شېبه ګهیځ

‎له یو ځای وروسته
‎راتلونکي کې
‎نور ستا د شتون اړتیا
نه لېدل کېده
‎سهارونه
‎بې له دې چې څوک څه ووایي
‎له پخوا لا سوړ پیل کېدل
‎او شپه
‎د کټ پر تش لور
‎ورو ورو راټولېدله
‎ستا نوم لا هم
‎زما په خوله
‎تریخ خوند درلود
‎خو زړه
‎ښه پوهېده
‎چې ځینې نشتونونه
‎دومره ارام راځي
‎چې لومړۍ یې چوپتیا
‎احساس کړي
‎بیا انسان
‎زه هره شپه
‎ستا پر تش ځای لاس ږدم
‎نه د ستنېدو لپاره
‎یوازې د دې لپاره چې ډاډه شم
‎ یوه ورځ دلته
‎یو زړه زما د زړه تر څنګ
‎ټکېده
‎

زه د لرې لارې مسافره یم،
سفر کوم د ښي سترګې له ټينګ نظره،
تر چپې سترګې پورې،
چې کلمې پکې د مرغیو په شان
د چت تر اوچت خیال پورې الوزي.
په اسمان کې یو سپین زړه ځلېږي،
لکه د وريځو له منځه راټوکېدلی احساس،
هغه د زما د لرې لید سره تړلی دی،
او د دې اونۍ لمر،
چې سپوږمۍ یې نه ده لیدلې،
ما په تودو او ناارامو مینو راپوېلی.
زه چې په هېنداره کې ځان وینم،
یوازې سیوری یم، نه بدن.
دا هر څه د کړکۍ د سترګو انځورونه دي،
او کړکۍ ساده زړه،
نه پوهېږي چې د هغې له شا
دا نړۍ هم له دې ځایه ښکاري.
زما ګومان دی،
د دې منظرې پیدایښت
د یوه ناپوه خیال له خوبه دی،
چې که نه وای،
دا وحشي هېنداره به
دوې سترګې په ځان کې نه ساتلې
یوه د رڼا، بله د خیال!