محمدنور

چـــــې پــنــځــه وخـته لمونځ کړي په جمع اداء

بېــــلمـــازې ده بلا خدای دی مــکړه بېلـمازې         له بې لمازه هردم بد بوي خېژي د پیاز

لـــــــه مــــرګـــــي ویـــــــره وکه چې راشي په تا

کند کچکول که ترڅنک ته دې ځان که ملنک          هردم ساته ناموس له غمازه په څنګ

درحـــــمـــت یـــــو ذره پـــه تـــا وشــــــي صـــــدا

کـــــه دیـــــــدار درب غـــواړې تهــکه شب خېزه         دواړه سترګې له بدو هردم کړه پرهېز

کـــــه دیــــــدار درب غـــــــــواړې ته ځان که مدا

څه مخلوق په دنیا نه لري ګور وکفن      څوک یې نه وی اګاه شي بې غسله دفن

ژوند وړی نوم پې دوی کېدی کوه ندام

محمد نوره هردم ثنا وایه د رب            هم غفورورحیم دی یو نوم یې غضب

تمام عمر یې تېر شو په خوب وخندا

نـــشې تـــشـــنـــه پـــــه بیـــــابان د دنیا

هـــــــر څوک به وړي له دنیا نه دوه نام         یابــه وي نـــیـــک یا به دی وی بد نام

نیک نوم به وړي ثــــــنا خـــوان د دنیا

پـروت دی صاحب مبارک په هډه کې        پېریې دی پـروت صورت په پرده کې

تېــــر شــو سیدو پهـــــــلوان د دنیـــــا

زه محمد نور جګرخوان کړم خپل شعر      مــــا دهـــر چـا لاس کې ورکه شمشېر

نــــــــه شـــــــــو په کار شاګردان ددینا

د سيند تر غاړه يو ګوډی وه    پــــــــرتـه په کې بوډۍ وه 

ځـــــــــار دې شــــــــمه پــــــــــيره ور دې کــــــــــه مـــــــراد 

***

پــــــــــــيره لــــــــرې  زور       خــــــولــــــه کې دې  دی اور 

ډير به  فاسقــــــــان تـــــه تــــــــه کـــــړې  بيا په ملامات  

***

پـــــــــــيره  راکـــــــه  لاس         مــــــا تــــــه پــــه اخـــلاص 

مـــــــا بـــــــــه پــــــــــرې مــــامـور کړې که ته وکوې  داد

***

بيـــــــــــړه يې راوړه پورته         بوډۍ ويوړه خپل کورته

مســـت ډول وســــــــــــــورنی  شو جـــــوړ شــــوخـــراباد

***

تـــــــه يـــــــې زمـــــونږ  پير        پـــــــه هـــر چـــايـې زهير 

ډېـــــــــــر دې محمــــــــــد نــــور کـــــــړي دي صفــــــــات

ماله شربت د ميــــــــو راوړه لــــــــــــــــه بـــــــازاره

***

شراب دي راکړه ما پي ځان کړ خپل بي هـــــوشه

په هيڅ شي خبر نه وم ځکه ګر ځمه خـــامـــو شـه

د غــــــــــم پــــــــيالي دي راتــــــه ونيـــــوي د واره

***

ستا دشرابو په دوستي کي مي رنګ زيــــړ شــو

ارمانمي دادي دځواني دور مـــــــــي تيـــــــر شـو

هستي نيستي راته حاصل شــــــــوه لــــه ديـد اره

***

ستاد دشرابو په دوستي کي شوم بي هـــــوشــــه

ارواح مي تاپسي ده تــــــــلي يـــــــم خـــامــــوشـه

ځــــــــان پــــــــر هيـــــز ګـــــار که دعاشقوله ازاره

***

ښارونــــــــه ډيــــــــــــــــر دي پيښور ښار ګلستانه

ښکته لندن دي منــځ کي پروت دي هندوستانه

پيـــــــدا بــــــــه نکړي کابل جان غوندي بل ښاره

***

جام د شـــــــرابــــــــو رالــــــــه راکه په مستۍ کي

ترو تازه شوم دخوبـــــــــانـــــــو پـــــه دوستي کي

چنګ اوباب راته غـــــــــږيـــــــــږي تـــــــــر سهاره

*** 

ستا دشرابو په مستۍ کي رنـــــــــګ تــــــور شو

خايږ وجـــــــــانــــــانـــــــه دزړګي زورمي زور شو

له خـــــــــمارو سترګـــو دي زار شمـــــــــه زر واره

***

زه محمد نور په طــــــــريقــــــه کـــــي د څشتي يم

دکلمي له بــــــــــرکتــــــــــــــــه پـــــــه مستـــــۍ يم

له قدمونونه دي ځــــــــــارشــــــــم بــــــــــــزرګواره

دانــــــــــــور خـــــــــــواږه  يــــــــاران مــــې پـــــسې ځې  

 ***

يـــــــاران  مـــې شوروان      زه لا نــــاست يـــمه حيران  

دربــــــــــار کــــــې  يـــــــې  بـــنــــــدي  يــــم  نـــه راځـــي

***

څوک خوري پــــــلو حــلوا      زه لا  نــاســــت يمه بېنوا

قسمت مــــــــې شـــــــــو جـــــــــواري  شـــــو تل سوزي

***

څوک لري کمخواب اطلس      پــــه دنيــــا کوي هوس

دوستـــــــــان  دخـــــــــــــدای پـــراتـــه  دي  پــه پـــوزي

 ***

په کفارو ګــډ شو شور             په هر ځاي کې بل  واور

امــــــــــام بـــــــــــه ورتــــــــــــه و وځــــــــي لــــه ســوري

***

زه مـــحمـــد نــور ګدايم          پــــه درکــي  دي شيدايم

ويـــــــــــر يـــــــــږم  شيـــــــطانـــــان نـــــــه کـــړي بــازي