شمه مړه شوه
ستوري ویده شول
زه او باد ویښ وو
ما خپلې ګیلې
لکه تڼاکې اوښکې،
په بڼو کې نیولې وی
باد،
لکه ماشوم،
یوه یوه ګلپاڼه یې تخنوله
څو زما لیونتوب وستایي
زه لکه نسیم
ستا برخه،
تڼاکې ګیلې مې
پرخې، پرخې
پر ګلونو او ګلپاڼو
ویشلې
چې لمر را ویښ شو
سراسیاب- بامیان