سردار ولي څرک

زه يې له اوښكو سره څــــــخمه ساقي
ميو كې ماله تــــــــــه اوبــــــــه مه اچوه
رقيبه! ما ځنې نور غــــــلــــــى شــــه ته
لكه د سپي راپسې خوله مـــــــه اچــوه

۲۰۰۷/۱/۳

 

*       *       *

زما په خپل نصيب كې خوند نشته دى
ځكـــــــــه لــــــــــه تــــــانه څه ګيله نه لرم
د ژوند اميد خـــــــــومــــــې پخوا نه نه و
خو د مرګي هم حــــــــــــوصــــلــــــه نه لرم

 

*         *         *

 

پر تخت زما د زړګي
ناسته مغروره پاچا
مه شه غرور دې زوال
تاته چې هرڅه ښکارم
ښکارم به ياره درته
خو،
زه همدومره وايم
له ما ملنګ سره ته
خير دى دخداى په خاطر
اى مرور جانانه
زما له مينې ځنې
منکر منکر جانانه
راځه پخلاشه بېرته
راځه پخلا شه بېرته

ما خو اشنا نه غوښتل
چې زړګى وبايلمه
ژوند مې لمبه، لمبه كړم
شمار لېونيو كې شم
خو،
ته مې مخ ته راغلې 
راسره شوې سترګو په سترګو ياره
زړګىدې يوړو رانه 
اور دې راپورې كړلو
لمبه لمبه دې كړمه
نو اوس خو خير دى كنه
ما له دې هم زړه راكړه 
چې شمار د تا د مينې 
په لېونيو كې شم

له تــا قــــــربان شمه زار،زار جانانه
ستـــــرګــــــې راواړوه يو وار جانانه

 

 

شي چې مــــا وته موسکۍ شې کله
سپرلى سپــــرلى ، بهار بهار جانانه

 

نور دې هرڅــه په دواړو سترګو منم
خو پام چې ونـــــه کړې انکار جانانه

 

خير دى په خوله بـه دې نوم نه اخلمه
خو زړګى څـــــنګه کـــړم قرار جانانه

 

ژوند مې کړ تېر ستا د راتلو په تمه
لــــکه سوالګر ماشوم په لارجانانه

 

فقــــــير ملنـګ شومه د تا مينه کې
ګنـــــــــې اول ومـــــــه سردار جانانه

١٣٨٢/٦/٣

هره خوا سپرلى، سپرلى و، هره خوا نغمه، نغمه وه
فطرت ډک له رنګينو و، هره خوا خوږه وږمه وه
شپنو به تل په مينه _دغرو لمن ته ګډې _ وړلې د څرلپاره
شپون به شپېلۍ وهله _ شپنې ټپې کولې
دکلي مستو زلمو به اتڼو کې شغ له څڼو ويستو
چابه رباب ترنګاوه، چابه منګى وهلو
ګودر هم مست و، هر مازيګر به ترېنه، خندا د پېغلو راتله
رود مو ښه مست بهېده
غنم پرېمانه، جوار پرېمانه، وريجې هم وې ډېرې
مړۍ ډوډۍ به رسېده هرچاته
 وړو به لوبې کړلې، وو ناخبرله غمه ، دخېټې غم يې نه و
دپاخه عمر خلکو، ژمى پيتاوى، اوړى د ونو لاندې
به يو بل ته سره _ دخپل دتېر عمرکيسې کولې
ټول له خوښۍ سره عادت وو
غم چا نه پېژانده
بس منګي، سيتار، رباب سره يې کار وو
بم چا څه پېژانده
شور د چرچڼو،سيورى د زاڼو او دکوترو غومبر
دې خلکو ښه پېژانده
خو،
يو وخت داسې راغى چې شول داهرڅه بدل
بس د هرچا له خولې به _ دغه آواز راواته _چې انقلاب راغى
په پاکه خاوره زموږ خوني سېلاب راغى
 دغه خبر ريښتيا شو، هم انقلاب و هم خوني سېلاب و
هرڅه يې ړنګ کړل ، هرڅه يې له ځانه سره
 لکه سېلاب يوړه
ها چې هر وخت به په کې سپرلى، سپرلى و          
هلته خزان راغى
د رود اوبه به چې تل  لکه د اوښکو داسې
رڼې ، رڼې بهېدې
اوبو هم رنګ وبايله، اوس لکه وينه داسې سرې بهېدې
ها هديره دکلي چې وو يو وخت به په کې
يو څو دشمار قبرونه
هلته کې ځاى دمړي، د خښېدو اوس نشته
هلته کې ځاى دمړي، د خښېدو اوس نشته

مــنـــمــــه اور بـــــه په شېبه لګيږي
خــــــــو پــــه وژو يــې زمانه لګيږي

 

لكه تيركـــــــش دې باڼه داسې ياره
رســـــا، رســــا پــــــه نشانه لګېږي

 

ستا د وړې خــــــولګۍ خبرې اشنا
په ما خـــــــــــــوږې لكه ټپه لګېږي

 

هر وختې شنه جوړه كې ګرځه ګلې
تا ســــــــره دغـــــه جوړه ښه لګېږي

 

۱۳۸۵ لړم ۱۵