روح الله عرفان

 
   که مسجد که خانقا که ميخانه ده
 ستا په حسن ستا په ذکر رنګينه ده

 پر کنعان چي په کوټه پيسو خرڅيږي
 چا نيـــولــي و مجــــــنون ته آينــه ده

 چي په يوه جرعه د دار تر حلقي ولاړى
 ډکه کړي چا منصور ته پيمانه ده

 په لمبه کي چي تصوير د جانان ويني
 پـه نڅــا ځکه په اور کي پــروانــه ده
 د مجنون پر زړه هم نقش د صنم مخ
 دا ليلا او دا ښکلا يي بهانه ده

 د ازل د حسن سيورى پر لويـدلى
 کني جوړه خو له خاورو ګلخانه ده

 د عرفان زړګى هم هغه رعنا وړى
 دغه خيال او دا غزل يي نښانه ده

چي په ياد يي زما و زړه ته ارمان راسي
خدايه! کله به مي تللي جانان راسي

ته چي راسې بهارونه در سره وي
ته چي نه يي پر ګلونه خزان راسي

په مجلس کي د خوبانو تنها کښينم
تر چشمانو مي د اوښکو باران راسي

نه بې موړ سم په ديدن نه به مي هير سي
نه بې زما و دردمن زړه درمان راسي

که يار اخلي امتحان له عاشقانو
نو لمړۍ به سر په لاس کي عرفان راسي

زما په زړه کي ستا دميني شرر اور واخيستۍ
له دغه اوره مي اوس ټوله ځګر اور واخيستۍ

پر ولويدلې ستا د خولې د انعکاس سکروټي
زما په لاس کي د شرابو ساغر اور واخيستۍ

په يو جرعه ئي د نړي خمار راوهڅاوه
ساغر سرشار سو له مستيه کوثر اور واخيستۍ

چي ښکلى مخ دي له نقابه راښکاره کى شهلا
ستا په نظر دښکلو مخو منظر اور واخيستۍ

نه پروانه يم نه د چا اتشکدې ته عابد
دا ستا لپاره مي جانانه پر سر اور واخيستۍ

پر اننګو چي دي خولو کړه مرغلين لاړونه
شبنم د ګلو په بستر کي سحر اور واخيستۍ

چي د(عرفان) ډيوه مي ور وړه تر محرابه پوري
هلته مکار زاهد پر سر د منبر اور واخيستۍ

‏ SAVERA HOTEL /Chennai 14‏/4‏0/2011

ستا دحسن ملغلري چي دچا پر ځګر توى سي
خيال يي وخيږي اسمان ته او له خولې څه يي زر توى سي

چي اسمان ته نظر وکړې لپي لپي باران وسي
باران نه دي دا خولې پر مخ له شرمه دلمر توى سي

دجنت ټول نعمتونه بې ارزښته بې بها کړي
چي دا ستا دښکلا رنګ دخولې خواږه پر کوثر توى سي

چي ځواني يي پر موج راسي دخزان ياد ورپه زړه سي
دګلاب پر باړخو اوښکه له ارمانه سحر توى سي

ساقي مۍ راته عطا کړي دکوثر په مينه مينه
چي يي خولې ته کړمه پورته لاس مي ريږدي ساغر توى سي

چي دنورو په سرو کي دخپل سر سرلوړي غواړي
عاقبت به يي په خپله توري خاوري پر سر توى سي

ستا دعشق رنګ باندي پروت دي چي مي خيال ترعرشه رسي
بورا نسي الوتلاي چي يي زر د وزر توى سي

(عرفان) ستا په انتظار يم دغه يو ارمان لرمه
چي مي ژوند ټول سپلني سي پراور ستا دنظر توى سي

چي د دنيا په جاه مغروره نسې
دغه نيمګرۍ ژوند وفا نلري
داد څو وروځو او څوشپو پنا ګاه
فاني دوران دي هيڅ بقا نلري
د يوې شيبې ژوند او ارام لپاره
دا ناپايانه تلاښونه څه دي
داد حباب ترکږدۍ لاندي خندا
ناز ونخرې او ميکزونه څه دي
د بهار غيږ کي دخزان پر لوري
يو خوله خندا او هوسونه څه دي
عمر تيريږي په يو رپ دسترګو
دا هنګامه نن ده سبا نلري
رانړولي دي طوفان دزمان
د سکندر او د سليمان تختونه
د زمانې ورقو واړوله
د افلاطون او د لقمان وختونه
ولاړه په کډه د وختو پر اوږو
داکبر خان او شاجهان بختونه
دغه بې نيازه او خود رايه اجل
د چا دبخت او تخت پروا نلري
د قدرت دغه مقدري څپې
څوک ويښوي څوک بيدوي په نفس
يا د هستۍ او دنيستۍ تر ما بين
دا نرۍ مزۍ نښلوي په نفس
ياره!عرفانه د بقا پر لوري
د فنا دور چلوي په نفس
دغه د دوو ورځو خندا او هوس
د مرګ لپاره څه معنا نلري

مزارته دارمان ودريدم لکه جنډۍ
له جبره د زمان ورپيدم لکه جنډۍ

د ميني ارزوګاني مي په خاورو کي وې ښخي
خوزه هرچا په هر وخت کې ليدم لکه جنډۍ

دزړه ټوکړې يي زما راوسکڼړې په بيلتون کي
کرار کرار پر هر لور څيريدم لکه جنډۍ

يو ياد يو يادوګاروم د ژوندو دزړه لپاره
هر چاته پرهوا معلوميدم لکه جنډۍ

انجام مي دناکامه ژوند وهرچاته وروښود
په ژبه دټوکړې وږغيدم لکه جنډۍ

داتللو نازولو يوه سر نه کړي راپورته
عرفان يي پر قبرو و نړيدم لکه جنډۍ

کندهار:

بيا خمار زخمي زخمي دي بياکوثر په وينو رنګ دي
بيا ماښام لمبه لمبه سوبيا سحر په وينو رنګ دي
چي هوا ته پرواز وکړي دغليم غشي پرې نښلي
زما دسولي مرغه پروت دخپل وزر په وينو رنګ دي
نه هوس دهمزولانو نه ګودر دسپينو شګو
اوس دپيغلو منګي مات دي ماځيګر په وينو رنګ دي
بيګانه رقابت نه دي دخپل جنس دمرګ لپاره
يو بشر بل بشر وژني او بشر په وينو رنګ دي
د خوښۍ او د مستۍ په هيله درغلم مغان ته
ساقي خم دي نور چپه کړه ستا ساغر په وينو رنګ دي
د منظر عکس مي وا خيست پر هر لو وه وينه وينه
د منظر له وينو وينو زما نظر په وينو رنګ دي
لږ حنا خو به ښکلا وه د لاسو او پښو لپاره
اوس واده او خوشحالي ټوله اختر په وينو رنګ دي
په ژړا مي سترګي روڼي او تر پايه ساندي اورم
له آغازه تر انجامه ټول سفر په وينو رنګ دي
د سرو وينو سمندر کي ستوري يو يو اوس ډوبيږي
سپوږمۍ وينو کي غو ټه سوه ځلاند لمر په وينو رنګ دي
رقيب راغلي او د دوو ورونو تر ما بين يي خنجر کيښود
هغه ورونه په جګړه هغه خنجر په وينو رنګ دي
د منظر عکس مي واخيست د سرو وينو له ميانه
زما زړګۍ پرهار پرهار دي هر پر هر په وينو رنګ دي