چې مالک یې زموږ نه لیدل ارمان ته
مودې وشوې زه هم نه ګورم اسمان ته
خدایه! ودې لیدل خپلو کې یو بل خوري
رښتیا څه و ضرورت دغه انسان ته؟
خپل لاسونه مې له خپل ځانه راتاو کړل
تنهايي مې هم حیرانه کړله ځان ته
ما چې مخ ولید د اشرف مخلوقاتو
نو دعا مې له زړه ووته شیطان ته
مجبوري وه ځکه وږي مې بچي وو
په زارۍ یې کړمه بیا د کلي خان ته
پسرلي د بل وطن څه کړم محبوبه
هک حیران یمه د خپل وطن خزان ته