که مسجد که خانقا که ميخانه ده
 ستا په حسن ستا په ذکر رنګينه ده


 پر کنعان چي په کوټه پيسو خرڅيږي
 چا نيـــولــي و مجــــــنون ته آينــه ده


 چي په يوه جرعه د دار تر حلقي ولاړى
 ډکه کړي چا منصور ته پيمانه ده


 په لمبه کي چي تصوير د جانان ويني
 پـه نڅــا ځکه په اور کي پــروانــه ده
 د مجنون پر زړه هم نقش د صنم مخ
 دا ليلا او دا ښکلا يي بهانه ده


 د ازل د حسن سيورى پر لويـدلى
 کني جوړه خو له خاورو ګلخانه ده


 د عرفان زړګى هم هغه رعنا وړى
 دغه خيال او دا غزل يي نښانه ده