ملنک جان

بې بازخواست او بې پرسان به يم
تر کومه؟
سر سرتور څيری ګرېوان به يم تر کومه؟

په نارو مې ستونی وچ شو څوک يې
نآوري
د کاڼه بادار دهقان به يم تر کومه؟

زما مخ د بل څپېړې به تر څو
وي؟
په سلګو او په جان جان به يم تر کومه؟

د وطن خدمت دپاره وزګار نه شوم
خدمتګار د هر يو خان به يم تر کومه؟

په کرلو او رېبلو يې پوهيږم
نالايق د دسترخوان به يم تر کومه؟

په قيامت کې به د ډېرو ګرېوان
نيسم
خوف نه ګونګ زه "ملنګ جان" به يم تر کومه؟

وتړه ملا په صداقت پښتونه

وتړه ملا په صداقت پښتونه

ځان ته پېدا کړه لياقت
پښتونه

له خپل وطن نه گلستان جوړ
کړه

شه نارينه پښتونستان جوړه
کړه

وتړه ملا د زړه په مينه
باندې

مه کړه سرفه پخپله وينه
باندې

د غلامۍ شرمنده ژوند دې
ورک شي

خو د پردي په ډوډۍ شخوند
دې ورک شي

د آزادی عشق هېرنه کړې
گوره

د بل پېسو ته زړه ښه نه
کړې وروره

د بې ننگی نوم به دې خور
پاتې شي

ستا کړوسو ته به پېغور
پاتې شي

په فرېبونو مه غولېږه د
چا

نه په جلب کې وځغلېږه د
چا

چې سر ټيټ نه کړې په رشوت
باندې

په ساختگی مينه ، محبت
باندې

دغه دې وخت دی د همت
پښتونه

ځان ته پېدا کړه لياقت
پښتونه

د درنو تورو پرې باران
جوړ کړه

شه نارينه پښتونستان جوړ
کړه

پښتانه ښه ښکاري له ننگه
سره

په هر مېدان د تورې شرنگه
سره

د تاريخونو داستانونه
گورئ

هم د نيکونو لوړ کارونه
گورئ

نيکونو وينې پرې ښندلې
وروره

د آزادۍ کيسې يې گټلې
وروره

خرڅ يې نه کړې په پيسو
پښتونه

بيا به خجل گرځې تر څو
پښتونه

حقوق دې مه پرېږده بل چا
له وروره

هېره دې نه شي پښتونواله
وروره

چې خپل لوړ نوم چېرې بدل
نه کړې

ځان د دنيا مخکې خجل نه
کړې

واخله شمشېر د شجاعت
پښتونه

ځان ته پېدا کړه لياقت
پښتونه

د وينو رود په سپين مېدان
جوړ کړه

شه نارينه پښتونستان جوړ
کړه

هندو برما ، ېهود آزاد
شول واړه

د آزادۍ په نعمت ښادشول
واړه

نن د افسوس په اور
سوزېږمه زه

نا اميدی راشي ژړېږمه زه

پښتونه وروره لږ همت وکړه
ته

ځای د غېرت دی نن غېرت
وکړه ته

قوم د سيالانو سره سيال
کړه وروره

ځان په وطن باندې لېوال
کړه وروره

پښتونستان جوړ کړه پښتون
اوسېږه

وطن لېلا ته ئې مجنون
اوسېږه

روښان د نیا ته کړه ځراغ
د تورې

د دښمن زړه کې کېږده داغ
د تورې

دښمن ته وښېه عبرت پښتونه

ځانته پېدا کړه لېاقت
پښتونه

د تورې برېښ دې په جهان
جوړ کړه

شه نارېنه پښتونستان جوړ
کړه

په حال دې پوه شي سرحدونه
زمونږ

ټول پښتانه باننگ قومونه
زمونږ

نن درست جهان دا انتظار
لري

چې پښتانه څومره وقار لري

داسې يادگار په دنيا
پريږدی وروڼو

نښه د خپلې تورې کېږدې
وروڼو

څو د نيکوښه نوم تازه شي
زمونږ

دنيا کې گډه آوازه شي
زمونږ

د لېلا قدر د مجنون سره
وي

د آزادۍ قدر پښتون سره وي

چې آزادي په څو آنې خرڅوي

لکه چې کور کې پښتنې
خرڅوي

تاسره ښايي ډېر غيرت
پښتونه

ځان ته پېدا کړه لياقت
پښتونه

نوی تاريخ نوی نښان جوړ
کړه

شه نارينه پښتونستان جوړ
کړه

ټول پښتانه سره ېو وروڼه
يو مونږ

ټول د ېوې ونې ښاخونه ېو
مونږ

غوښه او نوک څوک بېلولی
نشي

زوی د پښتون څوک غولولی
نشي

نه به شي کاڼي چېرته خام
په اوبو

نه به پښتون کړي څوک غلام
په دوکو

مونږه په ټينگه دا اقرار
کوؤ

د زړه په مينه دا گفتار
کوؤ

ېوځای دې وي ژوندون او
ژواک د پښتون

آزاد دې وي اسلامي خاک د
پښتون

قايم دې وي پښتونستان د
پښتون

خدايه خراب کړې دښمنان د
پښتون

د خپلواکۍ جوړ کړه شربت
پښتونه

سځان ته پېدا کړه لياقت
پښتونه

پرې سوی زړه د ملنگ جان
جوړ کړه

شه نارينه پښتونستان جوړ
کړه

ورځ مې شوه

ورځ مې شوه په انتظار شپه
په سودا
ورځ کې هغه ژړوي مې شپه
کې دا

لږ خو وخت د کرارۍ زما
معلوم کړه
دا خو نه کيږي چې تل تر
تل ژړا

ستا په خوښه که ژړيږم
باری خير دی
مګر نه د رقيبانو په سلا

ستا په ور کې چې غماز تور
مخ ښکاره شي
لکه څوک چې په مسجد ويني
ترسا

ستا په سر باندې ما کور
ور کلی پرېښود
د مجنون په شانې ګرځم په
صحرا

ستا په سر باندې ما ټول
اقربا پرېښول
يه کمبخته مآوره ته د
اقربا

ياره زه ملنګ جان ستا
مينې احتياج کړم


کنې ما کله احتياج کاوه د
چا

ما پخپله ځان سېځلی يار ګرم نه
دی
پخپل لاس مې زړه بايللی يار ګرم نه دی

ما چې زړه پخپل لاس ورکه خپل
حبيب ته
که يې ساتلی که يې داغلی يار ګرم نه دی

د عاشق زړه د معشوق د لاس مڼه
ده
که يې بوی کړی که خوړلی يار ګرم نه دی

هر عاشق د معشوقو د در غلام  وي
که يې شړلی که يې بللی يار ګرم نه دی

لکه مار هسې په ما يې ګذار وکړ
تا پخپله مار ساتلی يار ګرم نه دی

يار ګرم نه دی يار ګرم نه دی
"ملنګ جانه"
چې تا نه وو پېژندلی يار ګرم نه دی

خاوره يې د سرو ده

 

خاوره يې د سرو ده  هر يو
کاڼی يې مرجان دی

زه چې  پرې  مين يم  دا 
هغه  پښتونستان  دی

دې  کې  اپريدي  اوسي
دې  کې اورکزي  اوسي

دې کې دي خليل مومند
دې کې يوسفزي اوسي

دې  کې  مموزي  اوسي ،
 ددې خوړل  ډېر  ګران  دی

زه چې  پرې  مين يم  دا 
هغه  پښتونستان  دی

دا د خوشحال خان ګلشن
 دا د ميرويس خان ګلشن

دا د  در يا خان  ګلشن
 دا د ايميل  خان   ګلشن

باسي ترېنه زاغ زغن،
ماليار يې باچا خان د
زه چې پرې مين يم دا  هغه
پښتونستان دی

دې کې ښه زلميان اوسي
دې کې شنه زمريان اوسي

دې  کې  ښه خانان اوسي
دې   کې  نوابان  اوسي

دې کې صمد خان اوسي، غليم
ترې په لړزان دی
زه چې پرې مين يم دا  هغه
پښتونستان دی

خدای دې باجوړي لري     
    خدای دې چترالي لري

تل دې وي وزير مسيد
خدای خو دې ساپي لري

خدای دې اڅکزي لري، زړګی
مې پرې روښان دی
زه چې پرې مين يم دا  هغه
پښتونستان دی