وا مې خله خرڅېږمه کنیزه یم لیلامه یم
ښځه یمه خپل زړګي ته پړه یمه ناکامه یم
ته مې یادوه ما پرېږده غلې یم آرامه یم
ما دې که نوم واخېست فاحشه یمه بدنامه یم
تاته به مین ماته به ټول بې لارې ووایي
خدایږو ډاره شوې دې د مینې له انجامه یم
ته د آدم زوی یې ته اشرف المخلوقات یې خو
زه د حوا لور بې منزلته بې مقامه یم
چېرته چې زما لپاره دنګې کلاګانې دي
زه د داسې ځای یم ګرانه زه د داسې قامه یم
ستا په زړه به اورم چې باران دې راته وویل
ته چې راته وایې خامخا به ګل اندامه یم