن.

سرچینه: په افغان اتلان کې د شاعر شعري ټولګه

شعرونه

21 خپاره شوي شعرونه

شهداى قندهاربشپړ شعر ولولئ

شهداى قندهار

علامه عبدالحۍ حبيبي

به راد مردى مردان وطن بود آباد

جهان پير چنين رسم كهنه اي بنهاد

بيا به تربت ما اندكى تأمل كن!

عظيم درس شهامت پذير از استاد

حصار شهر چو منكوب شد بدست عدو

وطن ز جور اجانب نهيب ديد زياد

براي حفظ وطن سر نهاده ايم بكف

عدوى دين بهزاران هزار، و ما هفتاد

بسال هجري الف و دويست و هفت و دو

"هماى اوج شهادت بدام ما افتاد"

بخاك و خون بتپيديم در ر  ۀكشور

بلي، بغيرت مردان  وطن شود آزاد

هميشه زى! به جهان اى وطن بفر كهن

زخون ما بر و بومت هماره گلگون باد!

زنداني اصطبلبشپړ شعر ولولئ

زنداني اصطبل

علامه عبدالحۍ حبيبي

شنيدم  چو نادر شۀ  چيره دست

به تخت شهى خراسان نشست
نبودش چو ياراى خواند و نوشت
بكلى بساط خرد در نوشت
شبى آمدش فكر شعر و ادب     
شنيدم كه بسرود بيتى عجب
بزودى بخود خواند منشى كه هين:
"شنو، شعرِ من، همچو درِ ثمين"
چو بشنيد منشى ازو آن سخن
باو گفت: "بهتر كه بادار من:
نسازد چنين وقت خود را تلف
نيايد ازين پيشه سودى بكف
ندارد چو اين شعر ، اندك بها
چنين كار بيسود كردن چرا؟"
شهنشه چو بشنيد، گفتا: "بريد!
با صطبلش اندر بقيد آوريد!"
چو بسرود شه روز ديگر سخن
به منشى بگفت: كه "دِه دادِ من!"
شنيدم كه منشى بتگ اوفتاد   
بتندى قدم پيشتر مي نهاد
چو پرسيد ازو شه: "كجا ميروى؟"
بگفت: "باصطبل شاهنشهى"
 
بلى! گر بنادان رسد كار شعر
بخاك افگند درِ شهوارِ شعر
بود كارِ كشور همانا چنين:
كه از دست نادان فتد بر زمين
چو بر مملكت سفله اى يافت دست
باصطبل، فرزانه مردى نشست
عدالت بود كار مرد مهينبشپړ شعر ولولئ

عدالت بود كار مرد مهين

علامه عبدالحۍ حبيبي

كجا ميتوان خوش بان ملك زيست
كه تلخى در آن اصل آزادگيست
قلم قيد و جان قيد و فكر و عمل
نه بينى درين بوم و بر جز خلل
به چشم كسان فرو تر خطاست
نبيند كسى، نور حق در كجاست؟
بر احوال خود، جان من! خون گرى
چو دارو بود دزد يغما گرى
درين عصر روشن ، همانا خطاست
جهاندار و ميلش بكژى زر است
عدالت بود كار مرد مهين
ندارد بقا هيچ كشور جزين
سپاه ظلمبشپړ شعر ولولئ

سپاه ظلم

علامه عبدالحۍ حبيبي

دلا منال كه دور سخن نخواهد ماند

سرود دشمن و اندوه من نخواهد ماند

چنانكه جلوه مرغ چمن به جاى نماند

سياه چادر زاغ و زغن نخواهد ماند

بهار آيد و گل خندد و بگريد ابر

غبار غم به عذار چمن نخواهد ماند

مدار غم كه حقيقت نمى شود مغلوب

نگين جم به كف اهريمن نخواهد ماند

رود ز كشور ما "جيش" ديردون پليد

سپاه ظلم بخاك وطن نخواهد ماند

نغمه هاى گرمبشپړ شعر ولولئ

نغمه هاى گرم

علامه عبدالحۍ حبيبي

پيرگشتم ليك اندر عشق برنايم هنوز
بر دراين مصطبه هر شب همى آيم هنوز
دين و دنيا در ره عشقم اگر از دست رفت 
بزم رندان را زسوز دل بر آرايم هنوز
مرحبا اي ساقى گلروى! جامى ده كه تا  
بهر ياران نغمه هاى گرم بسرايم هنوز
پنجه دادم با رقيب سخت بازو همتى
دست من گيريد ياران، پاى بر جايم هنوز
بانوايى بينوائى گرم سازم محفلت                 
ريز گلگون مى بساغر تا نياسايم هنوز
دست كوته، پاى لنگ و ليك همت بين كه من
سر بخاك درگهش هر دم همى سايم هنوز
دل ز دستم ميرود در جلوه حسن بتان
بين اين ليلى و شان مجنون صحرايم هنوز
عمر ها شد با در ميخانه دارم الفتى
تشنه يك جرعه جانسوز صهبايم هنوز
درياى خشك لببشپړ شعر ولولئ

درياى خشك لب

علامه عبدالحۍ حبيبي

تا پا بكوى آن بت رعنا گذاشتيم                                            
پاى دگر باوج ثريا گذاشتيم
صاحب نظركجاست؟ كه گوئيم راز دل             
در بند زلف بود دل آنجا گذاشتيم
گيتى است جايگاه فساد و گزند و زور            
اين جيفه را بطالب دنيا گذاشتيم
در راه عشق گام بدشت جنون
مشكو و شهر و خانه به ليلى گذاشتيم
دامان دوست چون بتأسف ز دست رفت
دست دگر بگردن مينا گذاشتيم
گوهر نداشت ساحلِ درياى خشك لب
رخت امل به دامن صحرا گذاشتيم
اندوه فزود منظر آوردگاه دهر
جز درد سر نبود، بران پا گذاشتيم
بآستانِ آزادگانبشپړ شعر ولولئ

بآستانِ آزادگان

علامه عبدالحۍ حبيبي

صبا به لطف سوى كوهسار "غور" خرام!
ز ما بر اهل وطن گو بسا درود و سلام
بجشن فرخ آزادى  وطن بادا:
شبان جشن بخوبى و روشنى چون بام
مباد فر ۀايزد، فراز ازان ميهن
مباد زاهرمنش تيرگى بتارى شام
هميشه باد وطن خرم و خوش و معمور
هميشه باد پنه گاه خلق و كهف انام
خدا نداد بكس كشورى چنين كه برد:
هميشه فيض فضيلت ازو دگر اقوام
بود ز "بلخي" و "هجويريش" جهان روشن
"جمال" اوست كه گيتى بر آورد زِ ظلام
گر استوار ندارى ز سومنات بپرس
زِ مولتان و لهاور شنو فصيح كلام
خدا بدشنه شاه جهان كشا "محمود"
زِ دود رنگ جهالت ز چهرۀ  ايام
نهاد بنيۀ فرهنگ و كيش سخت نكوى
بگوش خلق رسانيد ايزدى پيغام
چه خونها كه براه خدا چو دجله بريخت
چه مردمان كه برين راه كرده اند قيام
براى قوم چنين زيبدار بآزادى:
زيد بروى زمين در كمال عزت و نام
خداى را رهى و رهبر خلائق او:
ستيزه جو بعدوي خداست چون ضرغام
ز تاب تيغ عدو سوز او جهان روشن
ز رخش برق جهانتاب او شكست ظلام
كشود "احمد" او "سرخ دژ" بكشور هند
همان ديار كه "سوريش" داد عدل و نظام
بكوهسار جليل و منيع او سوگند
ببلخ و بست و هريوا و كابل و بگرام:
كه نيست كشور ديگر بسان وى زيبا
كه نيست خط ديگر چو مرز او پدرام
بجشن ملي افغانيان راد و دلير:
بمهرگان و باردي و بهمن و بهرام
مرا به عتبۀ اين قوم راد باد درود
خوشي بخاك چنين ملك باد و فره مدام!
ملي محبتبشپړ شعر ولولئ

ملي محبت

علامه عبدالحۍ حبيبي

په هر لوري "پښتوننخوا" کي

تل د وروڼو يارانه وي

يو ملي نشاط شغف وي

د سرور يو هنگامه وي

په هر ځاي کي چي اوسيږي

پښتانه په يوه خوله وي

په نعمت په ښادو ښاد وي

مينه تل سره توده وي

زه جاريږمه له تا نه، ته له ما سره خوږ ورور يې

پر يوه لوري مو يون وي، زه يم ستا ته زما د کور ىې

زوړ عظمتبشپړ شعر ولولئ

زوړ عظمت

علامه عبدالحۍ حبيبي

زه له وروره سره کښينم

لاس تر غاړه ئې خواله کړم

بيا نو وړاندي و دنيا ته

د لوړتيا زړه نقشه کړم

د شير شاه قدر شي نوي

چه را ياده بنگاله کړم

د ايشيا په منځ کي بل وار

د احمد په دود ناره کړم

د غوري داستان شي نوي، د غزني دوران شي نوي

مړې ايرې مي بيرته اور شي، زمانه څراغ روښان شي نوي

زمانهبشپړ شعر ولولئ

زمانه

علامه عبدالحۍ حبيبي

زمانه پر مخ روانه گــــــــــــــــړنـــــــدي ده

انتظار نه کا زموږ د پــــــــــاڅــــــــــيدلو

 

ياران لاړل په چمن کي نـــــــــندارې کـــا

موږ يو پاتي لا په څير د يخنـــــــــــيولو

 

زړه دي سوړ حيات بيخونده سينه يخه

روح آرزو کړې د کالند د تــــــشولــــــو

 

په يوه پياله دي مړ قوم را بيدار کــــړه

گوره ځي  مخ د گړنگ په پريـــــــوتــلو

 

د ژوندون خزان به ټول بهار بهار شي

که ساقي وکړي همت د مي ويـــشلو