اجمل ښکلی

يو احساس مو زړه کې اوسي، يو ارمان مو زړه کې اوسي

يو ښايستوکى ګلورين غوندې جانان مـــــو زړه کې اوسي

 

 

چــــــې پښتون يـم نـــــــــو دا هـــــــــــــــم راسره ښايي

چې ټپه مې زړه کې اوسي اى قـربان مو زړه کې اوسي

 

 

موږ د وخت په زړه کـــــــــــــــــــې نـه راځــــــــــــو ملګرو

کاينات مو زړه کې پايي او زمان مـــــــــــو زړه کې اوسي

 

 

څه عجبه امتزاج زمــــــــــــــــــونـــــــــــــــــــــږ د ذات دى

چې لنډۍ په ژبه وايو نو قراۤن مو زړه کـــــــــــــــې اوسي

 

 

ستا د سپينې خولې په خيال باندې ژونــــــدي يـــــــــــو

ستا د مينې سپين ايمان مو زړه کــــــې اوســــــــــــــي

 

د هغې ښکلـــــې اوربــــــل دې تــــــل ابــــاد وي 

خـــــير زمــــــــــوږه ارمــــانـــونـــه دې بـــــرباد وي

 

ټـــوله ورځ د ښـــــار د خلــــکو مــخ تــه ځير يم

ګوندې څوک وي چې له ژونده ځنې ښاد وي

 

ستا وعــــدې لـــــــه شيشو جوړې؛ ما ته وايې

چــــې زمـــــا پـــرې بـايد بشــــپـړ اعتـــــــماد وي

 

چې بيا بيا مـــــــــې ورته زړه شي؛ نه پوهېږم 

هسې نــــــــه دا محـــــبت هــــــم اعتـــــياد وي

 

ستا په خــــولـــــــه خو بايده ده چې خندا وي 

دغــــه کــــــور خـــو پــــه رڼـــــا بــاندې اباد وي

 

چې وروګـــــــورې؛ هـــــم داســې وترهېــــــږي 

تــــــه وا شمــــع لګـــــېدلــــــې وي او بــاد وي

 

حـــــافظـــــې يـــــــې بــــايد پاکې وي اجمله!

خلک نه غواړي چې څوک دې ورته ياد وي

هوا وياړي، څراغونه يې خاموشه کړل

وايي بېلارې اوازونه يې خاموشه کړل

 

خو زه بيا وايمه، چې خدای هم محبت غوښته

چې خبرلوڅي ګلابونه يې خاموشه کړل

 

دا خو ورخم(*) د تالا شويو اوربلونو دی

شپې يې مختورې، دېوالونه يې خاموشه کړل

 

د محبت دې لېونتوب ته خو لږ وګوره

زړه يې ګويانه کړ، لفظونه يې خاموشه کړل

 

چې موږه مرو او دوی ته ښه تماشه جوړه وي

ځمکه يې وسوه، اسمانونه يې خاموشه کړل

 

ستا خندا څه وه، يوه داسې تجربه د ژوند

زما لوستلي کتابونه يې خاموشه کړل

 

چې پر مخ ځي، هوډ په درياب د بدلېدو لري 

سيند يې له شوره ډک کړ، غرونه يې خاموشه کړل

 

اجمل ته خوب ورځي، ګروپونه يې خاموشه کړل

او خپل نهيلي ارمانونه يې خاموشه کړل

ورخم: بوږن

خوب وينم، چې ګرچاپېره شړکنده باران وي

خوب وينم، چې رنګ له دېوالونو نه روان وي

 

وخت به ستا رنګين پېغلتوب هم داسې برباد کړي

خلک به ډله ډله له ښارونو نه روان وي

 

تمه د الفت له پستو مه کوه زلميه 

سيند خو همېشه له جګو غرونو نه روان وي

 

څوک خو دې د ژوند په حقيقت باندې موږ پوه کړي

څو به ميخواران خالي جامونو نه روان وي

 

دلته به د زلفو مانا ولې ښامار نه وي

دلته چې مفهوم وي له لفظونو نه روان وي

 

حسن دې بې راجه په دې ښار مه شه ګلابې

ګرد دې د هېندارو له مخونو نه روان وي

 

زړه ستا له اباد حسن نه داسې غوټه يوسم

لکه مسافر چې له کورونو نه روان وي

 

دلته خو اجمله کتابونو وينې توی کړې

ما ويل خوشبوی به له ګلونو نه روان وي

له مودو نه دې زه ليک ته منتظر وم

له مودو نه مې وه تنده جل وهلې

نن دې ليک راته يوه داسې قاصد راوړ

سپينه توره يې په لاس کې

چې له سر يې وينه څاڅي

مخ يې تور وربوز کې پټ و

او تک تور لباس يې لوند و

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

بهر تېز باران ورېږي

زه ستا ليک په غور لولم

چې قاصد له هغه لرې ملک راوړی

ستا له ليک نه ستا د زلفو خوشبو راشي

او زه غواړم چې مدهوش شم

ستا د تورو عنبرينو زلفو بوی مې

غواړم يوسي د قاف غره تر ښاپېريو

ستا څېرې ته لمر او ټول ستوري ډيوې دي

يا امېل دی ستا پر تکه سپينه غاړه

ستا خبرې تر خوږو شاتو خوږې دي

کلمې دې تر زمزمو هم پستې دي

او زه تږی ستا د دې خوږو خبرو

خو دا ټکي په دې ليک کې داسې تت دي

لکه لاس چې په رڼا باندې څوک کېږدي

او د ګوتو له کونجونو يې بڅري رابهر شي

ستا په ليک کې ځای په ځای سره څاڅکي ښيي

چې يو څوک غواړي، مانا کړي د دې ټکو وربدله

فاصله ډېره وهلې ستا دې ليک ده

او لوند شوى په باران دی

کلمې يې ګډې شوې

زه لګيا يمه، بل کړی مې د خپل زړګي څراغ دی

او نښتې کلمې جلا کومه

لټوم هغه ماناوې

چې د دغو کلمو تر شا دي پټې

چې دي ستا له زړه نه نېغې راوتلې:

نااميده مې له مينې څخه نشې

محبت به مې همېش له تا سره وي

چې اروا دې کله ستړې له دنيا شوه

زما غېږ به همېشه وي درته خلاصه

موږ د وطن د آبادۍ ساړه ماغزه نه لرو

موږ د جګړو د ګرمولو توده وينه لرو

 

موږه سرټيټې ګنې نه کړلې دا هسکې څوکې؟

موږه رښتيا هم له دې غرونو سره مينه لرو؟ 

 

موږه د دين مخ په نوکارو شوکې شوکې کړلو

موږه جذبه لرو او څه اعلى ترينه لرو؟

 

موږ په سينه کې د ډبرو تک تور زړونه لرو

موږه په تن باندې جامه که څه هم سپينه لرو

 

موږ د پلرونو په وحشت باندې کوو افتخار

موږ له وحشت سره اړيکه څه دېرينه لرو

 

موږه تور داغ يو د انسان پر تکه سپينه لمن

موږه د مينې له وژلو سره مينه لرو

 

هغوى له مرګ نه ځکه ډار کړي چې پر ژوند مين دي

موږه اجمله! وېره ځکه له مرګي, نه لرو