محمد سميع صادق

مرګيه بيا راغلې پوهيږې لا بل هم وار سته
چي ستا
خوښيږي هم هغه خلک ستا د کار سته

مچۍ راځي بورا راځي مګس هم بې پروا
دلته يو د ګلو او بل هم د قندو هار سته

ماليار په سوي لاس پيغلي کړې غوټۍ پر ايرو
سوی يې وجود دی خو په زړه کي يې بهار سته

مرګيه په کوڅو کي ډير لېوال لرې تنکي
د هري کونجي ستا و غيږي ته يوه لار سته

په بل
ښار کي وي نرګس لاله صبا او وږمه
زموږ په بڼ کي پر هر ښاخ تل ولي فقط خار سته

سميع په فرياد تا
ته په دعا دی په دې شپه
نور نه غواړم مرګی که په تحجد ستا دربار سته

کوټه

 شيندلي دي ګلان و هري لوري ته بهاره کندهاره
 خپرې کړی دي وږمې و هري خوا ته عطاره کندهاره

 د علم په دې بڼ کي باغوان راکړي ثمرونه د عرفان
 ډک يې د حکمت د سرو غميو غټ سور اناره کندهاره

 هر وګړي و هر دوست ته سړه هوا باغ د زرغون جنت يې
 د دښمن دوږخ د غليم زندانه بل د ناره کندهاره

 خوږ افغانی راګ يې ستا نوم مي وڅيړي د روح د سور تارونه
 عسل تويوې په هر غوږ کي په نغمو مست ستاره کند هاره

 دا محاربه به هم ګټو واوره تور مخې واوره ژړ سرې
 د دوی هېر يې د احمد خان او د ميرويس مزاره کندهاره

 لا شکر دی ژوندی يې ځکندن نه دی بيماره کندهاره
 ګنډودي ټول زخمونه رغوو دي ډک د پرهاره کندهاره

 جوړوو به موږ آواره مرغياني يوه ځاله تر اټکه
 دا سميع نه وايي دا ټول افغان وايي زموږ شعاره کندهاره

 

د غريــبې مـــور يـوه اوښــکه وم راتـــوی ســـوم
د انديــښــنو و د غـــمـــو ســــرې رالــوی ســــوم

که هسک په اسـمان کې په ســـتورو کــې ځلـــيږم
پورته و اســــمان ته د دې د دعـــا په روی ســـوم

خــــوا ته د مــقـــتــل ورســره ځــــم کــه ووايـــي
پرورش د دې زه د اســمـــاعـيل په خـــوی ســـوم

په خـولـــه يې اوبه کــړی د ګل غــوندې ســاتـلــم
خـوله خـوله وه دا چــې زه د مـــشکو بوی ســـوم

د حبــــش اوږه وي زمــا سـر نه وي داسې انځور
د کـعــبــې ريـزه ريـزه زه کـوکــۍ کوکــۍ ســـوم

ســهـار پر مــســله مـــې ولـــيدل خـدای و مــــور
قــــــربان تر دې منــظره زه لوګــی لوګــی ســوم

مـــــه پاڅــــېږه د شــــکر د ســــجدې څه سـميـــع
د خدای احسان دی پر ما مورې زه ستا زوی سوم

ددې ککړو لپو دعاوي څنګه ټولوې
ګمراه قدمونه په دربار کي څنګه قبلوې

په يوه چيغه ته را رسې زموږ تر درده خدايه
هره اوښکه په سپېڅلي لاسو څنګه وچوې

په
زړه کي وراني کې د غم کوډلي کرار په وخت
پر ځای يې د خوشحا ليو ماڼۍ څنګه جوړوې

په هغه ګناه چي تر
خپلو سترګو هم ولوېدم
په يوه توبه بخښه و رضا څنګه راکوې

بېګاه په خوب کي زما پر کړو فرشته سوه
په مسکا
رحيمه د انسان هر اعتراف ځنګه ردوې

دا سکور غوندي څېره مي هينداره د ګناهو ده
دې توري
اينې ته نور د ديدار څنکه ورکوې

پرون چي خاوري سول په لټه د اب حيات څوک
هغو ته سميع نن حوض د
کوثرڅنګه ور ښيې

کوټه

د بې قراره ژونده سـتا تر مينې يو اسـلام راسره مل دی
لـه ازلـه پـه نـصــيـب
کـــې دا پـيـغـام را ســــره مــــــل دی

و دې اغــــــزنـــې ﻻر تــه مــې قـــــدم د اشـــنـــا کـــــــړ ی
په خــيـال کـې دې وصال يو خــوږ انجام راســره مــــل دی

ســتــا د حـوصـــــول پــه دې
هــــوډ پــه دی تــــکل کـــــې
يــو هــمـســفــــر صــــادق الـــــهـام راســــــره مـــــــل دی

تـر ســـهاره د تـــورو شـــپـــو یــکـړ مــسـافــر نـه یــــــم
رهـنـمـا د نـــوره جـــوړ شـیـريـن انــدام را سـره مـــــل دی

د تـــــندې د اهــــاړه چـــې تـــیــریـــږم نـــه بــــــیــریــــــږم
د یــار د شــــونـــډو یـــو ســــور جــام راســــره مـــــل دی

پـاڼـه پـاڼـه د ګـلـشـن بــه مــې د یــار پــه نـــنـداره ســــــي
د بهشتـه څه سـتون سوی ښـکلی ګلـفام راســـره مــــل دی

د دې مـــیـنې اســــمـانې صـــــدر لـه جهـانه یو پـټ کــــړي
زریـن پــه ســتورو رومــانــي
ښايسته مـاښــام راســره مــل دی

سـتا په دربار کــې زه ګل کیږم ځان پر تا باندې شــیندمــه
ستا و حسن
ته سـتا جمال ته لیمه لیمه سلام را سره مل دی

سـمــیع خـالــي ﻻســـونـه نـه درځـي سـتـا و حـضــور تــه
د زړه حــــال او ســــوغـات د دې کـلام را ســـــره مـــل دی