يوه ورځ راځي د کال په جنترۍ کې

چې ده شمېر زموږ د قام په بدمرغۍ کې

ازادي د ژوندانه راڅخه اخلي

او ساتي مو په بدرنګه غلامۍ کې

هېروي راباندې ژبه، خاوره، وينه

يوه توره ورځ راځي په زندګۍ کې

چې را و تړي پر سترګو پټۍ توره

راته ووايي چې جوړه ازادي کړئ

که هر څو د بدمرغۍ کندې ته لوېږئ

خو ځانونه مو د دې هېواد بچي کړئ

که له لوږې پکې مرئ خو باندې وياړئ

ترې قربان خپله شېرينه زندګي کړئ

که اختر واى، که نوروز واى، که بل جشن

نو لمانځلى بيا ضرور مو په جګ سر واى

که پښتو پښتونولي يې له موږ نه وړاى

خپلواکي به مېلمنه زموږ د در واى

بيا به موږ د زنده باد نارې وهلاى

را ختلى به پر موږ د ښادۍ لمر واى

خو دا ورځ کشکې د کال په منځ کې نه واى

چې هر څوک د ازادۍ په نشه مست واى

سرايکى، سيندى، بلوڅ او پښتون ورور مې

د خپل قام، د خپلې ژبې په عشق هست واى

نه جوړ شوى دا ناولى پاکستان واى

نه دا توره ورځ د څورلس او اګست واى.

*********

افغانزوى افغان