زه د لرې لارې مسافره یم،
سفر کوم د ښي سترګې له ټينګ نظره،
تر چپې سترګې پورې،
چې کلمې پکې د مرغیو په شان
د چت تر اوچت خیال پورې الوزي.
په اسمان کې یو سپین زړه ځلېږي،
لکه د وريځو له منځه راټوکېدلی احساس،
هغه د زما د لرې لید سره تړلی دی،
او د دې اونۍ لمر،
چې سپوږمۍ یې نه ده لیدلې،
ما په تودو او ناارامو مینو راپوېلی.
زه چې په هېنداره کې ځان وینم،
یوازې سیوری یم، نه بدن.
دا هر څه د کړکۍ د سترګو انځورونه دي،
او کړکۍ ساده زړه،
نه پوهېږي چې د هغې له شا
دا نړۍ هم له دې ځایه ښکاري.
زما ګومان دی،
د دې منظرې پیدایښت
د یوه ناپوه خیال له خوبه دی،
چې که نه وای،
دا وحشي هېنداره به
دوې سترګې په ځان کې نه ساتلې
یوه د رڼا، بله د خیال!