د هغې ښکلـــــې اوربــــــل دې تــــــل ابــــاد وي 

خـــــير زمــــــــــوږه ارمــــانـــونـــه دې بـــــرباد وي

ټـــوله ورځ د ښـــــار د خلــــکو مــخ تــه ځير يم

ګوندې څوک وي چې له ژونده ځنې ښاد وي

ستا وعــــدې لـــــــه شيشو جوړې؛ ما ته وايې

چــــې زمـــــا پـــرې بـايد بشــــپـړ اعتـــــــماد وي

چې بيا بيا مـــــــــې ورته زړه شي؛ نه پوهېږم 

هسې نــــــــه دا محـــــبت هــــــم اعتـــــياد وي

ستا په خــــولـــــــه خو بايده ده چې خندا وي 

دغــــه کــــــور خـــو پــــه رڼـــــا بــاندې اباد وي

چې وروګـــــــورې؛ هـــــم داســې وترهېــــــږي 

تــــــه وا شمــــع لګـــــېدلــــــې وي او بــاد وي

حـــــافظـــــې يـــــــې بــــايد پاکې وي اجمله!

خلک نه غواړي چې څوک دې ورته ياد وي