او که اور چیرې غوسه کې

د ځنګله په دنګ قامت خپل نارنجي لاسونه تاو کا
د مارغانو خوږې میندې به د خپلو ماشومانو
د شنو چیغو هغه سوې موسیقي
له خپلو سترګو څنګه توږي
چې د تګ په وخت ترې اور کې هیره شوې ؟
+ + + +
او د هغې تنکۍ ونې
په شنه زړه به څه تیریږی ؟
چې د اور تک سورکمیس دبلې ونې
شیبه وروسته دیته هم اغوستل کیږي
د اورونو او د باد ګډې نڅا کې
پیغلتوب یې لکه تک سپين بَکر ګل
خړو ایروته ډالۍ کیږي

+ + + +
زړه مې حال باندې دسروې او کاج سوزي
دغه تږې او مشرانې ماشومانې
د اور شونډې لکه تيان دبارانونو
تر ریښو پورې خپل روي
ورسره یې سلسله د پُښت ختمیږي
او هویت یې ترابده مسخه کیږي
شنه لمن یې بیرته نه رازرغونیږي
خو یوازی نسترن بیا نه پوهیږم
چې له خپلو ایرو څنګه راپاڅيږي
او په خپلو سویو ګوتود ژوندون په شیرچايی پاڼې
له سره انځوریږي ؟

+ + + +
او که اور چيرې غوسه کې
د ځنګله په شنه قامت خپل نارنجي لاسونه تاو کا
خواره ځمکه به څه کاندي
هره ونه یی
د لاس رنګینه ګوته
چی د لاس ګوتې یې نه وي
بیا به څنګه دا یاغي لیونی سیند ځان ته ایسار کړي ؟
سیند که څوک چیرې تم نه کا
دابوډۍ ځمکه به
تندې څخه ومري

+ + + +

او که اور چیرې غوسه کې
د ځنګله په دنګ قامت خپل نارنجي لاسونه تاو کا
دغه ځمکه به اخته په الزایمر شي
بیابه نه پيژني ونې
زرغون مخ د پیغلو څانګو په سپرلي کې
شهنایی د پاسته باد په نرمو پاڼو .
یو څوک شته ؟
چې ددې ځمکې په سره اور ککړې ګوتې ورته پریولي
یو څوک شته
چې اوبه تم کړي ؟
او د ځمکې حافظه
بیرته وژغوري ؟