ماته غوږ شه ښایستې مې
اې د رنګ
او غږ
او نور
پستې چینې مې !

لکه تا زما بربنډو زړو شپوته
د سپوږمۍ کمیس ورواغوست
راته جوړ دې له سره اوره
وریښمین تخت کړ د خوبونو
ونې هم ځمکې ته شال او عزت ورکړ

که په لپو دې شیندلې رڼا نه وای
ما د ژوند تیاره ځنګله کې
ورکه لار کله موندله
که د ونې ټیکری نه وای
تورو خاورو به خپل مخ
له شرمه چیرې پټولو ؟
او مرغانو به هوا کې
ځالې چیرې ګرځولې ؟

لکه ما دې پښې نیولي
ځمکې هم
ونه
له پښو راټینګه کړې
ځمکه ویرې نه خپل ځان کې ننه رپي
هسې نه چې معشوقه یې
د توپان په آس سپره شی
د آسمان د لاجوردو
د چینې منځ کې راشنه شي

ماته غوږ شه ښایستې مې
اې د رنګ او غږ
او نور پستې چینې مې
ونه ټوله ورځ
د لمر نقره یی ګوتونه
زرغونې شیدې لوشي
غواړي تاته طلايي
او نارنجی ګوړې پخې کړي
ونه تا باندې میینه
ونه ستا د پاره دې نړۍ ته راغله

+ + + + +

لکه زه چې
هروخت ستا له تنفسه
د سنځلی عطر خورمه
ځمکه هم
د ونې سترګونه
نفس سږو ته زبیښي
چې د بوټو شنه بچوړي یې سینه کې
په عطرونو
د ښکلا د رسمولو هنر زده کړي

+ + ++
لکه ته چې د میرمنو او ګلونو
د سرتاج او لوی پیژاند یې
ونه هم پیغله ښکلا
او شنه استازې د ځنګله ده

++ + +
لکه ستا د مټو منځ کې
ایښی تخت زما د خوب دی
هر مارغه ته هم د ونې
هر یوشاخ د دمې ځای او شنه زانګو ده
+ + + +

اې د رنګ او غږ او نور رڼې چینې مې
ماته غوږشه ښایستې مې!
لکه ته چې
لوی دیوان زما د شعر یې
ونه هم زرغون کتاب د طبیعت ده
خو افسوس مې په خپل قام دی
چې لا هم د ونې سترګې لوستی نشي
هره ونه
د نالوستي کتاب شانتی
زر خبرې یې
په زړه کې بَکرې سوزي
او دا خلک لا لګیا دي
د شنو ونو په سکرو تل
پسرلي ته ښه راغلاست
په دیوالونو باندې لیکي

+ + + +
نواې ونې !
د خپل سیوري فرش دې راکړه
د سپوږمۍ یوه ټوټه مې میلمنه ده
په باران لمده لمبه مې میلمنه ده
په دې ښکلو مستو څانګو دې
ویښتان یې نوازش کړه
په عطرونو دې ټول ځان یې نوازش کړه
بیا موږ دواړه
خوږه غیږ کې درواخله
خپله ژبه دې رازده کړه
لکه ستا په شان مو
پښې کړو څنګه خښې ؟
او له وخت سره
د پاڼو په څير ځان څنګه بدل کړو ؟

ستا د سترګو په څير
غواړم مهربان شم
په لاسونو
سیوری څرنګه رسمیږي په غرمه کې ؟

+ + + +

ولې خپله حافظه کې
نوم د هغه
زاړه کاڼي هیڅ نه لیکې
چی ګوزار باندې یې اوس هم
ستا مړوند نه وینې څاڅي ؟
نفرت څنګه مینځل کیږي
له خپل زړه د دښمن مخ څنګه توږی شې ؟
څوک که پښې در پریکوي هم
ورته خاندې
لا یې تبر ته هم
لاستې جوړیدای شی ؟
کله هم توره تخته د ښوونځی شې
او یو چا ته په تابوت ،
یوه ماشوم ته
په زانګو څنګه بدلیږې ؟

وه زما د یار په شانې مهربانې !
غواړم تا نه اخلاق زده کړم
ستا د مینې په مذهب شم
ما درواخله
ستا د روح په ښکلې زړه کې
نه لیدونکي ښکلي باغ ته دې سپرلی شم
وه دا زه دې درته ومرمه لوګی شم