زړه مې بیا په هغه چا پسې خپه دی
چې شین غږ یې ،
شنه سهار کې
د مرغیو د سندرو په څير خوږ دی

پر تنکۍ او نارنجي لمن یې پاڼې د زعفرانو
لکه شنې شنې رنا ګانې ، راشنې کیږي

زړه مې بیا په هغه چا پسې خپه دی
چې د مینې د خندا په تازه کړَس یې
د غنم ماشومه ونه، پیغله کیږي
او سپوږمۍ یې تمام عُمر
په باران لامده کمیس لاندې اوسیږي

* * * * * *
ای په تور رنګ ، اې تور شویه ، سپین آسمانه !
زه خبرشوم چې ته هم له هغه زخمه په عذاب یې
چې زما د زړه په تاخ کې لکه سور څراغ بلیږي
لکه څنګه هغې ښکلې !
تانه ، لمر ، لکه سِکه ! په خپل ورغوي کې پټ کړی
همدغسې یې زما د ژوند غمی هم
خپل ټیکري کې غوټه کړی .

نو آسمانه !

مایې مخ لیدلی نه و پرې عاشق شوم
توتکیو یې په باب
ډيرې کیسې وې راته کړې

* ** * *
نو اې سینده !
ته دې ټولې دنګې چیغې ماته راکړه
نن شپه غواړم ستا په ځای زه کریږې وکړم
پریږده غم دې نن زما په زخمي ستوني
د چړې په څير په وینو باندې سور شي
نن یو بل شانې ماښام دی
نن یو بل شان مایوسي ده
نن یو چا یوه مرغۍ له ټولو ونو ده ، شړلې