هغه ورځې مې یادیږي
چې به دوه مرغان جوړه شول یوه ښاخ کې
په مښوکویې یوبل باندې شیندلی رڼاګانې

باد له لیرې لکه سپين آس شیشنېدلو
ستا ټیکری یې و په لاس کې لکه سور رنګ ویلې شوی

هغه ورځې مې یادیږي
چې سپوږمۍ درپسې مړه وه
ستاد دنګې کلا شاته چې باغچه وه د انارو
توتکیو به غمی غمی باران وروړ پنجو کې
چې نظر به مې په کومې ونې خښ شو
ته یې شاخ کې به مڼه شوې

* * * * * * *
ټک ټک ټک د دروازې دی
له ډاګي سره راغلې یې د تورو په جامه کې
کلمات دې و اغوستي
د لیک منځ نه ستا د سرو مچکو وږم پورته کیږي

هغه ورځې مې یادیږي
شرنګ شرنګ به دمبایل شو
ته دغږ په ځای به خپله له مُبایله
لکه سپینه خوشبويی دګل را توی شوې
په خرپ شړګنده باران کې
پرکړکۍ ستاد بنګړیو مستانه سرود به پیل شو

دادې ډير فصلونه وشول
ستا دشونډو سره خاپونه لکه مړاوي ګلابونه
دهرخط د پاکټ منځ کې وینې شوي
ستا دلیک په هریو توري
یو یوزخم راشین شوی
هرې څانګې کې مڼه
اوستا د سپینې خندا عطر
لکه سوی زخم درد کا
هره برخه ددې ځمکې اوس جلا جلا خوږیږي

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ډاګي : پوسته رسان
ښاخ :خاښ ، دونې څانګه