زه به لمر، زه به باران، زه به اوبه شم
«څانګې ګل شه» چې د پاڼو رنګ دې زه شم

نن دې اوښکې او خبرې نه تم کېږي
هسې نه چې بیا د لوړو غرو چینه شم

ستا هوا څومره وېشلی وم په ځان کې
کاش چې بېرته د خپل فکر او خپل زړه شم

اندېښنو راته بستر د ځور جوړ کړ
ښکاري بېرته د خپل درد په خوب ویده شم

د ګلدان ګلان احتیاج نه وي باران ته
څه فایده که درته سراسر ګیله شم

راته وايي که شیرین خیال کې مې نغاړې
زه به هم ستا د خواږه غزل خوږه شم

چې روان شوم بیابان هم را نارې کړې
ګله چېرته ځې؟ دا زه د چا کوربه شم

۱۴۰۰، د کب ۱۸مه